Nigdy Cię nie zapomnę

Nigdy cię nie zapomnę

Lidia Kowalska szła do domu w rozpiętym wełnianym płaszczu, ze zniszczoną teczką w dłoni, w której leżały zeszyty uczniów. Cały wieczór miała spędzić na sprawdzaniu wypracowań.

Dopiero co pąki na drzewach nabrzmiały, a już dziś pojawiły się młode listki. Przyroda budziła się do życia pod wpływem jasnego, ciepłego słońca. Jeszcze trochę, a wszystko wokół zakwitnie.

Mijający ją przechodnie z szacunkiem się kłaniali. Lidia odpowiadała, powściągliwie się uśmiechając. Niemal wszystkim uczyła kiedyś polskiego i literatury w szkole, teraz uczyły się ich dzieci.

Była szczupła jak młoda dziewczyna, niska – z daleka można by ją wziąć za nastolatkę. I twarz miała całkiem przyjemną. Tylko za kogo tu wyjść? Tak też żyła sama w małym drewnianym domku na wąskiej uliczce. Przyznano jej go jako mieszkanie służbowe, gdy przyjechała tu z dużego miasta dwadzieścia pięć lat temu.

Same miasteczko było niewielkie, bardziej przypominało wioskę. Młodym specjalistom teraz dają mieszkania w ceglanych blokach. Ale mało kto tu przyjeżdża – wszyscy chcą do Warszawy lub Krakowa.

Lidia przyzwyczaiła się jednak do swojego domu i nie potrafiła się z nim rozstać. W wolnych chwilach lubiła grzebać w ogródku. Kiedy tu przyjechała, nie umiała nic, a teraz pali w piecu, kopie w ziemi, kisi kapustę i robi przetwory. Życie ją wszystkiego nauczyło.

Życie…
Wtedy też była wiosna. Pod oknem akademika siedzieli dwaj chłopcy i coś pisali. Nie zwróciłaby na nich uwagi, gdyby nie zaczęli spierać się o pisownię jakiegoś słowa. Obaj byli w błędzie. Zmęczyła ją ta sprzeczka, więc wyjrzała przez okno i powiedziała, jak należy je napisać.

Jeden z nich nie stracił rezonu i poprosił, żeby sprawdziła całe pismo. Lidia wyszła do nich, poprawiła błędy.

— Dzięki. Mieliśmy szczęście, że panią spotkaliśmy. Jak pani na imię?

— Lidia.

— A ja jestem Marek. Pani będzie nauczycielką? A my pracujemy niedaleko.

— Lepiej powiedzieć: nauczycielką lub pedagogiem — poprawiła go.

Marek jej się spodobał. Przypominał niedźwiedzia. Przy nim czuła się bezpieczna. Gdy oświadczył się, bez wahania się zgodziła.

Jego matce Lidia nie przypadła do gustu.

— Co ty z nią będziesz robił? Książki czytać? Pewnie nawet gotować nie umie. Oj, narobisz sobie z nią kłopotów. Znajdź sobie kogoś prostszego — mamrotała, gdy Lidia wyszła.

Matka nie myliła się zbytnio. Lidia umiała ugotować tylko makaron i usmażyć jajecznicę. I nawet to potrafiła zepsuć. Postawi garnek na gazie, a sama usiądzie z książką. Zanurzy się w lekturze i zapomni o wszystkim, aż nie rozniesie się zapach spalenizny.

Matka zrozumiała, że z taką gospodynią syn umrze z głodu, a ona straci garnki, więc wzięła gotowanie w swoje doświadczone ręce. Lidia starała się uczyć od teściowej prowadzenia domu, a Marek starał się dorównać żonie – ubierał się schludnie, przestał używać wulgaryzmów. Młodzi żyli więc całkiem dobrze.

Po roku urodził im się syn, spokojny i zrównoważony jak ojciec. Wcześnie, oczywiście. Ale później, gdy Lidia wróci do pracy, będzie trudniej. Jak iść na urlop macierzyński w środku roku szkolnego? A tak – odhaczyła sprawę i koniec.

Teściowa coraz częściej marudziła, że synowi trafiła się nieporadna żona, nie krępując się obecności Lidi. Ta milczała i znosiła. Tylko nocą zwierzała się mężowi, że jego matka jej nie lubi.

— Ważne, że ja cię kocham — odpowiadał Marek i całował żonę.

Lidia tęskniła za pracą. Gdy Maćku podrósł, postanowiła oddać go do żłobka.

— Coś ty! Zniszczysz dziecko. Ja z nim zostanę — oświadczyła teściowa i rzuciła pracę.

Lidia była jej wdzięczna. Wieczorami do późna sprawdzała zeszyty, przygotowywała się do lekcji. Teściowa wzdychała i głośno wyrażała niezadowolenie z synowej.

Czy to wpływ matki, czy Markowi znudziło się dorównywanie żonie, tylko zaczął znikać z domu. Wróciła niechlujność w ubiorze, a w rozmowie pojawiły się przekleństwa. W łóżku nie dotykał żony.

O kochance Marka z satysfakcją poinformowała teściowa. Okazała się nią sprzedawczyni ze sklepu osiedlowego – tęga, z włosami farbowanymi na rudo i mocno podkreślonymi oczami. Nie próbowała go wychowywać ani zmieniać. Karmiła go na zabój deficytowymi produktami.

Lidia zapytała Marka wprost, czy to prawda.

— Przepraszam, ale jesteśmy zbyt różni — odparł, unikając jej wzroku.

Lidia poszła do kuratorium, wyjaśniła sytuację i poprosiła o przeniesienie do innego miasta w województwie.

Środek roku, wszystkie etaty zajęte. Ale znalazło się miejsce. Trzy miesiące temu z małego miasteczka uciekła młoda absolwentka pedagogiki. Obiecano też mieszkanie. Lidia od razu się zgodziła, wzięła skierowanie, syna i wyjechała.

Stare miasteczko bardziej przypominało wieś. Mieszkaniem służbowym okazał się drewniany domek z resztkami rozkradzionego stosu drewna przy pochylonym szopie. Pokonując strach i rozpacz, Lidia nauczyła się palić w piecu, kopać w ogródku i obywać bez bieżącej wody. Zadowolony Maciek biegał po podwórku, gonił sąsiedzkie koty i chował się za krzakami porzeczek.

Marek regularnie płacił alimenty, ale nigdy nie przyjechał zobaczyć syna. Ożenił się ze sprzedawczynią, która urodziła mu dwie córki.

Po szkole Maciek wyjechał do miasta wojewódzkiego, dostał się na studia. Na początku mieszkał u ojca. Narzekał, że ciasno, że siostry dokuczliwe. Sprzedawczyni nie dogadała się z teściową. Kłóciły się tak, że sąsiedzi walili w ściany. Marek zaproponował matce, by się wyprowadziła do kawalerki po żonie. Od tamtej pory nie pokazywała się u młodych.

Syn początkowo przyjeżdżał do Lidi na wakacje. Za każdym razem, gdy przekraczał próg jej domu, wzdrygała się – tak bardzo przypominał ojca. W domu robiło się nagle ciasno i ciemno. Teraz pracował jako główny inżynier w fabryce, był żonaty, urlopy spędzał nad Bałtykiem lubI tak żyła sobie dalej, patrząc, jak w nowym domu naprzeciwko zapalają się wieczorem światła, a w jej własnym – z każdym rokiem przybywa ciszy i zmarszczek.