A kim jest mój tata?

„A kto jest moim ojcem?”

„Ewa, pójdziemy w niedzielę do kina?”

„Nie wiem. Mama nie pozwala mi wychodzić wieczorami. Może tylko w dzień.”

„To pójdźmy w dzień. Kupię bilety?” – zapytał z nadzieją Kuba.

Ewa podniosła głowę i spojrzała na okna na trzecim piętrze. Wydawało jej się, że w oknie mignęła twarz mamy? Od razu popsuł jej się humor. Wzięła od Kuby swoją torbę i cofnęła się o krok.

„Dobra, idę już. Do jutra.” – Szybko podeszła do klatki schodowej.

„Zawsze mnie śledzi, jakbym była jakimś przestępcą. Wszyscy już chodzą z chłopakami wieczorami, a ja tylko w dzień. Wszyscy mają normalnych rodziców, a ja…” – myślała zirytowana Ewa, wchodząc po schodach na trzecie piętro.

Weszła do mieszkania, rozebrała się, starając się nie hałasować. Zgasła światło w przedpokoju i przemknęła obok pokoju mamy.

„Będziesz coś jadła?” – dobiegł ją głos mamy, gdy sięgała już po klamkę.

Ewa przewróciła oczami i odwróciła się.

„A jeśli nie?” – odparła z przekąsem.

„Dlaczego tak do mnie mówisz?”

„A dlaczego ciągle za mną śledzisz?” – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

„Nie śledzę. Po prostu spojrzałam przez okno” – spokojnie odparła mama.

„Taak. Nie zauważyłam, żebyś patrzyła w okno, kiedy jestem w domu” – odcięła się dziewczyna. – „Mam dużo do nauki.” – Weszła do pokoju i zatrzasnęła drzwi. Zapaliła światło i zaczęła liczyć w myślach: „Raz, dwa, trzy…”

Zwykle przy liczbie „pięć” mama wpadała do pokoju z krzykiem, że nie zasłużyła na takie traktowanie, że córka stała się niesforna, opryskliwa i bezczelna. Jeszcze jeden taki wybryk, jeszcze raz zatrzasnęłaby przed nią drzwi…

Ewa doliczyła do dziesięciu, a mama wciąż nie weszła. To wydało jej się dziwne. Przeszła się, wyjęła z torby podręczniki i zeszyty, usiadła przy biurku.

Była głodna, ale czy mama dałaby jej zjeść w spokoju? Przyszłaby do kuchni, usiadła naprzeciwko i zaczęła przesłuchanie. Jak tu nie odpowiadać złością? Ewa usłyszała kroki mamy zatrzymujące się za drzwiami i pochyliła się nad książką, udając, że czyta. „Zaraz się zacznie.”

Mama weszła do pokoju.

„Przeszkadzam?” – zapytała.

To już było kompletnie zaskakujące. Mama nigdy nie przepraszała, po prostu wpadała.

„Muszę ci coś powiedzieć” – zaczęła, siadając na kanapie.

Ewa tylko udawała, że czyta. W rzeczywistości nie widziała ani słowa, nasłuchiwała, co powie mama.

„Zadzwoniła do mnie kobieta… U niej mieszkał twój ojciec… Powiedziała, że umarł… Pogrzeb jest jutro” – mówiła równym głosem, robiąc pauzy między zdaniami, co w ogóle nie było do niej podobne.

„Jak umarł?” – Ewa podniosła głowę, przestraszona.

„Zawał. Jeśli pójdziesz ze mną, załóż coś ciemnego.”

„I mówisz o tym tak spokojnie?!” – Ewa zerwała się, zgrzytając krzesłem o podłogę. – „Słyszysz siebie?! *Jeśli*? Mówisz o śmierci ojca! »Załóż coś ciemnego«” – przedrzeźniła mamę.

„Z tobą nie da się rozmawiać” – westchnęła mama, wstając. – „Między innymi, to on nas zostawił. Zapomniałaś?”

„Bo ty go nie kochałaś!” – Ewie zabrakło tchu od tłumionych łez.

„Nie krzycz. Nie mów o tym, czego nie wiesz” – odparła zirytowana mama.

„Wiem. Tata sam mi powiedział, zanim odszedł. Mówił, że ty go nigdy nie kochałaś. Po co w ogóle za niego wyszłaś? Lepiej byś odeszła i zostawiła nas z tatą. On mnie kochał, w przeciwieństwie do ciebie.” – Głos Ewy się załamał, usiadła przy biurku, opuściła głowę na ręce i rozpłakała się.

Poczuła dotyk mamy na ramieniu, wzdrygnęła się, strząsając jej dłoń.

„Rano zadzwonię do szkoły, powiem, że nie przyjdziesz” – powiedziała spokojnie mama i wyszła.

Po wypłakaniu się Ewa wyjęła z szuflady album, usiadła z nim na kanapie. Znalazła jedno z nielicznych zdjęć, na którym stała z ojcem. On się uśmiechał, a ona trzymała w ręce białą watę cukrową. Wyjęła fotografię z koszulki albumu i długo płakała, wpatrując się w nią.

***

Ojciec odszedł, gdy Ewa była w piątej klasie. Nigdy nie słyszała, żeby rodzice się kłócili, więc rozwód był dla niej zaskoczeniem. Rzadko nawet rozmawiali. Nie żartowali, nie drażnili się, nie całowali, jak rodzice jej koleżanek.

„Tato, naprawdę od nas odchodzisz?” – zapytała, gdy spotkał ją po szkole.

„Zrozum, nie mogę tak dalej żyć. Mama mnie nie kocha. Już i tak długo znosiłem.”

„Ja cię kocham” – zapewniła go Ewa.

„Ja ciebie też.” – Pogładził ją po głowie. – „Tak bywa. Jak dorośniesz, sama zrozumiesz. Słuchaj mamy.” – Odprowadził ją do domu, ale nie wszedł.

„Tato!” – krzyknęła za nim, ale się nie odwrócił.

„Ma inną kobietę” – powiedziała później mama na pytanie Ewy.

„I dzieci?”

„Nie wiem, pewnie tak…”

***

„Ewa, wstawaj” – głos mamy obudził ją przez sen. – „Wkrótce jedziemy do kostnicy.”

Od tych słów Ewa natychmiast otworzyła oczy, usiadła, sięgając po coś między pościelą.

„Tego szukasz?” – zapytała mama, wskazując zdjęcie stojące na biurku. – „Pośpiesz się, spóźnimy się.” – Wyszła.

Gdy Ewa, ubrana w jeansy i czarny sweter, weszła do kuchni, mama piła kawę. Ona sama nie mogła nic przełknąć, tylko siedziała i patrzyła przez okno. Mama umyła filiżankę.

„Gotowa? Chodźmy.” – Do szpitala nie odezwała się ani słowem. W kostnicy było niewiele osób. Ewa nikogo nie znała. Wszyscy stali przy ścianach, z daleka od katafalku. Tylko niska, pulchna kobieta stała przy głowie trumny, szlochając i coś szepcząc. Ewa domyśliła się, że to ona dzwoniła do mamy.Ewa spojrzała przez okno na zapadający zmierzch, a w jej sercu powoli rodziło się zrozumienie, że choć przeszłość boli, to właśnie teraz musi zdecydować, kim chce być – i że ta odpowiedzialność należy wyłącznie do niej.