Przepraszam za zwłokę…

Przepraszam, że tak długo…

Marek dawno nie był w domu. Pierwsze dwa lata studiów w innym mieście jeszcze przyjeżdżał na wakacje. Mama, oczywiście, karmiła go aż do utraty tchu, gotując wszystko, co lubił. Po kilku dniach takiego objadania zaczynał się nudzić. Znajomi rozjechali się, nie miał co robić.

Miasteczko było niewielkie, znał każdy krzaczek, w parę godzin można było je obejść. Wyspał się, pomęczył jeszcze tydzień i już rwał się z powrotem do miasta.

Mama namawiała, żeby został choć jeszcze kilka dni, ale Marek wymyślał nieistniejące sprawy i z lekkim sercem wyjeżdżał. Wielkie, głośne miasto go przyciągało. Tam nie sposób było umrzeć z nudów, tam było wesoło. Zdążył już zaprzyjaźnić się z kilkoma osobami. A co tu robić? Nuda aż do bólu zębów.

Na trzecim roku zaczął pracować w fast foodzie. Pracował wieczorami, aż do zamknięcia, akurat gdy przychodziło najwięcej młodych ludzi. Podobało mu się takie życie. No i pieniądze się przydawały – ze stypendium ledwo się wyżyło. Dumny, odmówił pomocy od mamy. Dzwoniła, prosiła, żeby przyjechał choć na Święta. Obiecał, choć wiedział, że w knajpie zacznie się wtedy największy ruch.

Minęły święta, zaczęły się zajęcia. Powrót do domu Marek odkładał na letnie wakacje. Ale gdy nadeszło lato, przeszedł na pełny etat. Życie w dużym mieście płynęło wartko, czas mijał niepostrzeżenie. I oto już miał dyplom w kieszeni. Świętowali z rocznikiem kilka dni – kto wie, kiedy znów się spotkają?

A potem kolega zaproponował wyjazd do pracy w Grecji.

– Jedź ze mną. Idealnie się nadajesz. Tylko trzeba zdecydować od razu. Trzeba zdążyć z dokumentami. Gość, z którym miałem jechać, nagle się wycofał – dziewczyna zaszła w ciążę, postanowił się ożenić. Więc mówię – zgadzaj się, nie pożałujesz. Kontrakt na rok. Angielski znasz w miarę. Grecki poduczysz się.

Póki młodzi, świat trzeba zobaczyć. Bo potem praca, żona, dzieci, wyjazdy za granicę raz na trzy lata na tydzień. Tańcz, póki młody, chłopcze – fałszował kolega.

Marek się zgodził. Zaczęły się gorączkowe dni biegania po lekarzach za zaświadczeniami, załatwiania dokumentów. Tuż przed wyjazdem zadzwonił do mamy. Z poczuciem winy obiecał, że wróci za rok i na pewno przyjedzie.

– Jak to, synku? Na cały rok wyjeżdżasz?! Choć na jeden dzień przyjedź. Już zapominam, jak wyglądasz – prosiła mama.

– Przepraszam. Jutro wylatuję, bilety już mam. Nie mogę zawieść firmy i kolegi. No nic, mamo, kocham, będę dzwonił…

W Grecji mieszkali przy hotelu, tam też jadali. Kto chciał, wynajmował mieszkanie. Pieniędzy szczególnie nie wydawali, oszczędzali. Pracowali tam, gdzie tylko się dało. Nie było czasu na rozluźnienie – za każde przewinienie kara. Ale Markowi się podobało.

Wrócił dopiero po trzech latach. Od razu wziął mieszkanie na kredyt, znalazł pracę. Do mamy dzwonił, ale zawsze w biegu. Obiecywał przyjazd, tylko doprowadzi sprawy do porządku. Ale jedne sprawy zastępowały drugie.

W weekend z kumplem poszli odpocząć do klubu. Pili, tańczyli, bawili się. Marek obudził się w łóżku z dziewczyną. Ładna czy nie – trudno powiedzieć. Twarz zasłaniał jej kosmyk ciemnych włosów. Nie odgarnął go, żeby jej nie obudzić. Marek nie pamiętał ani jej imienia, ani jak w ogóle znalazła się w jego mieszkaniu.

Ostrożnie wysunął się spod kołdry i poszedł do kuchni. Wypił wody z kranu, potem wziął prysznic. Długo stał pod mocnym strumieniem, zastanawiając się, jak grzecznie wyprosić dziewczynę.

Gdy wyszedł z łazienki, roznosząc wokół zapach żelu pod prysznic, już prawie trzeźwy, dziewczyna gospodarzyła w kuchni. Na szczęście okazała się ładna. Miała na sobie tylko jego koszulę – na gołe ciało – odsłaniając zgrabne nogi. Wyglądała tak oszałamiająco i seksownie, że Marek od razu zapomniał, że chciał ją wyrzucić. W kuchni unosił się zapach kawy, na stole leżała miseczka z cienko pokrojonym serem.

– Przepraszam, ale w twojej lodówce nie było nic więcej – uśmiechnęła się do niego.

Po kawie wrócili do łóżka…

Dziewczyna nazywała się Klaudia. Marek wątpił, czy to jej prawdziwe imię, ale nie pytał. Co za różnica? Ważne, że była bez zahamowań i bez zbędnych ceregieli. Klaudia została u niego na miesiąc.

Podobała mu się, pociągała go czysto fizycznie. A czego więcej potrzeba młodemu facetowi? Było z nią łatwo i wesoło. Gotować nie lubiła i nie umiała. Zamawiali pizzę albo chodzili do knajp.

Przez ten miesiąc, gdy Klaudia u niego mieszkała, Marek ani razu się nie wyspał. Klaudia nigdzie nie pracowała. Mówiła, że szuka siebie. On wychodził do pracy, a ona jeszcze spała. Wieczorem ciągnęła go z powrotem do klubu, gdzie pili i bawili się do późna.

Nakładało się zmęczenie, narastała irytacja. Marek wiedział, że takie życie mu nie służy. Szef patrzył na niego podejrzliwie. I nie miał złudzeń co do Klaudii – żyła kosztem facetów, którzy płacili za jej ładne ciało. Trzeba było kończyć z hulaszczym życiem, zanim straci pracę. A do tego zmierzało. Pieniądze topniały w oczach. Ale przecież nie wyrzuci jej na ulicę.

Marek nie wymyślił nic lepszego, niż uciec na weekend do rodzinnego miasta, żeby trochę odpocząć, przemyśleć sprawę, licząc, że Klaudia zrozumie i sama wyjdzie. Kupił mamie prezenty, a z dworca zadzwonił do Klaudii, że wyjechał do domu i nie wie, kiedy wróci.

– A co ze mną? – przeciągnęła obrażonym tonem.

Marek wyobraził ją sobie, jak siedzi w efektownej pozie na kanapie, wyciągnąwszy długie nogi, w krótkim szlafroku, z telefonem w dłoni. Ale ten obraz nie poruszył go tak jak kiedyś.

– Rób, co chcesz – powiedział i rozłączył się.

Całą drogę wyobrażał sobie, jak wraca do domu, naciska dzwonek, słysMama otworzyła drzwi z szerokim uśmiechem, a gdy jej wzrok padł na Marka, w oczach zabłysły łzy, bo w końcu, po latach, jej chłopiec wrócił do domu.