A ty wciąż mi się podobasz…

Magda wyszła z biura i podeszła do swojego samochodu na parkingu. Maska i przednia szyba były przyprószone cienką warstwą śniegu. Wsiadła do auta i od razu włączyła ogrzewanie, by rozgrzać wystygłe wnętrze. Potem wycieraczkami zmiotła śnieżny pył z szyby.

Włączyła się do ruchu ulicznego, ale korki były nie do uniknięcia – długie postoje na światłach, wolno posuwające się samochody. Wydawało się, że wszystkie auta w mieście zbierały się w tym jednym miejscu. Mijając galerię handlową, Magda zdecydowała się skręcić, by przeczekać godziny szczytu w sklepie, może przy okazji znajdzie jakieś świąteczne prezenty.

Jednak i na parkingu było tłoczno, samochody stały ciasno, żadnej wolnej przestrzeni. Już żałowała, że tu zajechała – lepiej byłoby tkwić w korku, ale choć powoli, ruch był. Widać nie tylko ona wpadła na pomysł, by wykorzystać czas na zakupy.

Nagle w lusterku dostrzegła błysk reflektorów – jakiś SUV wycofywał się, jakby ustępując jej miejsce.

W galerii panował tłok, duszno, gorąco. Magda rozpięła płaszcz, rozluźniła szalik i ruszyła między półkami. Od kolorowych ozdób, migających lampek i tłumu ludzi aż bolały oczy. Wrzuciła do koszyka kilka kolorowych bombek, parę srebrnych reniferów na choinkę, ręczniki z Mikołajem w świątecznym opakowaniu, kieliszki do szampana z życzeniami szczęścia…

W domu zastanowi się, co komu dać. Dla mamy i męża znajdzie coś lepszego, a dla współpracowników te drobiazgi wystarczą. Stanęła w kolejce do kasy, zmęczona hałasem i pośpiechem. Kiepski pomysł, by przychodzić tu w piątkowy wieczór. Mogła wpaść jutro rano, gdy ludzie odsypiają weekend.

W końcu dotarła do kasy. Gdy kasjerka skanowała produkty, Magda z przerażeniem uświadomiła sobie, że nazbierała za dużo. No cóż, może się przyda.

Wyszła z galerii, zapięła płaszcz, poprawiła szalik i z ciężką torbą ruszyła w stronę wyjścia, uważając, by nikt nie potrącił zakupów.

– Magda!

Nie od razu zareagowała, kontynuując marsz.

– Kowalska!

Dopiero gdy usłyszała swoje panieńskie nazwisko, zatrzymała się. Ludzie wychodzący z galerii potrącali ją, więc odsunęła się na bok, rozglądając za znajomą twarzą.

– Cześć, Magda – usłyszała tuż obok.

Odwróciła głowę i zobaczyła brodatego mężczyznę w czapce nasuniętej aż na brwi. Uśmiechał się, a Magda zauważyła brak jednego przedniego zęba. Ubrany był byle jak, wyglądał na zaniedbanego. Już żałowała, że się zatrzymała. Ten człowiek nie mógł być kimś, kogo znała.

– Nie poznajesz? – spytał. – Ja ciebie od razu rozpoznałem. Prawie się nie zmieniłaś. Wyglądasz na milion – zaśmiał się chrapliwie.

Coś w jego głosie wydało jej się znajome, ale nie mogła sobie przypomnieć, skąd go zna.

– Chodziliśmy do jednej klasy – podpowiedział.

– Kamil?! – wykrzyknęła zdumiona. Chciała zapytać, co go doprowadziło do takiego stanu, ale się zawahała.

– Ja – uśmiechnął się szeroko, ponownie odsłaniając lukę w uzębieniu. – Zmieniłem się aż tak bardzo?

– Tak – skinęła głową. – Co się stało? – w końcu spytała.

– Długa historia. Może usiądziemy gdzieś? Jest tu kawiarnia… – Kamil patrzył na nią z nadzieją.

Magda wciąż nie mogła się oswoić z jego wyglądem. Jak mogła go nie poznać? Pewnie przez tę brodę i głupią czapkę. To przecież Kamil, w którym była zakochana w szkole, przez którego wylała morze łez. A teraz wstydziła się stać z nim na widoku.

– Przepraszam, muszę iść – powiedziała, odwracając wzrok, jakby szukając pomocy u przechodniów.

Kamil patrzył na nią wyczekująco.

– Tylko na chwilę – w końcu się zgodziła, bardziej z ciekawości niż chęci rozmowy.

On aż się ożywił, nerwowo poprowadził ją w stronę kawiarni.

– Chodź. Tyle lat się nie widzieliśmy. A może kolejne tyle miną, zanim znów się spotkamy.

Magda z niepokojem zerkała na ludzi, by nie spotkać znajomych. Kamil cały czas wyprzedzał ją o krok, zaglądając jej w twarz i mówiąc coś pod nosem.

W kawiarni większość stolików była zajęta.

– Tam jest wolne – wskazał stolik w ciemnym kącie.

„Przynajmniej nikt nas nie zobaczy” – pomyślała Magda, chcąc jak najszybciej zniknąć z oczu gapiów.

Zanim usiedli, podszedł kelner, kładąc przed nimi menu. Kamil natychmiast je otworzył, wpatrując się w zdjęcia. Magda zauważyła, jak przełknął ślinę.

– Ja poproszę tylko kawę – powiedziała.

Kelner wrócił.

– Gotowi zamówić? – zwrócił się do Magdy, ignorując jej mało eleganckiego towarzysza.

– Kawę z cytryną… – spojrzała pytająco na Kamila.

Ten szybko wyrecytował zamówienie. Kelner spojrzał na Magdę, a ona zamknęła oczy, potakując.

– Dobra kawa tu jest. Często tu jem – powiedział Kamil.

– Pracujesz tu?

Skinął głową. Widać było, że się wstydzi. Pewnie nie jako dyrektor, nawet nie jako sprzedawca – raczej sprzątacz albo magazynier.

– A ty zostałaś lekarką, jak marzyłaś? – zapytał.

– Pamiętasz? – zdziwiła się. – Tak, jestem endokrynologiem.

Znowu skinął głową, jakby nigdy nie wątpił w jej zdolności.

– Prezenty dla męża i dzieci kupiłaś? – rzucił okiem na jej torbę.

– A ty masz rodzinę? – odpowiedziała pytaniem.

– Byłem żonaty – odparł niechętnie. – Z Anią. Pamiętasz ją? Okazała się suką. To przez nią skończyłem tak… jak widzisz.

– Wtedy byłem głupi. A ona nie dawała mi spokoju. Wszystko potoczyło się za szybko, nawet nie wiem, jak wylądowałem w urzędzie stanu cywilnego. A ty mi się podobałaś – dodał cicho.

„I ty mi” – przyznała w duchu Magda.

Kelner przyniósł zamówienie. Postawił przed nią filiżankę kawy, a przed Kamilem dwie porcje jedzenia.

–Magda wróciła do domu z ciężkim sercem, zastanawiając się, czy jedno szczere wyznanie w przeszłości mogło zmienić ich losy, ale wiedziała, że życie pisze scenariusze, których nie da się cofnąć.