A może to miłość?

– Maks, źle skręciłeś. Powinniśmy jechać dalej – wykrzyknęła Ola.

– Skręciłem dobrze – spokojnie odpowiedział Maks, wjeżdżając głębiej w las wąską polną drogą.

– Tu powinna być zaraz mała polana. A jej nie ma – rozglądając się, powiedziała Ola. – Zawróćmy i pojedźmy dalej. Maks, słyszysz? Zatrzymaj się!

Maks jechał dalej, nie zamierzając się zatrzymać. Ola widziała, że sam zrozumiał, że zabłądził. Droga stawała się coraz węższa, w niektórych miejscach w koleinach rosła trawa. Dojazd do domków letniskowych powinien być wygodny, szeroki. Tymczasem zagłębiali się coraz bardziej w las.

– Zatrzymaj się! – ze złością powtórzyła Ola. – Słyszysz mnie?!

– Gdzie mam się zatrzymać? Nawet nie da się tu zawrócić. Znajdę tylko prześwit między drzewami…

– Bo od początku trzeba było zawrócić. Zawsze mnie ignorujesz. Uparty jak osioł. – Ola założyła ręce na piersi i wpatrzyła się przed siebie. *Nigdy nie przyzna się do błędu. Co w tym złego?* – wściekała się w duchu.

Gałęzie drapały po karoserii, na maskę osypały się pożółkłe liście. Maks w końcu zatrzymał samochód. W środku zapanowała ciężka cisza.

– Nie mogłeś od razu się zatrzymać? Przez twoje uparte głupstwo zabłądziliśmy Bóg wie gdzie. Dobrze, że nie w bagno.

– Ile razy ci mówiłem, żebyś nie odzywała mi się pod nosem – warknął Maks.

Ola zmarszczyła brwi. Maks przekręcił kluczyk i ostrożnie ruszył do tyłu. Wstrzymując oddech, patrzyła w lusterko, bojąc się, że uderzą w drzewo. Wydostawali się powoli, kilka razy o mało nie utknęli. W końcu wrócili na szosę.

– Nie mogłeś od razu zawrócić? – burknęła Ola, ale już spokojniej. Złość minęła, gdy tylko wyjechali z lasu.

– A ty zawsze musisz mieć rację, co? Nawet nie zauważasz, jak ciągle mnie pouczasz, rządzisz. Myślisz, że mi to pasuje? – w głosie Maksa zabrzmiało rozdrażnienie.

– O co ci chodzi, Maks? Więc dlatego się nie zatrzymałeś? Z przekory? I co, ulżyło ci? Tyl że tym razem przegiąłeś. No i co, stoimy, czy jedziemy? I tak przez twoje upieranie się straciliśmy mnóstwo czasu. – Humor popsuty na dobre, bolała ją głowa z nerwów.

Ostatnio często się kłócili, czepiali wzajemnie. Czy to tylko etap przyzwyczajania, czy ochłodzenie uczuć? Różowe okulary spadły i widzieli się już bez upiększeń. Sprzeczali się o byle co. Ale przecież całe życie składa się z drobiazgów. I nie można ich lekceważyć.

– Znowu rozkazujesz. Nawet tego nie widzisz – skarcił ją Maks.

– Ja nie rozkazuję. No dobra, to stoimy. Już nie chcę nigdzie jechać. – Ola wygodnie oparła się o fotel, odchyliła głowę i zamknęła oczy, dając do zrozumienia, że nie zamierza się dalej kłócić.

A zaczęło się tak pięknie. Poznali się przypadkiem na plaży w Sopocie. Koleżanka odeszła przebrać się w strój kąpielowy. Słońce prażyło niemiłosiernie, parząc delikatną skórę Oli. Obok nikogo, tylko wysportowany, opalony chłopak. Ola podeszła do niego, podając tubkę z kremem.

– Pomógłby mi pan? Posmarowałby pan mi plecy? Bo się spalę.

Uśmiechnął się szeroko i wziął krem.

Ola odwróciła się plecami. Ciepłą dłonią rozsmarował krem, a po jej skórze przebiegły ciarki. Później wyznała mu, że to wtedy się zakochała.

Tajała pod jego dotykiem jak lody na słońcu. Było jej głupio, że ciało tak zdradziecko zdradzało jej uczucia. Obróciła się.

– Dziękuję, resztę już sama. – Odebrała krem i poszła na swój ręcznik.

Gdy wróciła koleżanka, poszły popływać. On też się przyłączył. Od tamtego dnia byli nierozłączni. Maks miał czasem dziwne humory, ale właśnie to się Oli podobało. Jemu – jej spokój, jej – jego żywiołowość.

Po miesiącu, mimo awantur z rodzicami, Ola wyprowadziła się do Maksa. Zazwyczaj posłuszna, tym razem postawiła na swoim. Namiętność, radość z dorosłego życia, bliskość… Wydawało jej się, że tak już zostanie. Gdyby ktoś powiedział, że za rok będą się kłócić, nie uwierzyłaby.

Ale… Idealnych ludzi nie ma, tak jak nie ma miłości bez sprzeczek. Bez różowych okularów widzieli już swoje wady, nawyki, które drażniły. I teraz ta podróż.

Ola od początku nie chciała jechać. Wśród przyjaciół Maksa czuła się nieswojo. W domku letniskowym była tylko raz, na sylwestra. Zapamiętała drogę po polanie zaraz za zjazdem z szosy.

Maks też milczał, nerwowo stukał palcami w kierownicę.

– Przestań stukać – poprosiła Ola.

Poczuła na sobie jego wzrok, ale nie otworzyła oczu. Maks odpalił silnik i ruszył, czekając na przerwę w ruchu.

– No, pokazuj zakręt, mądralo – rzucił po kilku minutach.

Ola rozejrzała się.

– Chyba przejechaliśmy – powiedziała niepewnie.

– Tylko nie mów, że znowu moja wina. Mogłaś uważać – odparł z wyrzutem. – I co teraz?

– Zatrzymaj się tutaj.

Tym razem Maks od razu zwolnił. Obok przejechała rozpędzona toyota, trąbiąc gniewnie.

– Wiesz co, może w ogóle nie jedźmy – powiedziała nagle Ola.

– Dlaczego? – zdziwił się.

– Wszystko poszło nie tak. Nie podoba mi się to – przyznała.

– Znowu te wasze babskie fanaberie. Chcę, nie chcę, czuję… Już prawie dojechaliśmy, a ty chcesz wracać? Nie wygłupiaj się, Olka. Gdzie?! – krzyknął, gdy Ola otworzyła drzwi.

– Ja nigdzie nie jadę. Nie chcę, żebyśmy się pokłócili na dobre. Jedź sam, przyjaciele czekają – powiedziała sarkastycznie i wyszła, zatrzaskując drzwi.

– Olka, przestań. Wsiadaj. Od razu miałaś powiedzieć, że nie chcesz jechać – krzyknął za nią.

– Mówiłam – odparła i odeszła.

Maks też wysiadł i podszedł.

– Gdzie idMaks westchnął ciężko, spojrzał na jej drżące ramiona i nagle zrozumiał, że nawet największa duma nie jest warta utraty tego, co w życiu najważniejsze – i bez słów otworzył dla niej drzwi samochodu.