Nie chcę się kłócić, ale kiedy wreszcie zamontujesz tę półkę?

Ja też nie chcę się kłócić. Ale kiedy w końcu przybijesz tę półkę?

W sobotę po śniadaniu Ola zabrała się za sprzątanie mieszkania. Kamil usiadł na kanapie w kuchni z laptopem. Jego zadanie to później wynieść śmieci. Na razie przeglądał strony informacyjne w mediach społecznościowych.

Nagle wyskoczyło mu zdjęcie uśmiechniętego przyjaciela Jacka, z którym studiowali na politechnice. Pod zdjęciem widniał napis: „Hurra! Wreszcie się udało! Wprowadzam się! Zapraszam wszystkich, by świętować ze mną to nowe mieszkanie. Wpadajcie, podziwiajcie i zazdrośćcie!” Kamil kliknął w link i zobaczył fotografie mieszkania wykonane z różnych, korzystnych perspektyw.

To mieszkanie Jacek odziedziczył rok temu po zmarłej babci. Remontu nie robiono tam od czterdziestu lat, meble były stare, jeszcze z czasów PRL-u. Żeby tam mieszkać, trzeba by włożyć masę pieniędzy, których on nie miał. Jacek postanowił nie męczyć się i od razu je sprzedać. On i jego żona oszczędzali na własne mieszkanie, a dzięki sprzedaży spadku mogli znacznie przyspieszyć zakup.

Ale żona nagle się uparła. Mieszkanie było zaniedbane, ale leżało w zabytkowej części miasta. Zaproponowała, by za zaoszczędzone pieniądze zrobić porządny remont i sprzedać je drożej. Wtedy starczyłoby już na dwupokojowe, o jakim marzyli.

Prawie rok zajęła im renowacja. Ale teraz mieszkania nie można było poznać. Jak opisywał Jacek, było w nim mnóstwo ukrytego potencjału dla kreatywnego podejścia. Zburzyli ściankę dzielącą łazienkę i toaletę, rozebrali ścianę między kuchnią a jednym z pokojów, uzyskując duży salon. Sprytnie zagrali przestrzenią dzięki dobrze dobranej kolorystyce tapet, kupili niedrogie, nowoczesne meble w stylu minimalistycznym. I wyszło nie mieszkanie, lecz prawdziwa perełka.

W komentarzach ludzie nie szczędzili zachwytów. Jedni gratulowali, inni wyrażali podziw, a niektórzy nawet zazdrość. Prawie wszyscy jednak przypuszczali, że nie obyło się bez pomocy doświadczonego projektanta.

„Nie, oczywiście, czytaliśmy, oglądaliśmy w internecie, jak wyglądają nowoczesne wnętrza. Ale robiliśmy to sami, poza rozbiórką ścian i wylewką podłóg. Ania wymyśliła aranżację, wybierała tapety” – przekonywał niedowiarków Jacek.

Kamil skromnie pogratulował przyjacielowi. Oczywiście, pozazdrościł. On z Olą mieszkali w kawalerce. Przyjaciel ojca wyjechał do syna do Kanady po śmierci żony. Nie chciał na razie sprzedawać mieszkania, na wypadek gdyby mu się tam nie ułożyło. Pozwolił więc Kamilowi i Oli zamieszkać u niego za darmo, pod warunkiem że nic w nim nie przerobią. Też nieźle – pobrali się i od razu mieli gdzie mieszkać – mieszkanie w pełni umeblowane.

Kamil sam podrywał Anię na pierwszym roku. Ale wybrała Jacka. Szczęściarz głupi. Ania zawsze miała niesamowite wyczucie stylu i smaku. Nawet najprostsze rzeczy na niej wyglądały jak z wybiegu. Nawet Kamil, który nie znał się na modzie, to widział.

Oczywiście, Jacek wykonywał całą brudną robotę, ale pomysły i detale należały do Ani. Wyszło świetnie. Kamil obrzucił wzrokiem ich kuchnię z Olą. Nic specjalnego, zwyczajna, trochę nudna. I podobała mu się, dopóki nie zobaczył mieszkania Jacka.

No ale Jacek to dopiero ma szczęście! Kamil chwycił laptopa i wbiegł do pokoju, zupełnie zapominając w tym momencie, że podczas sprzątania lepiej nie zaczepiać Oli. Niech trochę ochłonie, wtedy dopiero…

Ola stała na palcach, wyciągnięta jak struna, i delikatnie ścierała kurz z wiszącej półki na ścianie. Kamil po raz kolejny zauważył, że jego żona ma figurę, że ho, ho. W tym momencie zatrzęsła się półka. Wkręty były poluzowane i trzymały się na honorze. Książki leżały na podłodze w stosie.

Chciał się wycofać, zanim żona go zauważy, lecz wtedy Ola odwróciła się, zdmuchując z twarzy opadający kosmyk włosów.

– Po co stoisz? Lepiej byś przybił tę półkę.

– Chciałem ci pokazać… Patrz, jaki remont zrobili Jacek z Anią w mieszkaniu po babci. Też bym takiego nie odmówił… – urwał, widząc wyraz twarzy żony.

– Pokaż – poprosiła Ola.

– No, patrz – Kamil z zapałem odwrócił laptop ekranem w jej stronę. – Fajnie, co? Tam było kompletnie zniszczone. Jacek nawet chciał je od razu sprzedać… – starał się mówić bez zazdrości i zachwytu.

– Tak. Brawo – sucho skomentowała Ola i spojrzała na Kamila.

– Co? Moja babcia jest młoda i na razie nie zbiera się umierać. A i nie wiadomo, komu zostawi mieszkanie, wnuków ma dwoje.

– Niech żyje twoja babcia. Pisze, że wszystko zrobił sam. Ania tylko podrzucała pomysły.

– No tak.

– Nie ogarniasz? Ile razy już ci mówiłam, żebyś przymocował tę półkę?! Książki leżą na podłodze od miesiąca, kurzą się, żółkną. Mieszkamy w tym mieszkaniu rok, gdzie codziennie coś się sypie. Mam wynająć kogoś z zewnątrz, żeby przybił półkę? Nie będzie ci wstyd? Dla Ani pewnie nie tylko remont, ale i dom byś zbudował, co?

– No i zaczęło się – westchnął Kamil. – Teraz wszystko jest w internecie, a ty wciąż kupujesz papierowe książki – burknął, zamknął laptopa i zdecydowanie wyniósł się do kuchni.

– Nie, czekaj. – Ola szła za nim. – Jak tylko zaczyna się rozmowa o półce, od razu stajesz się ślepy i głuchy. Ja ci nie mówię, że wszystkie szafy zapchałeś płytami z muzyką. Nie protestuję przeciw twojej kolekcji. A po co ją zbierać, skoro wszystko jest w sieci? Włącz i słuchaj. Nie krytykuję twojego hobby. Zamieńmy się. Wyciągniesz swoje płyty z szafy i położysz na podłogę, a ja książki postawię na ich miejsce. Może wtedy weźmiesz się za półkę.

– Kupmy regał na książki. Nie mam nic przeciwko – zaproponował ugodowo Kamil.

– A może od razu kupmy nowe mieszkanie, większe, własne, gdzie będziemy mogli robić, co nam się podoba? – nie dała się Ola.

– Olu, nie chcę się kłócić. Głupio mi, że w ogóle wspomniałem o mieszkaniu – zmarkotPo chwili milczenia Kamil złapał młotek i gwoździe, a Ola wybuchnęła śmiechem, widząc jego zdecydowaną minę, i w końcu razem zabrali się do naprawy tej przeklętej półki.