„Idealny kandydat na męża”

Ola stała przy oknie i patrzyła na opustoszały podwórzec. Ubity śnieg pokrywał się połyskującym pyłem od petard, a na nagich gałązkach krzewów wisiały strzępki świątecznej lamety. Miasto wydawało się wymarłe. Wszyscy spali po długiej, wyczerpującej sylwestrowej nocy. W środku Oli czuła taką samą pustkę.

Jak mogła się tak pomylić? Dlaczego nie wyczuła fałszu? Teraz wiele zrozumiała, ale wtedy… Kacper wydawał się inteligentny, czuły, trochę urażony na ojca. Wydawał się — to było słowo klucz. A ona uwierzyła, że ją kocha.

Rozległ się dźwięk otwieranego zamka w drzwiach wejściowych, a Ola drgnęła. Przygotowała pełne oburzenia przemówienie, ale teraz wszystkie przygotowane słowa uleciały jej z głowy. Ciche kroki zatrzymały się za jej plecami. Ola czekała w napięciu, wstrzymując oddech. Ciepły oddech Kacpra sprawił, że przeszły ją ciarki.

— Olu — szepnął, pochylając głowę w stronę jej ramienia.
Odsunęła się. — Nadal się na mnie gniewasz? — spytał Kacper łagodnym głosem. — Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Tak na ciebie patrzył. Zalała mnie zazdrość. — Poczekał na odpowiedź, ale dziewczyna milczała.

— Sama jesteś sobie winna. Uśmiechałaś się, przytulałaś do niego, nie spuszczałaś z niego oczu. Nie mogłem tego znieść.

— Nie zmyślaj. Tylko tańczyliśmy — odpowiedziała Ola oschle.

— No wybacz już. Zazdrosny byłem. To naturalne, gdy się kocha. — Kacper próbował ją obrócić, ale wzruszyła ramionami, zrzucając jego dłonie.

— Olu, no przestań. Już przeprosiłem — powiedział ugodowo.

— Powinieneś przepraszać nie przede mną. — Ola w końcu spojrzała na niego i znów odwróciła wzrok.

— Byłem w szpitalu, przeprosiłem twojego marynarza. — W oczach Kacpra błysnęła złość. Ola tego nie widziała. Wciąż patrzyła przez okno. — Nie złożył na mnie skargi, wypuścili mnie. Zapomnijmy o tym. Jak wyjdzie, to zaprosimy go, wypijemy za zgodę.

Ola gwałtownie się odwróciła.

— Nas? Zapomnijmy? Wypijemy? Nie ma żadnych „nas”. I nie będzie. Zostaw klucze i wynoś się.

— Tak? To jego tu przyprowadzisz? — Łagodny ton zniknął, teraz mówił ostro, ze złością.

— Wyjdź. Nie chcę cię widzieć. Oszukałeś mnie. — Mimo wysiłków, by się powstrzymać, gniew i żal przebijały przez jej słowa.

— Ciebie też powinienem był nauczyć rozumu, nie tylko jego. Pamiętasz, co mi mówiłaś? — Kacper złapał ją mocno za rękę powyżej łokcia, przyciągnął do siebie, zbliżając twarz do jej twarzy. W jego oczach Ola ujrzała nienawiść.

— Puść, boli — poprosiła.

— Tyle czasu na ciebie straciłem. Nie, kochanie, nigdzie się nie ruszam. Wyjdziesz za mnie! — Drugą ręką sięgnął do kieszeni i wyjął pierścionek. — Nie zdążyłem ci go dać. — Podniósł jej dłoń, próbując założyć pierścień na palec.
Ola zaczęła się wyrywać, ale Kacper tylko mocniej ścisnął jej rękę.

— Puść! Nie wyjdę za ciebie! — Z oczu Oli popłynęły łzy.

— Wyjdziesz, jeśli chcesz, żeby twój marynarz był cały i zdrowy.

— Nic nie zrobisz, nie odważysz się.

— A właśnie, że się odważę…

***

— Wyjeżdżam jutro — powiedział Jakub.
Ola bardzo mu się podobała. Bardzo. Ale bał się powiedzieć, że odjeżdża. Dopiero zaczynali się spotykać.

— Dokąd?

— Do Gdańska. Dostałem się do akademii morskiej. Przepraszam, że nie mówiłem. Nie byłem pewien, czy się dostanę.

— Będziesz dzwonił? — spytała Ola urażona, spuszczając głowę.

— No nie dąsaj się. Co mam robić? U nas nie ma morza. Olu, nie chcę, żebyś czuła się zobowiązana na mnie czekać. Studia długie, potem rejsy, czasem po pół roku. Nie wiesz, jak to jest trudno — czekać.

— Nie decyduj za mnie — odparła, podnosząc głowę.

— Olu, ty też będziesz studiować. Na uniwersytecie chłopaków nie brakuje…

— No to wyjeżdżaj! — krzyknęła, odwracając się i odchodząc.

