Gdzie jest ta miłość?

**Gdzie jest miłość?**

Kinga była radosną, pełną życia i urokliwą dziewczyną. Wokół niej zawsze kręciła się gromada adoratorów. Nie spieszyła się z wyborem, ale im starsza się stawała, tym wyższe stawiała wymagania przyszłemu wybrankowi.

Mama wychowywała ją sama. Kinga dobrze wiedziała, co oznacza liczyć każdą złotówkę. Nie miała wielu rzeczy, które posiadały koleżanki i koledzy z klasy. Postanowiła, że wyjdzie tylko za majętnego mężczyznę.

I w końcu spotkała mężczyznę swoich marzeń: inteligentnego, przystojnego, sukcesu, z pieniędzmi, mieszkaniem i samochodem. O czym więcej marzyć? Książę z bajki. Oczywiście, zakochała się. Kinga była ładna, ale poza urodą nie miała wiele do zaoferowania. Młodość i uroda to też kapitał, ale ona jeszcze tego nie rozumiała.

Zakochała się. A jak nie kochać, gdy ktoś obsypuje cię uwagą, spełnia każdy kaprys, a wszyscy wokół patrzą z zazdrością?

Kinga zaprosiła swojego wybranka do domu, by poznał jej mamę. Była pewna, że musi jej się spodobać. Przecież każda matka chce dla córki najlepszego. A cóż może być lepszego? Będzie żyła jak pączek w maśle. O takim mężu można tylko marzyć. Lecz kiedy narzeczony wyszedł, mama wyraziła zupełnie inną opinię.

— Tak, to wartościowy kandydat. Tylko nie wiem, co on w tobie widzi. Jesteś młoda i ładna, ale takich jak ty jest wiele. Czemu wybrał właśnie ciebie? O, córko, lepiej byłoby, gdybyś znalazła chłopaka z naszego świata. Jesteście z różnych środowisk. Do tego on jest od ciebie znacznie starszy. Pewnie był żonaty, ma dzieci. Nie przewracaj oczami. Teraz ci się wydaje, że to nie ma znaczenia dla szczęścia. Zapamiętaj moje słowa – nie będziesz z nim szczęśliwa.

— Zobaczymy – odparła dumnie Kinga. – Rozwiódł się dawno z żoną. Syn mieszka za granicą.

— Będziesz musiała bardzo się starać, żeby sprostać jego oczekiwaniom. Pamiętasz historię o Kopciuszku? Książę zakochał się w niej na balu, gdy była wystrojona. Tylko w bajce uczynił ją księżniczką, nie patrząc na jej przeszłość. O czym będziecie rozmawiać? On o interesach, a ty o gotowaniu i sprzątaniu? Macie różne zainteresowania, cele. A kiedyś i tak wybierze kobietę ze swojego świata. Ludzie go do tego zmuszą. Będzie się za ciebie wstydził. Jesteście zbyt różni – westchnęła mama. – Pobawi się tobą i porzuci.

— Nie spodziewałam się tego po tobie, mamo. Myślałam, że będziesz szczęśliwa dla mnie. A ty wiecznie niezadowolona. I co? Mam nie wychodzić za mąż? Bać się, że mnie zostawi?

— Nie jestem przeciwko, tylko… – zaczęła mama, ale Kinga ją przerwała.

— Wyjdę za zwykłego chłopaka, takiego jak ja. Czy to gwarantuje, że się nie rozwiedziemy? Nie odradzaj mi, mamo, zdecydowałam. Będę szczęśliwa, póki będę. Chcę choć raz nie myśleć o pieniądzach.

— Może masz rację – poddała się mama. – Daj Boże, żeby to szczęście trwało jak najdłużej – westchnęła.

Kingę schlebiało, gdy kobiety spoglądały z podziwem na Adama, rzucając jej zazdrosne spojrzenia. Odwoził ją z pracy, a koleżanki wyciągały szyje, patrząc za nimi. Ale wybrał ją, więc musiał kochać. A miłość pokrywa wszelkie nierówności.

Adam zrobił Kingi piękne oświadczyny, podarował pierścionek z diamentem – nie maleńki, lecz imponujący, siedmiokaratowy, oszałamiająco piękny i drogi. Kręciło jej się w głowie od miłości i szczęścia. Nie, z nimi będzie inaczej, nie tak, jak bała się mama. Kinga była tego pewna.

Przyszedł czas wyboru białej sukni. Kinga czekała na tę chwilę, przeglądała strony internetowe, rozmarzała się. Ale ceny przyprawiały ją o dreszcze. Umówili się, że w weekend pójdą do salonu ślubnego. Lecz w ostatniej chwili Adama zatrzymały sprawy w pracy. Dał Kingi kartę, by kupiła najpiękniejszą suknię i nie oszczędzała.

Mamy nie zabrała ze sobą. Przyzwyczajona do oszczędzania, tylko by wzdychała na widok cen. A bliskiej przyjaciółki, która pomogłaby jej wybrać, nie miała. Poszła sama.

Gdy zobaczyła rzędy śnieżnobiałych sukien, na moment zamarła, jakby przeniosła się do bajki. Taką właśnie miała być jej przyszłość. Ale spojrzenie na cenę pierwszej z brzegu sukni przypomniało jej rzeczywistość. Zarabiała na nią trzy miesiące. Poczuła się jak oszustka, która nie ma prawa być w tak drogim salonie.

Przelękła się, gdy podszedł do niej sprzedawca, oferując pomoc. Patrzył na nią z góry, z pobłażliwym uśmiechem. Kingę zabolało, że od razu ją przejrzał. Zebrała się w sobie i zaczęła nerwowo opisywać wymarzoną suknię. Jak każda dziewczyna, od dziecka miała jej obraz w głowie.

Sprzedawca zaczął pokazywać suknie, od których Kinga traciła oddech. Postanowiła nie patrzeć na ceny. Adam kazał nie oszczędzać. Powinien być z niej dumny. Ale wybór okazał się trudny. Wszystkie były piękne, każda by ją ozdobiła. Przymierzała jedną za drugą i stopniowo zapominała o reszcie świata. A sprzedawcy już się nie uśmiechali pobłażliwie, tylko z szacunkiem.

Jakie to przyjemne – nie liczyć pieniędzy, wybierać to, co się podoba. Gdyby tylko Adam tu był. Siedziałby, popijając kawę jak w filmach, a ona wychodziłaby kolejno w kolejnych sukniach. Delikatnie marszczyłby brew, a sprzedawcy rzucaliby się po coś lepszego…

W końcu wybrała. Suknia leżała na niej idealnie. By narzeczony jej nie zobaczył, a mama nie zemdlała na widok ceny, zostawiła ją w salonie aż do ślubu. Suknia podkreślała jej naturalne piękno i smukłą figurę.

Wesele wyprawili w modnej restauracji za miastem, z fajerwerkami i orkiestrą grającą przy blasku księżyca.

— O, i miałaś szczęście, Kinga – wzdychały zazdrosne koleżanki, które zaprosiła. — Taki mąż ci się trafił.

— Jaki taki? Przystojny? Bogaty? Ma też wiele innych zalet — śmiała się Kinga. Czuła się jak w siódmym niebie.

Pierwsze rozczarowanie przyszło zaraz po ślubie. Wcześniej prawie każdego wieczoru gdzieś wychodCzas płynął, a życie Kingi uczyło ją, że prawdziwe szczęście nie przychodzi z zewnątrz, lecz rodzi się wtedy, gdy człowiek potrafi pokochać samego siebie.