Trzecia szansa

Trzecia próba

Joanna założyła biały fartuch, usiadła przy biurku i odchyliła się na oparcie krzesła. Zamknęła oczy, starając się uspokoić i przygotować do pracy. W drzwiach rozległo się pukanie. „Kto tam jeszcze? – westchnęła w duchu Joanna Kazimierzówna. – Nie mogą nawet dać mi chwili spokoju, się pchają…”

Nie doczekawszy się odpowiedzi, drzwi uchyliły się, a w szparze ukazała się męska głowa.

— Można?

Joanna Kazimierzówna spojrzała na niego surowo.

— Przyjęcia od drugiej — odcięła ostrym tonem i udawała, że czyta jakiś bardzo ważny dokument.

Po chwili zerknęła w stronę drzwi. Głowa wciąż tkwiła w przejściu.

— Czyżbym nie mówiła po polsku? — zaczęła zirytowana, ale głowa nie zniknęła.

— Już jest druga — powiedział mężczyzna i wskazał głową na zegar wiszący między oknami.

Spoglądając na ścienny zegar, Joanna zobaczyła, że duża wskazówka faktycznie stała na dwunastce. Pora zaczynać przyjęcia. Już i tak kiepski nastrój pogorszył się jeszcze bardziej.

— Proszę wejść — powiedziała z rezygnacją.

Drzwi otworzyły się szerzej i do gabinetu wszedł mężczyzna. Zmierzyła go zawodowym wzrokiem, gdy podchodził do biurka. Na pacjenta raczej nie wyglądał. Wysportowany, zadbany, starannie ostrzyżony, twarz pogodna, śladów cierpienia ani złego samopoczucia na jego otwartej twarzy nie było widać.

— Nazwisko? — spytała, sięgając po stos kart na rogu biurka.

— Nowakowski Marek Andrzejewicz.

Mężczyzna usiadł na krześle, odchylił się, opierając łokieć o blat. Ta jego poza dobiła Joannę. „Patrzcie go, jak u siebie w domu”, pomyślała.

Znalazła jego cienką teczkę w stosie, otworzyła. Tylko dwie notatki od okulisty.

— Słucham pana — powiedziała niechętnie, gotowa odprawić zdrowego pacjenta z kwitkiem.

— Doktorze, źle sypiam. W dzień na pracy ziewam, ledwo się położę, zasypiam w mgnieniu oka. A w nocy ani gram snu w oku. Albo zasnę, ale budzę się przed świtem i męczę do rana.

— Od dawna tak pan nie śpi?

— Od dwóch miesięcy, od kiedy żona wróciła. Poszła do kochanka, ledwo się uspokoiłem, a ona z powrotem. I wygnać nie mogę, bo dziecko mamy. Córka.

— Oszczędź mi pan szczegółów. Proszę skierowanie na prześwietlenie i badania. Jak zrobi, niech pan wróci.

— A bez tego się nie da? — szczerze zdziwił się pacjent.

— Rzadko pan bywa w przychodni, profilaktyki nie robił, prawda? Więc niech się pan przebada. Tak trzeba. Raz do roku warto się sprawdzić.

— A potem do pani? A z bezsennością co mam robić? — spytał Nowakowski, kręcąc w rękach plik skierowań.

— Usunąć stres z życia. Odejść od żony. Bez niej chyba pan spał, co? — odpowiedziała Joanna.

— Chętnie, ale dokąd? Mieszkanie małe, nie do zamiany. Żona sama nie wyjdzie, no i dziecko znowu. Rodziców już nie mam. Na wynajem w moim wieku? I z jakiej racji? Niech mi pani jakieś tabletki wypisze, to pójdę.

Joanna niechętnie wyjęła z szuflady blankiet recepty i zaczęła wypisywać łagodny środek nasenny.

— A pani sama? W sensie, nie zamężna? Wygląda pani nie najlepiej. Też problemy męczą? — nagle zapytał Nowakowski.

Długopis w dłoni Joanny zastygł nad blankietem. „Co on sobie pozwala?”

— Co pana to obchodzi? — odcięła się ostro.

— Tak, ze współczucia spytałem. Lekarze też ludzie, chorują. Mąż panią zostawił?

Joannie przyszło na myśl, że zostawił ją dawno, dziesięć lat temu. Znalazł sobie młodszą i odszedł, zostawiając ją z trójką dzieci. Prawda, najstarszy już odleciał z gniazda, wyjechał do Anglii, tam się ożenił i nie planuje wracać. Pracuje jako programista, tak jak ojciec. To on przeciągnął syna na swoją stronę. Sam nie zdążył w porę wyjechać, więc przepchnął starszego.

Córka też w zeszłym roku wyjechała do Warszawy i tam została. A najmłodszy do niedawna mieszkał z nią. Ale jej nadzieja na niezbyt samotną starość runęła. Córka ściągnęła brata do stolicy. Mówi, że tu nie ma perspektyw. I dziś rano, mimo jej protestów, wyjechał. Nikt o niej nie myśli. A ona już nie młoda, pięćdziesiątka, przed oczami emerytura i samotność. Przyjaciółek nie ma, rodziców też, poskarżyć się nie ma komu.

Joanna ocknęła się z zamyślenia.

— Proszę receptę. A badania i prześwietlenie niech pan zrobi. — Przesunęła kartkę w stronę Nowakowskiego.

— Dziękuję — powiedział mężczyzna, biorąc blankiet, ale nie wstawał.

— Coś jeszcze? Jeśli nie, to proszę nie zajmować czasu, ludzie czekają. — Skinęła głową w stronę drzwi.

— Tak, tak. Dziękuję, do widzenia. — Nowakowski w końcu wstał i ruszył ku drzwom. Obrócił się. Joanna nie zdążyła odwrócić wzroku.

Do gabinetu weszła starsza pani, z tych, co do przychodni chodzą jak do pracy, by pogadać o chorobie jak o czymś bliskim i miłym…

Dopiero zdejmując fartuch, Joanna przypomniała sobie, że czeka na nią puste mieszkanie. I znowu ogarnęło ją rozpacz. Przygryzła wargę, by nie wybuchnąć płaczem. Wciągnęła łzy, które cisnęły się do oczu, i wyszła z przychodni.

— Joanno Kazimierzówno! — ktoś zawołał.

Obejrzała się i zobaczyła Nowakowskiego, swojego pierwszego pacjenta tego dnia.

— Pomyślałem… Ma pani w oczach taką tęsknotę. Też ma pani problemy? To widać gołym okiem. Mnie też nie chce się do domu wracać.

Joanna zdziwiła się. Czyżby aż tak było widać?

— Skąd pan to wziął? — odparła szorstko.

— No co pani, nie udawajmy. Trochę się na życiu i kobietach znam. Nie wszystkie takie jak moja żona. Nie odmówi pani, posiedzimy w kawiarni. Wypijemy kawę, pogadamy. Cały dzień myślałem o pani. Niech pani źle nie zrozumie, ale zobaczyłem panią i od razu wiedziałem, że o takiej kobiecie marJoanna spojrzała na Nowakowskiego, przytaknęła cicho i pomyślała, że może jednak warto dać losowi jeszcze jedną szansę.