Wszystko będzie dobrze, synu…

Wszystko będzie dobrze, synku…

„Krzysiu, synku, to mama” — w słuchawce rozległ się cichy głos.
Krzysztofa zawsze irytowało, że matka mówiła, iż to ona dzwoni. Jakby nie rozpoznawał jej głosu. Tyle razy tłumaczył, że na ekranie wyświetla się numer, więc wie, że to ona.

Mama miała stary telefon z przyciskami. Kupił jej nowoczesny, z wieloma funkcjami, ale odmówiła.
— Stara już jestem na nowinki. Podaruj lepiej… Halinie. Jej córka takich prezentów jej nie robi. Ucieszy się.

Halina ucieszyła się, szybko opanowała nowy telefon. Krzysztof nie bez powodu jej go dał — gdyby coś się stało matce, Halina miała od razu do niego zadzwonić. Wpisał swój numer do książki kontaktowej.

— Mamo, wiem, że to ty — uśmiechnął się Krzysztof. — Wszystko w porządku?

— Synku, jestem w szpitalu.

Przez plecy Krzysztofa przebiegł dreszcz.

— Co się stało? Serce? Ciśnienie? — dopytywał się gorączkowo.

— Operację robią mi jutro. Przepuklina się zaogniła. Już nie mogę wytrzymać.

— Dlaczego nie zadzwoniłaś wcześniej? Mamo, przyjadę jutro, zabiorę cię do miasta. Tam lepsze szpitale, dobrzy chirurdzy. Proszę, odmów tej operacji!

— Synku, nie martw się. Pamiętasz doktora Stanisława? On jest bardzo dobry…

— Mamo, posłuchaj, przyjadę jutro rano — przerwał jej Krzysztof. — Do tego czasu nie zgadzaj się na operację! — krzyczał, bo głos matki stał się ledwo słyszalny.

— Nie martw się. Wszystko będzie dobrze, synku. Kocham cię… — W słuchawce rozległy się krótkie sygnały.

Krzysztof spojrzał na ekran. Na ciemnym tle świeciły się cyfry — dziesięć minut po północy.

Ostatnie słowa matki brzmiały dziwnie, jakby z oddali. Nigdy nie dzwoniła tak późno. Coś było nie tak. Wybrał jej numer, ale nikt nie odebrał. Dzwonił raz za razem — bez skutku.

Wstał od biurka i spojrzał przez okno. Drugi dzień padał deszcz ze śniegiem. W normalnych warunkach do wsi było pięć godzin jazdy, ale w taką pogodę sześć. Trzeba było ruszać od razu, żeby nie spieszyć się, ale zdążyć przed operacją. Droga na pewno była rozjeżdżona. Ale jechał nie do wsi, a do szpitala w powiatowym mieście.

Wyłączył komputer i zaczął się pakować. Wychodząc, przypomniał sobie, że nie wziął ładowarki. Wrócił, zabrał ją i stanął w przedpokoju. *”Jeśli o czymś zapomnisz i wrócisz, przed wyjściem spójrz w lustro”* — przypomniały mu się słowa matki. Spojrzał na swoje odbicie. Zmęczona twarz, niespokojne oczy. *”Mama powiedziała, że wszystko będzie dobrze, a nigdy mnie nie okłamała”* — pomyślał i wyszedł z mieszkania.

W samochodzie zastanawiał się, czy nie zadzwonić do Haliny. Była sąsiadką, przyjaciółką matki od lat. Ale on pracował w nocy, a na wsi ludzie wcześnie kładli się spać. Dlaczego Halina do niego nie zadzwoniła? Przecież ją uprzedził. Znów ogarnął go niepokój o matkę. Silnik się rozgrzał, Krzysztof ruszył.

Ile razy namawiał ją, żeby się przeprowadziła. Miał duże mieszkanie, miejsca było dość. Ale matka odmawiała. *”Synku, jesteś młody, będę ci przeszkadzać. Mnie tu dobrze. Nigdzie nie pojadę.”*

Och, mamo, mamo… Dlaczego nie zadzwoniłaś wcześniej? Zawsze bała się być ciężarem.

Przypomniał sobie rozmowę. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, co go zaniepokoiło. Jej głos brzmiał dziwnie, jakby mówiła przez jakąś przeszkodę. Ostatnich słów ledwo mógł się dosłuchać. I ten ton, jakby czuła się winna. Pewnie myślała, że go obudziła. Nigdy nie dzwoniła tak późno.

Przepuklinę miała od lat, bolało ją przy zmianach pogody. Ale zwlekała. Raz sadzić warzywa, raz zbierać plony, raz Halina zachorowała, nie mogła jej zostawić. Zawsze znajdowała wymówkę.

A on sam? Mieszkał niedaleko, miał samochód, ale zawsze brakowało czasu, żeby ją odwiedzić. Też miał swoje wymówki.

Pamiętał ją jako dobrą, czułą. Ale gdy było trzeba, potrafiła i skrzyczeć, a czasem nawet przylać, czym akurat miała pod ręką. Nie miał pretensji, gdy było za co. Rzadko to robiła, więc dobrze to pamiętał.

Gdy w wieku szesnastu lat pierwszy raz wrócił o świcie, czekała na niego. Spojrzała na niego, rozgrzanego i rozkojarzonego po pocałunkach.

— Po co się tak śpieszysz? A jeśli przyjdzie ci się ożenić? Będziesz gotowy? Potem będziesz wył jak wilk. Idź spać, oczy mi ciebie nie widziały. — Odwróciła się.
Następnego dnia nawet na niego nie patrzyła. To było sto razy gorsze niż krzyk. Gdy się ochłonęła, spytał:

— Dlaczego tak się na mnie uwzięłaś? Wszyscy tak robią. Ty sama nie chodziłaś na nocne randki? Młodość, miłość i tak dalej.

Wtedy matka opowiedziała, jak zakochała się w siedemnastu latach. Jak całowała się nocami przy śpiewie słowików. Gdy zaszła w ciążę, ukochany zwiał. Od hańby uratował ją ojciec Krzysztofa. Powiedział, że to on z nią chodził. Wzięli ślub. Ale krótko przed weselem, podczas wykopków, poroniła. Ojciec i tak się z nią ożenił. A Krzysztof urodził się dopiero osiem lat później…

Było ciemno, droga monotonna, mało samochodów. Oczy mu się same zamykały. Dwa razy omal nie spowodował wypadku. Raz ocknął się, jakby ktoś go trącił — jechał już przeciwnym pasem. Na szczęście nikogo nie było. Drugi raz o mało nie wpadł do rowu, nawet nie wiedział, jak zdążył skręcić. Włączył radio głośniej i darł się razem z nim, żeby nie zasnąć. Tak dojechał.

Szpital, stara, dwupiętrowa, ceglana budowla, miał tylko kilka oświetlonych okien. Pracowało tam trzech lekarzy: internista, chirurg i asystent. Ciężkie przypadki odsyłali do miasta, z drobnymi operacjami radzili sobie sami.

Zadzwonił do drzwi. Myślał, że będzie długo czekać, ale otworzono mu dość szybko, mimo wczesnej pory — wpół do siKrzysztof zamknął oczy, a gdy je otworzył, zobaczył matkę stojącą w drzwiach szpitala, uśmiechniętą i spokojną, jakby całe to zmartwienie było tylko snem.