Sofa Marzeń

Sofa „Marzenie”

Marek i Zosia spotykali się od dwóch lat. Zosia zostawała u Marka, kiedy jego mama wyjeżdżała na działkę albo do przyjaciółki do Gdańska. Czekali i cenili te krótkie chwile, ale lato się skończyło. Wrzesień jeszcze cieszył ciepłym słońcem, ale wkrótce miały zacząć się deszcze. Mama przestała wyjeżdżać na weekendy. Teraz zostawało czekać, aż pojedzie do tej przyjaciółki, ale to zdarzało się rzadko.

Zakochani posmutnieli.

— Marku, nie kochasz mnie? Nie chcesz być ze mną na dobre i na złe? — Zosia delikatnie dała do zrozumienia, że czas pomyśleć o ślubie.

Stali pod jej domem i od pół godziny nie mogli się rozstać.

— Skąd taki pomysł? — Marek odsunął się i spojrzał Zosi w oczy. — Już teraz poszedłbym z tobą do urzędu stanu cywilnego, ale gdzie będziemy mieszkać? Na wynajem mnie nie stać, ty jeszcze rok się uczysz. Chyba że zgodzisz się mieszkać u mnie, z moją mamą. U twoich rodziców też nie ma miejsca. Macie małe mieszkanie. Poczekajmy trochę. Jak skończysz studia…

— Ale nie mogę już tak codziennie się z tobą żegnać, czekać, aż twoja mama gdzieś wyjedzie. Rodzice pytają, dlaczego nie robisz mi oświadczyn. — Zosia nabrała powietrza, ale zamiast westchnienia, wydało się łkanie.

— Zosiu, obiecuję, że coś wymyślimy. Bardzo cię kocham.

— Ja ciebie też — odparła cicho.

— Dobrze. Chodź — powiedział Marek i mocno ujął ją za rękę.

— Dokąd?

— Do ciebie. Poproszę twoich rodziców o twoją rękę. Czy zmieniłaś zdanie?

— Chodźmy! — ucieszyła się Zosia.

Tak trzymając się za ręce, weszli do mieszkania.

— Wchodźcie, młodzi — powiedziała mama, witając ich serdecznie.

Na kuchennym stole stały już cztery filiżanki i paterka z ciasteczkami, jakby ich oczekiwano.

— Widziałam was przez okno. Pół godziny się żegnaliście — uśmiechnęła się mama, widząc zdziwienie Zosi. — Dość już włóczęgi po ulicach. Zima przed nami. Wiemy, że śpicie razem. — Na te słowa Zosia spuściła wzrok. — Ja i ojciec nie mamy nic przeciwko waszemu ślubowi.

— Nie proponujemy, żebyście z nami mieszkali. Rozumiemy, że nie chcecie żyć z rodzicami. Mój kolega z pracy sprzedaje kawalerkę. Od razu pomyślałem o was — dodał ojciec.

— Dziękuję, tato! — wykrzyknęła Zosia.

— Nie ciesz się za wcześnie. Marek jakoś się zasępił.

Marek spojrzał prosto w oczy ojcu Zosi.

— Wy nie jesteście bogaci. Wstyd przyjmować od was taki prezent. Jestem zdrowym facetem, sam mogę zarobić na mieszkanie.

— Co tu wstydzić? Kupimy je, nie ukradniemy — zauważył ojciec, lekko urażony. — Komu mamy pomagać, jak nie dzieciom? To mieszkanie dostałem od rodziców. Teraz nasza kolej, żeby pomóc wam stanąć na nogi. Wstyd ci. Zarobisz, kupisz większe, a na razie pomieszkacie w małym. I nie kupuję go dla ciebie, ale dla córki, żeby była szczęśliwa. A ona jest szczęśliwa z tobą. Patrzcie go, sumienie ma — ojciec spojrzał czule na córkę, potem surowo na Marka.

Zosia ścisnęła dłoń Marka pod stołem, dając do zrozumienia, żeby nie sprzeciwiał się dla niej.

— Dziękuję — powiedział bez entuzjazmu.

Do ślubu zostało niecałe tygodnie. Kupiona biała suknia, rozesłane zaproszenia, zarezerwowana sala.

— Marku, w naszym mieszkaniu nie ma sofy. — Zosia już mówiła „nasze”. — Na czym będziemy spać? Na podłodze?

— O, nie. Sofę kupimy.

— A kiedy? — zapytała logicznie.

Poszli do meblowego. Długo chodzili między rzędami sof różnych rozmiarów i kolorów. Zosia siadała, sprawdzała, jak się czuje. W końcu spodobała jej się jedna, skromniejsza. Usiadła, zamknęła oczy.

— Doskonały wybór, młodzi państwo — odezwał się kobiecy głos.

Zosia otworzyła oczy i zobaczyła sprzedawczynię.

— Widzę, że ta sofa się pani podoba. Nie pożałujecie. — Wymieniała zalety modelu. — Ostatni egzemplarz. Niech pan też spróbuje.

Marek usiadł obok. Zosia zaraz przytuliła się, opierając głowę na jego ramieniu.

— Państwo młodzi? — zapytała, choć widziała, że nie mają obrączek.

— Jeszcze nie, ale za tydzień ślub.

— Gratuluję. Świetny pomysł, by zacząć od sofy. Wygodna?

— Tak. Nawet wstawać się nie chce. A ile kosztuje?

Sprzedawczyni pokazała cenę na metce.

— Sofa „Marzenie” — przeczytała Zosia i oniemiała na widok ceny.

— Za marzenia zawsze trzeba płacić — zauważyła filozoficznie.

— Ale…

— Podoba ci się? — szepnął Marek.

— Żartujesz? Najwygodniejsza ze wszystkich.

— Bierzemy — zdecydował.

— Dobry wybór. Zapraszam do kasy.

Następnego dnia sofę przywieźli. Kiedy tragarze wyGdy zostali sami, usiedli na nowej sofie, przytulili się mocno i w końcu poczuli, że ich marzenia właśnie się spełniają.