— Olu! — Jakub chciał ją dogonić, ale się rozmyślił.
Postał chwilę i wolno ruszył do domu.

Jakże się ucieszyła, gdy przyjechał na święta. Chodzili do kina, na spacery. Jakub opowiadał o mieście, studiach, morzu i przyjaciołach, a Ola słuchała i marzyła, żeby ją pocałował.

Ale tylko musnął jej policzek, zziębnięty od mrozu, i poszedł. Następnego dnia wrócił do akademii.

Tak, na uniwersytecie chłopaków było wielu. Zwracali na nią uwagę, zabiegali. Ale ona nikogo nie chciała. Jakub dzwonił rzadko, przyjacielsko wypytując o studia. Ale gdy tylko wspomniała, że tęskni, szybko zmieniał temat.

Wiosną zmarła ciotka ojca. Jej mąż odszedł pięć lat wcześniej. Był wysokim urzędnikiem, przez całe życie na kierowniczych stanowiskach. Dzieci nie mieli. Za życia ciotka nie utrzymywała kontaktów z rodziną. Pewnie bała się, że będą prosić o pieniądze albo pomoc.

Dlatego dla ojca było kompletnym zaskoczeniem, gdy okazało się, że swoją przestronną, centralnie położoną kawalerkę zapisała w testamencie Oli. Widziała ją może ze trzy razy w życiu. Najpierw nie wierzył, potem się ucieszył.

— Mieszkanie duże, w centrum. Nawet remontu nie trzeba. Jak wyjdziesz za mąż, będziesz tam mieszkać z mężem — marzyła mama.

Ola postanowiła, że nikomu na uczelni nie powie o mieszkaniu. Po co wzbudzać zazdrość? Ale mimo wszystko się wygadała. Ktoś pozazdrościł, ktoś nazwał ją zarozumiałą. A przewodniczący grupy zapytał, czy można tam urządzać imprezy?

Na początku drugiego roku Ola poznała starszego studenta, Kacpra Zalewskiego. Pewnego dnia podszedł do niej w stołówce, zagadali się. Zaczęli się spotykać. Jakub daleko, nie prosił, by czekała, nie obiecywał miłości. W Gdańsku też są dziewczyny. I co, on tam z nikim się nie widuje?

— Zalewski… Czy to nie syn w— Zalewski… Czy to nie syn wiceprezydenta miasta? — spytał kiedyś ojciec.

— Nie wiem — wzruszyła ramionami Ola.

— No to się dowiedz. Chłopak wydaje się porządny, godny kandydat na męża.

Ola potraktowała słowa ojca jak żart, ale i tak zapytała Kacpra.

— No tak. Nikomu nie mówiłem. Skąd wiesz?

— Nie ja, tata. Podobałeś mu się.

— Twój stary to normalny człowiek. A mój… Męczy mnie. Życia nie ma. Jak tylko skończę studia, spadam stąd jak najdalej. Chcę wynająć mieszkanie i wyprowadzić się od rodziców.

Wieczorem Ola spytała ojca, czy mogliby wynająć ciotczyną kawalerkę.

Gdy ojciec dowiedział się, komu, od razu się zgodził.

— Niech mieszka. Nie weźmiemy dużo od przyszłego zięcia, ale niech płaci chociaż na twoje drobiazgi — zaśmiał się.

Kacper ucieszył się jak dziecko. Podniósł Olę, okręcił w powietrzu, obsypał pocałunkami.

— Jesteś prawdziwą przyjaciółką, Olu. Co bym bez ciebie zrobił. Teraz tylko pogadać z rodzicami. Nic trudnego, jestem dorosły. Mama i tak chce, żebym się ożenił. — Przy tych słowach mocno ją przytulił.

Ich związek nabrał tempa. Gdy Ola zostawała u Kacpra na noc, rodzice trochę się dąsali, ale nie protestowali zbyt mocno. Już widzieli córkę u boku syna wiceprezydenta, a może nawet jego następcy.

Kacper jej się podobał, ale niepokoiło ją, że nie przedstawiał jej rodzicom i mało o nich mówił. Zawsze zmieniał temat, gdy zaczynała dopytywać. To ją niepokoiło.

Po studiach Kacper zatrudnił się w zwykłej firmie, tłumacząc, że robi to na złość ojcu. Wkrótce oświadczył się Oli, ale odmówiła.

— Po co się spieszyć? Najpierw skończę studia…

Czas płynął szybko. Nadszedł kolejny sylwester. Przyjaciółka zaproponowała imprezę na swojej działce.

— Zabierasz swojego ważnego narzeczonego i przyjeżdżacieOla wzięła głęboki oddech, spojrzała Kacprowi prosto w oczy i powiedziała spokojnym, ale stanowczym głosem: „Wynoś się z mojego życia i nigdy więcej się do mnie nie odzywaj”.