Dla mnie rodzina. Wiesz, że nie mogę mieć dzieci…

Dla mnie urodź. Wiesz przecież, że ja nie mogę mieć dzieci… Urodź dziecko, dla mnie urodź. Wiesz przecież, że ja nie mogę mieć dzieci…

Pierwszy dzień zajęć na uniwersytecie rozpoczął się od wykładu. Ewa długo błądziła po korytarzach, zanim znalazła właściwą salę. Ledwo zdążyła zająć miejsce w pierwszym rzędzie, gdy wszedł wykładowca. Przedstawił się i zaczął opowiadać, czym będą się zajmować przez cały rok. Mówił, że pytania na egzaminach będą pochodzić z jego wykładów, a nie z podręczników. Radził, by teraz uczęszczać na zajęcia, zamiast później przed sesją szukać odpowiedzi w internecie.

Wtedy otworzyły się drzwi i do sali weszła olśniewająco piękna dziewczyna. W auli rozległy się chichoty. Wykładowca natychmiast się do niej zwrócił.

— Na wykład? Jak pani się nazywa? — zapytał surowo.

— Grażyna Nowakowska — odpowiedziała dziewczyna bez cienia zażenowania.

— No dobrze, tym razem wybaczymy, Grażyno. Ale następnym razem postaraj się nie spóźniać. Spóźnialscy nie są mile widziani na moich zajęciach. — Obrócił się do ucichniętej sali. — Dotyczy to wszystkich! Nie będę powtarzał, o czym mówiliśmy, zapytajcie kogoś po zajęciach. Siadaj. A zatem…

Dziewczyna przemknęła do pierwszego rzędu, starając się nie stukać wysokimi obcasami. Ewa przysunęła się, ustępując jej miejsca.

— Cześć. Co on tu mówił? Straszył? — szepnęła żywiołowa, przypominająca kolorowego ptaka studentka.

— Cicho, wyrzuci cię — syknęła Ewa.

W przerwie się poznały. Grażyna okazała się pochodzić z podwarszawskiego miasteczka. Dojeżdżała do stacji pociągiem, ale pierwszego dnia nie wyliczyła czasu i się spóźniła. Ewa przyjechała z Lublina i mieszkała w akademiku.

Grażyna była barwna, pełna życia, do nauki podchodziła z luzem, nie przejmowała się ocenami. Dziwiła się, jak Ewa może całymi dniami siedzieć nad książkami.

— Jaka różnica, czy dyplom będzie niebieski, czy czerwony. Ważne, żeby dobrze wyjść za mąż, ułożyć sobie życie — mawiała Grażyna.

— Obiecałam mamie, że będę się dobrze uczyć. Wychowała mnie sama. Też zaczęła studia, zakochała się, zaszła w ciążę. A ten chłopak, mój ojciec, obiecał, że się ożeni, ale nie dotrzymał słowa. Gdy tylko się urodziłam, mama rzuciła studia. Boi się, że powtórzę jej los. Wiem, jak ciężko jej było. Chcę, żeby była ze mnie dumna, a nie płakała.

— No, ładnie. Więc uschniesz nad książkami, a kiedy będziesz żyć? — nie ustępowała Grażyna.

— Jak skończę studia, wtedy zacznę żyć — zaśmiała się Ewa.

Mimo różnic w podejściu do nauki i życia, dziewczyny się zaprzyjaźniły. Ewa chodziła na wszystkie wykłady, pożyczała notatki koleżance. Pomagała Grażynie w nauce, zasłaniała ją, gdy ta opuszczała zajęcia. A Grażyna biegała na tańce, spotykała się z chłopakami, nie odmawiała sobie niczego. Wielu próbowało otworzyć Ewie oczy na „przyjaciółkę”, która ją wykorzystuje.

— No i co? Przyjaźń rzadko bywa bezinteresowna. Zawsze jeden korzysta z drugiego — odpowiadała Ewa.

Na czwartym roku Grażyna zakochała się i całkiem zaniedbała studia. Gdyby nie Ewa, wyrzuciliby ją z uczelni. Na początku ostatniego roku Grażyna „wpadła”.

— Chciałam cicho zrobić aborcję, ale Staś się dowiedział, tak wrzeszczał. W każdym razie wychodzę za mąż. Będziesz moją świadkową. I nie protestuj — oznajmiła przyjaciółce.

Przed samym Nowym Rokiem odbyło się huczne wesele, a przed egzaminami państwowymi Grażyna urodziła chłopca. Na egzaminy przychodziła zmęczona, ledwo trzymając się na nogach. Wykładowcy z litości stawiali jej trójki.

Ewa dostała dyplom z wyróżnieniem i szykowała się do powrotu do Lublina.

— Co ty? Z takim dyplomem wszystkie drzwi w Warszawie stoją przed tobą otworem. Co ty będLata mijały, a Ewa i Grażyna, choć ich drogi czasem się rozchodziły, zawsze odnajdywały wspólny język, bo zrozumiały, że prawdziwa przyjaźń, mimo wszystkich zawirowań, jest warta więcej niż złudne marzenia.