Trzecia Szansa

Trzecia próba

Janina założyła biały fartuch, usiadła przy biurku i odchyliła się na oparcie krzesła. Zamknęła oczy, próbując się uspokoić i zebrać myśli. W drzwiach rozległo się pukanie. „Kto tam znów? — pomyślała z irytacją. — Nie dadzą nawet chwili wytchnienia, zaraz się wproszą…”

Nie doczekawszy się jej odpowiedzi, drzwi uchyliły się, a w szparze pojawiła się męska twarz.

— Mogę?

Janina spojrzała na niego surowo.

— Przyjęcia od czternastej — oznajmiła stanowczo i zaczęła udawać, że studiuje ważny dokument.

Po chwili spojrzała ukradkiem na drzwi. Mężczyzna wciąż stał w progu.

— Czyżby nie zrozumiał? — zaczęła już gniewnie, ale głowa nie zniknęła.

— Jest druga — powiedział i wskazał głową na zegar wiszący między oknami.

Janina spojrzała na ścienny zegar — duża wskazówka stała na dwunastce. Czas zaczynać przyjęcia. Jej i tak zły humor pogorszył się jeszcze bardziej.

— Proszę wejść — westchnęła.

Drzwi otworzyły się szerzej, a do gabinetu wszedł mężczyzna. Spojrzała na niego wprawnym, profesjonalnym wzrokiem. Zdecydowanie nie wyglądał na chorego — zadbany, wysportowany, bez śladu cierpienia na szerokiej, otwartej twarzy.

— Nazwisko? — zapytała, sięgając po kartotekę leżącą na rogu biurka.

— Kowalski Marek Andrzej.

Mężczyzna usiadł na krześle, rozparł się wygodnie i oparł łokieć o blat. Ta jego nonszalancja zirytowała Janinę do głębi. „No proszę, rozsiadł się jak u siebie” — pomyślała.

Znalazła jego cienką teczkę, otworzyła. Dwie notatki od okulisty.

— Ciężko śpię — powiedział Marek, zanim zdążyła cokolwiek dodać. — W dzień na pracy ledwo oczy otwieram, a w nocy przewracam się z boku na bok. Albo zasnę, ale budzę się nad ranem i męczę do świtu.

— Od jak dawna?

— Od dwóch miesięcy. Żona wróciła. Wyszła do kochanka, zdążyłem już odetchnąć, a ona nagle wróciła. A wyrzucić nie mogę, bo mamy córkę.

— Proszę oszczędzić mi szczegółów — przerwała mu, wypisując skierowanie na prześwietlenie i badania. — Zrobi pan to i wróci.

— Czy to konieczne? — zdziwił się.

— Rzadko bywa pan w przychodni, nie miał pan badań profilaktycznych, prawda? Niech pan się przebada, tak trzeba. Przynajmniej raz w roku.

— A potem wrócę do pani? A co z bezsennością? — pytał, obracając w rękach plik skierowań.

— Proszę wyeliminować stres. Rozstać się z żoną. Bez niej pan spał, jak rozumiem?

— Chętnie, ale gdzie pójdę? Mieszkanie małe, nie wymienię. Żona sama nie wyjdzie, a córka… Rodzice już nie żyją. Wynajmować w moim wieku? I po co? Niech mi pani wypisze jakieś tabletki, to pójdę.

Janina niechętnie wyjęła receptę i zaczęła wypisywać łagodny środek nasenny.

— A pani jest sama? W sensie, nie zamężna? Wygląda pani na zmęczoną. Też problemy? — zapytał nagle Kowalski.

Długopis w jej ręce zastygł w miejscu. „Co on sobie pozwala?”

— A pana co to obchodzi? — odpowiedziała ostro.

— Tylko spytałem z życzliwości. Lekarze też chorują. Mąż odszedł?

Chciała powiedzieć, że zostawił ją dawno temu, dziesięć lat temu. Znalazł młodszą i odszedł, a ona została z trójką dzieci. Starszy już się usamodzielnił, wyjechał do Anglii, ożenił się i nie planuje wracać. Pracuje w IT, tak jak ojciec. To on namówił syna na wyjazd. Sam nie zdążył w porę, więc przepchnął chłopaka.

Córka też wyjechała rok temu do Warszawy i tam została. A najmłodszy do niedawna mieszkał z nią. Ale jej nadzieja na niezbyt samotną starość runęła — córka namówiła brata, żeby do niej dołączył. Dziś rano, mimo jej protestów, wyjechał. Nikt o niej nie myślał. A ona już nie młoda, pięćdziesiątka za pasem, przed nią emerytura i pustka. Przyjaciół nie miała, rodziców też nie, nawet poskarżyć się nie było komu.

Ocknęła się.

— Proszę receptę. A badania koniecznie zrobić. — Podsunęła kartkę Kowalskiemu.

— Dziękuję — powiedział, ale nie ruszał się z miejsca.

— Coś jeszcze? Jeśli nie, to proszę nie zajmować miejsca, ludzie czekają. — Wskazała głową w stronę drzwi.

— Tak, tak. Do widzenia. — W końcu wstał i ruszył do wyjścia. Obrócił się. Nie zdążyła odwrócić wzroku.

Do gabinetu weszła staruszka, jedna z tych, które traktują przychodnię jak drugi dom, rozmawiając o chorobach jak o starych przyjaciółkach…

Gdy zdejmowała fartuch, przypomniała sobie, że czeka na nią puste mieszkanie. I znowu ogarnęło ją przygnębienie. Zagryzła wargę, by nie wybuchnąć płaczem. Wciągnęła łzy, które cisnęły się do oczu, i wyszła z przychodni.

— Janina Andrzejewna — ktoś zawołał.

Obejrzała się i zobaczyła Kowalskiego, swojego pierwszego pacjenta z tego dnia.

— Myślałem… W pani oczach taki smutek. Też ma pani problemy? To widać na kilometr. Mnie też nie chce się wracać do domu.

Zmieszała się. Czyżby aż tak było widać?

— Skąd pan to wziął? — odparła szorstko.

— No dajże pani spokój, nie garbić się. Trochę życia już widziałem i kobiet też. Nie wszystkie są jak moja żona. Nie odmówi pani, napijemy się kawy? Po prostu pogadamy. Cały dzień myślałem o pani. Niech pani nie myśli źle, ale zobaczyłem panią i pomyślałem: o takiej marzyłem całe życie. Miło na panią patrzeć, tylko szkoda, że taka smutna.

Milczała. Szukała słów, by go grzecznie odprawić.

— Zastanawia się pani, jak to zrobić, żeby nie urazić? Żebym poszedł, a pani dumnie wróciła do swojej samotności? — Kowalski jakby czytał w jej myślach.

„Rzeczywiście, domyślny” — pomyślała.

— No to chodźmy — powiedziała w końcu.

Szedł obok, mówił o pogodzie, o zbliżającej się zimie. A onaWyszła za niego po roku, a gdy w końcu dzieci wróciły na święta, zastali ich śmiejących się przy kuchennym stole, trzymających się za ręce jak para nastolatków.