Wiedziałem, że mnie słyszysz, mamo

— Wiedziałam, że mnie słyszysz, mamo…

— Babciu, opowiesz mi bajkę? — zapytał sześcioletni Kacper.

— Tylko krótką. Już dawno powinieneś spać. Jutro nie wstaniesz do przedszkola. — Helena poprawiła kołdrę wnukowi.

— Wstanę — obiecał chłopiec.

Babcia zgasiła główne światło, pozostawiając jedynie lampkę nad łóżkiem, sięgnęła po książkę z półki, założyła okulary i znów usiadła na brzegu jego łóżka.

— Nie tak, połóż się obok mnie — poprosił Kacper i odsunął się, robiąc miejsce.

— Tak zasnę… — Chłopiec jednak patrzył tak błagalnie, że Helena westchnęła i położyła się obok niego. Kacper natychmiast wtulił się w nią mocniej i ziewnął.

Helena zaczęła czytać, od czasu do czasu wsłuchując się w równy oddech wnuka. Gdy upewniła się, że śpi, ostrożnie wstała i wyszła z pokoju, cicho zamykając drzwi.

W kuchni dotknęła boku czajnika. Wydawało się, że woda jeszcze ciepła. Nalała herbatę do kubka i usiadła przy stole. „Gdzie się podziała Kinga? Już jedenasta, a obiecała wrócić przed dziewiątą. Może została u koleżanki? Ale zadzwoniłaby… Może sama powinnam do niej zadzwonić? A jeśli jest w drodze? Rozproszę ją, a ona spowoduje wypadek… Boże, broń.” Przeżegnała się na widok ikony wiszącej na szafce. „Poczekam jeszcze chwilę.”

Pociągnęła łyk herbaty i skrzywiła się. Była zimna, straciła ochotę na picie. Wylała resztę do zlewu, podeszła do okna, za którym rozciągała się gęsta, niepokojąca ciemność.

Nagle za plecami rozbrzmiała głośna melodia telefonu. Helena podskoczyła, rzuciła się do stołu, by przerwać dźwięk i nie obudzić Kacpra. Zamarła z telefonem w dłoni. Na ekranie wyświetlił się nieznany numer, a nie zdjęcie córki.

Oszuści? Za późno na nich. A może Kinga ma rozładowany telefon? Odebrała.

— Dzień dobry. Major Nowak. Kinga Nowacka to pańska córka?

— Tak. Co się stało? Dlaczego… — zaczęła Helena.

— Jak mam się do pani zwracać? — przerwał jej obojętny męski głos.

— Helena Kowalska.

— Pani Heleno, proszę się nie martwić…

— Jak nie mam się martwić? Policja w nocy nie dzwoni bez powodu! A może pan jest oszustem? Będzie pan teraz prosił o pieniądze? Bo nie mam, a nawet gdybym miała, nie dałabym! Dlaczego pan milczy?

— Kinga Nowacka miała wypadek na trasie…

Po słowie „wypadek” Helena przestała rozumieć cokolwiek. Przycisnęła dłoń do piersi, próbując uspokoić nierówne bicie serca. Major wciąż mówił. Wzięła głęboki oddech i zakrztusiła się. W oczach pojawiły się łzy.

— Powiedz mi pan jedno… — wyszeptała ochrypłym głosem. — Ona żyje?

— Żyje, ale jest w śpiączce. Stan ciężki.

— W którym szpitalu? — słowa utknęły jej w gardle.

— W czwartym, ale niech pani teraz nie przyjeżdża. Jest z synem? Niech pani przy nim zostanie. Ona i tak jest na sali operacyjnej. Jutro przyjedzie pani, lekarz wszystko wyjaśni. Jak znalazła się na trasie? — nagle zmienił temat.

— Zaraz, skąd pan wie o synu?

— Stąd, skąd miałem numer, z jej telefonu. Jak trafiła wieczorem na trasę? — powtórzył major. Nowak… Czy może Nowicki? Helena próbowała przypomnieć sobie jego nazwisko, jakby to było teraz najważniejsze.

— Nie wiem… — zaczęła automatycznie, ale urwała. — Pojechała do koleżanki, na urodziny. Jak ja jej odchodziłam… — Pokręciła głową, jakby major mógł ją zobaczyć. — Pewnie została dłużej. Obiecała wrócić przed dziewiątą. Syn na nią czeka… Boże, co mu powiem, jak się obudzi? — jęknęła rozpaczliwie.

— Więc pojechała na urodziny… Mogła pić?

— Co pan wygaduje? To porządna kobieta, wiedziała, że syn czeka, że trzeba wracać, nie byłaby taka głupia! — zaprotestowała gorąco. „A kto wie?” — pomyślała w duchu. — Może chciała zostać na noc, ale potem zmieniła zdanie…

— Przepraszam, że przeszkodziłem. — Major się rozłączył.

— Przeszkodził… Zamordował. Co teraz?

Helena rwałaby się do szpitala, ale przypomniała sobie o Kacprze. Ciężko podniosła się z krzesła, na które osunęła się po tej rozmowie. Otworzyła lodówkę i wyjęła buteleczkę z kroplami uspokajającymi. Liczyła krople, pogubiła się, wstrząsnęła mocno flakonikiem, aż wyleciała z niego strużka ostrego płynu.

— Żeby na pewno — powiedziała głośno, nalała wody z czajnika i wypiła duszkiem, nawet nie krzywiąc się.

Usiadła na krześle, ściskając buteleczkę.

— Boże, ocal i przywróć nam Kingę, sługę Twoją. Został po niej syn, nie zostawiaj chłopca sierotą. — Żarliwie przeżegnała się przed ikoną na szafce.

Modliła się długo, aż w końcu zamknęła oczy ze zmęczenia.

— Babciu, obudź się! Babciu! Mama nie wróciła?

Wnuk potrząsał ją za ramię. Helena z trudem wydobywała się z ciężkiego snu. W głowie pojawiło się wspomnienie rozmowy z poprzedniego wieczora i wtedy ocknęła się całkiem.

— Nie wróciła. Dzwoniła, powiedziała, że zostaje na noc — powiedziała, choć wiedziała, że prawda prędzej czy później wyjdzie. Lepiej byłoby powiedzieć od razu.

— Kłamiesz. Słyszałem, jak z kimś rozmawiałaś. Ale to nie była mama.

— Kacperku, mama jest w szpitalu — wyznała ze skruchą, przyciągając wnuka, by nie widział jej łez.

— Zachorowała? — wyrwał się, patrząc na nią szeroko otwartymi oczami.

— Tak. Miała operację. Może… posiedziałbyś z ciocią Jadzią, moją sąsiadką? A ja szybko pojadę do szpitala i wszystko sprawdzę?

Chłopiec energicznie pokręcił głową.

— Jadę z tobą!

— No dobrze. To idź, umyj się, a ja w międzyczasie zagrzeję wodę. — Popchnęła go lekko w stronę łazienki, sama wstała i zachwiała się. „Tylko tego brakowało.” Postawiła czajnik na kuchence i poszła zmierzyć ciśPo kilku tygodniach Kinga wróciła do domu, a Kacper znów mógł zasypiać, wtulony w jej ramię, słuchając cichego bicia jej serca.