Koszmarny błąd

Dzisiaj chcę opowiedzieć o strasznej pomyłce.

Weronika obudziła się z bólu. Śniło jej się coś ważnego, ale ból był tak silny, że natychmiast zapomniała sen. Nigdy wcześniej nie czuła takiego kłucia w brzuchu – promieniowało aż do pleców.

Leżała nieruchomo, wsłuchując się w dolegliwości. Ból zdawał się ustępować. Ostrożnie usiadła na łóżku, ale gdy próbowała wstać, przeszył ją jak ostrze. Krzyknęła i osunęła się na podłogę. Na kolanach doczołgała się do komody, gdzie zostawiła telefon na ładowaniu.

Tak też dzwoniła na pogotowie – klęcząc, opierając się jedną ręką w podłogę. „Uspokój się, zaraz przyjadą” – powtarzała sobie. „Ale drzwi… Trzeba otworzyć drzwi!” Wróciła na kolanach do przedpokoju. Brzuch palił jak w ogniu.

Próbowała się podnieść, żeby odsunąć zasuwkę, ale ból znów ją przygwoździł. W oczach pojawiły się łzy. Oto, co jest najgorsze w samotności. Nie to, że nikt nie poda szklanki wody, ale to, że nikt nie otworzy drzwi, kiedy przyjdzie pomoc. Przygryzła wargę do krwi i zrobiła ostatni wysiłek. W końcu odsunęła rygiel i straciła przytomność.

Przez mgłę w głowie słyszała urywane zdania, pytania. Nawet odpowiadała – przynajmniej tak jej się wydawało.

Ocknęła się na szpitalnym łóżku. Niskie jesienne słońce wlewało się przez okno. Odwróciła się od oślepiających promieni i skrzywiła z bólu pod żebrami. Brzuch wydawał się ogromny, spuchnięty, ale ból prawie zniknął.

Jeszcze niedawno, gdy kolejny raz próbowała zerwać z Bogdanem, myślała, że lepiej umrzeć, niż tak żyć. Bez męża, bez dzieci. Po co właściwie istnieje? A tej nocy złapała się życia kurczowo. Zrozumiała, jak straszna jest nagła śmierć w samotności.

— Ocknęła się? Zawołam pielęgniarkę.

Weronika odwróciła głowę w stronę głosu. Na sąsiednim łóżku leżała pulchna kobieta w nieokreślonym wieku, w flanelowym szlafroku w niebieskie kwiaty.

Wkrótce weszła pielęgniarka.

— Jak się pani czuje? — spytała młoda, rumiana dziewczyna w różowej czapeczce.

— Dobrze — odparła Weronika. — Co się ze mną stało?

— Lekarz zaraz przyjdzie i wszystko wyjaśni — powiedziała pielęgniarka i wyszła.

Weronika zauważyła jej gruby, jasny warkocz sięgający do pasa. „Kto jeszcze nosi warkocze?” — pomyślała.

— Jesteś na ginekologii. Przywieźli cię dwie godziny temu. Spałaś jak zabita, dziewczyno — oznajmiła sąsiadka.

Dziewczyno. Ostatnio w sklepach i autobusach mówiono do niej „proszę pani” albo „obywatelko”. Czuła się staro. A przecież miała tylko czterdzieści dwa lata. Może dlatego, gdy próbowano ją swatać, machała ręką: „Za późno, mój czas minął”. Dlatego też próbowała rozstać się z Bogdanem, ale on wciąż do niej wracał.

— Jak się pani czuje? — Wszedł lekarz, pięćdziesięciolatek.

— Panie doktorze, co się stało? Dawano mi narkozę? Była operacja? Czuję się jak balon.

— Nowak, czekają na panią w opatrunkowni — zwrócił się do sąsiadki.

Kobieta wstała, poprawiła szlafrok i wyszła.

Weronika spojrzała w zmęczone oczy lekarza z wdzięcznością.

— Wykonaliśmy laparotomię. Miała pani ciążę pozamaciczną, pęknięcie jajowodu.

— Jak? — Weronika omal nie podskoczyła na łóżku. Mięśnie brzucha zareagowały bólem.

— Co panią tak dziwi? — spytał lekarz.

— Mnie… zdiagnozowano bezpłodność.

— To nie wyklucza ciąży pozamacicznej, a nawet naturalnej. Życie potrafi zaskakiwać. Zostanie pani u nas kilka dni.

— Mogę wstawać?

— Trzeba. Ale bez fanatyzmu — odparł i wyszedł.

Weronika przetwarzała informacje. Mówili jej, że nie może mieć dzieci. Mąż przez to odszedł. Chociaż to było tylko usprawiedliwienie dla jego zdrad. „Czy naprawdę mogłam zajść w ciążę? Ale co ja mówię, mam czterdzieści dwa lata, za późno na dzieci” — zatrzymała siebie. — Dlaczego od razu nie zapytałam lekarza?

Usiadła na łóżku, opuściła nogi. Na podłodze stały jej kapcie, na poręczy wisiał szlafrok. Pewnie zabrali ją ratownicy. Ból ustąpił, ale mięśnie bolały od napięcia.

Narzuciła szlafrok, wsunęła stopy w kapcie i wstała. Kręciło jej się w głowie. — Od narkozy — domyśliła się. W kieszeni poczuła ciężar. — Klucze do mieszkania. Dowód osobisty. Drzwi na klucz — uświadomiła sobie.

Nad umywalką nie było lustra. Przygładziła włosy dłonią i wyszła na korytarz. Doszła powoli do drzwi z napisem „Ordynator”, ale były zamknięte, w zamku tkwił klucz. Ruszyła dalej, do dyżurki pielęgniarek, by spytać, kiedy wróci lekarz i jak ma na imię.

Zawrót głowy, mdłości. Usiadła na miękkiej kanapie w holu, zanim doszła do celu.

„Czy Bogdan ucieszyłby się, gdyby wiedział, że mogłam od niego zajść w ciążę?” Poznali się pięć lat temu. Od razu powiedział, że jest żonaty. Ożenił się późno. Miał małe dziecko.

Ich romans był szybki i burzowy. Weronika niczego nie oczekiwała. Wielokrotnie próbowała zerwać. On się obrażał, odchodził, ale wracał. Najpierw obiecywał, że odejdzie od żony, gdy córka podrośnie, a żona wróci do pracy. Ale córka poszła do szkoły, a on nadal był żonaty. Weronika przestała pytać. Za każdym razem mówiła sobie, że to koniec, lecz gdy przychodził, wpuszczała go znowu.

Przerwał jej cichy dialog. Z holu nie widziała pielęgniarek, ale usłyszała swoje nazwisko.

— Wyobraź sobie, podczas operacji Wolski znalazł u niej guza. Olbrzymiego.

Poznała głos rumianej pielęgniarki z warkoczem.

— No i? — spytał drugi, młodszy głos.

— Nic. Zaszyli i tyle. Wolski powiedział, że to ostatnie stadium. Jutro tę Kowalską przewiozą do onkologii. A wcale nie stara. Wolski mówił, że ma mało czasu.

— Szkoda.

Pielęgniarki dWeronika wzięła głęboki oddech, wyjęła telefon i wyłączyła czarną listę, rozumiejąc teraz, że każdy dzień to dar, który warto spędzić z kimś, kto naprawdę ją kocha.