Nie chcę się kłócić, ale kiedy w końcu naprawisz tę półkę?

Ja też nie chcę się kłócić. Ale kiedy w końcu przybijesz tę półkę?

W sobotę po śniadaniu Kinga zabrała się za sprzątanie mieszkania. Kamil usiadł na kuchennej kanapie z laptopem. Jego zadaniem było później wynieść śmieci. Na razie przeglądał informacje w mediach społecznościowych.

Nagle wyskoczyło mu zdjęcie roześmianego Darka, z którym studiował. Pod zdjęciem widniał podpis: „Hura! W końcu! Udało się! Wprowadzamy się! Zapraszam wszystkich na domówkę – niech zazdrość was zżera!”. Kamil kliknął w link i zobaczył zdjęcia mieszkania, uchwyconego z różnych efektownych perspektyw.

To mieszkanie Darek odziedziczył rok temu po babci. Nie było w nim remontu od czterdziestu lat, meble stare, jeszcze z PRL-u. Żeby tam mieszkać, trzeba by włożyć masę pieniędzy, których on nie miał. Darek chciał od razu je sprzedać. Razem z żoną oszczędzali na własne mieszkanie, a ze sprzedaży spadku mogliby przyśpieszyć zakup.

Ale żona nagle postawiła veto. Mieszkanie było w stanie agonalnym, ale w zabytkowej części miasta. Zaproponowała, żeby za oszczędności zrobić porządny remont i sprzedać je drożej. Wtedy starczyłoby na dwupokojowe, o którym marzyli.

Prawie rok zajął im remont. Ale efekt – niesamowity. Jak opisywał Darek, odkryli w nim „ukryty potencjał”. Zburzyli ściankę między łazienką a toaletą, rozwalili kuchnię i pokój, tworząc duży salon. Sprytnie dobrane kolory tapet i tania, minimalistyczna meblościanka z sieciówki – i zamiast klitki wyszła prawdziwa bombonierka.

W komentarzach internetowy ludek sypał pochwałami. Jedni gratulowali, inni zazdrościli, a większość podejrzewała, że nie obyło się bez pomocy profesjonalnego projektanta.

„Nie, no, sami się douczaliśmy, oglądaliśmy inspiracje w necie. Ale wszystko robiliśmy sami, no może poza robotami budowlanymi. Kasia wymyśliła aranżację, wybrała materiały” – przekonywał niedowiarków Darek.

Kamil skromnie pogratulował. Oczywiście, trochę mu zazdrościł. On z Kingą mieszkali w kawalerce. Ojciec Kamila po śmierci żony wyjechał do syna do Kanady. Mieszkania nie chciał sprzedawać, na wszelki wypadek. Więc pozwolił Kamilowi i Kindze w nim mieszkać za darmo, pod warunkiem że nic nie będą zmieniać. Też nieźle – świeżo po ślubie i już mają gdzie mieszkać, w pełni umeblowane.

Kamil w pierwszym roku studiów próbował poderwać Kasię. Ale wybrała Darka. Szczęściarz. Kasia zawsze miała niesamowite wyczucie stylu. Nawet najprostsze ciuchy na niej wyglądały jak z wybiegu. Nawet taki modowy leń jak Kamil to widział.

Oczywiście, Darek robił brudną robotę, ale pomysły były Kasi. Wyszło świetnie. Kamil rozejrzał się po swojej kuchence. Nudna, przeciętna. I podobała mu się… dopóki nie zobaczył mieszkania Darka.

No ale Darek to dopiero ma fart! Kamil chwycił laptopa i wpadł do pokoju, zupełnie zapominając, że w trakcie sprzątania lepiej Kingi nie zaczepiać. Niech się wyżyje, ochłonie…

Kinga stała na palcach, wyciągnięta jak struna, i ostrożnie ścierała kurz z wiszącej półki. Kamil po raz kolejny zauważył, że jego żona ma figurę, od której można dostać zawrotu głowy. W tym momencie zawrotu dostała półka. Śruby trzymały się na honorze, a książki od miesiąca leżały w stosie na podłodze.

Chciał się wycofać, zanim żona go zauważy, ale Kinga odwróciła się, zdmuchując kosmyk włosów z twarzy.

— Stoisz jak słup soli. Lepiej byś półkę przybił.

— Chciałem ci pokazać… Patrz, jaki remont Darek z Kasią zrobili w babcinej kawalerce. Też bym tak chciał… — urwał, widząc wyraz twarzy żony.

— Pokaż — poprosiła Kinga.

— No, patrz — Kamil z zapałem odwrócił laptop ekranem do niej. — Fajnie, co? Tam było totalne dno. Darek chciał to od razu sprzedać… — starał się mówić bez zazdrości.

— No. Fajnie — odparła Kinga oschle i spojrzała na Kamila.

— Co? Moja babcia jest w pełni sił i nie zamierza umierać. A nawet jeśli, to nie wiadomo, komu zostawi mieszkanie, ma dwóch wnuków.

— Niech żyje. Pisze, że wszystko zrobił sam. Kasia tylko podpowiadała.

— No tak.

— Nie łapiesz? Ile razy mam ci powtarzać, żebyś przybił tę półkę?! Książki od miesiąca się kurzą. Mieszkamy tu rok i codziennie coś się wali. Mam wynająć faceta z zewnątrz, bo mój własny mąż nie potrafi przybić półki? Wstyd by ci nie było? Dla Kasi pewnie byś nie remontował, tylko dom postawił, co?

— No i lecimy — westchnął Kamil. — Teraz wszystko jest w chmurze, a ty po staroświecku kupujesz papier — mruknął, trzaskając laptopem i zdecydowanie wynosząc się do kuchni.

— Czekaj. — Kinga szła za nim. — Jak tylko temat schodzi na półkę, to nagle ślepniesz i głuchniesz. Ja przecież nie marudzę, że wszystkie szafy zapchałeś płytami. Nie krytykuję twojego zbioru. To po co go trzymać, skoro w necie wszystko jest? Włącz i słuchaj. Mógłbyś się odwdzięczyć. Więc tak: ty wyjmiesz swoje płyty z szafy i położysz na podłodze, a ja książki na ich miejsce. Może wtedy weźmiesz się za półkę.

— Kupimy regał na książki. Nie mam nic przeciwko — zaproponował ugodowo Kamil.

— A może od razu kupimy nowe mieszkanie, większe, gdzie będziemy mogli robić, co nam się podoba? — nie dała się wykiwać Kinga.

— Kinga, nie chcę się kłócić. Głupio mi, że w ogóle zacząłem ten temat — zmartwiał Kamil.

— Ja też nie chcę się kłócić. Ale kiedy w końcu przybijesz tę półkę?

— Jutro pojadę do taty po wiertarkę i… cholera, rodzice wyjechali na weekend na działkę. Obiecuję, w poniedziałek po nią pojadę — zapewnił z przekonaniem.

— Taak. Ile razy już to słyszałam… — Kinga machnęła ręką i wyszła.

„A niech mnie, po co ja jej to pokazałem!” — zaklął w duchu Kamil i napisał Darkowi, że przez niego pokłócił się z Kingą.

— Daj spokój. Myślisz, że my z Kasią się nie kłócimy? Przy remoncie trzy razy byliśmy w gotA gdy w poniedziałek Kamil w końcu pojechał po wiertarkę, okazało się, że Kinga już kupiła nową – teraz mieli dwie, bo starym zwyczajem znów nie potrafili się dogadać, ale za to obiecali sobie, że następną półkę przybiją razem, choćby mieli się przy tym pokłócić po raz setny.