Deszcz prowadzi do szczęścia

Deszcz przynosi szczęście

Po upalnym lecie nadeszła chłodna i wilgotna jesień, z przeszywającym wiatrem i nieustannym deszczem.

Zmęczona wiatrem i monotonnym mżawieniem, Kinga wstąpiła do sklepu, by schronić się przed niepogodą i przy okazji kupić coś na kolację. W środku było ciepło, sucho i jasno. Powoli przeszła między półkami, przyglądając się opakowaniom.

Nabrała pełen koszyk produktów. W dziale warzywnym wzięła cytrynę i kiść winogron. Wyobraziła sobie, jak usiądzie z nogami pod sobą na miękkiej kanapie przed telewizorem, popijając gorącą herbatę z cytryną i podgryzając dojrzałe winogrona. A może wypije trochę wina, żeby szybciej się rozgrzać?

Zatrzymała się przed regałem z wędlinami, zastanawiając się, co wybrać. W tej chwili zjadłaby wszystko. Od rana nie miała nic w ustach. Przełknęła ślinę i sięgnęła po kiełbasę – nie trzeba jej gotować. Jej ręka natknęła się na inną dłoń, która również wyciągała się po ten sam kawałek.

Kinga cofnęła rękę, odwróciła głowę i zobaczyła obok siebie wysokiego przystojnego mężczyznę. Modna fryzura z lekko siwiejącymi skroniami, brązowe oczy, pełne usta. Do tego czarne płaszcz. Właśnie takiego typu lubiła.

— Przepraszam — powiedział mężczyzna, ukazując w uśmiechu idealnie białe zęby.

*Hollywood może się schować. Wygląda jak z okładki glamour. Czy tacy w ogóle chodzą do zwykłego „Biedronki” po kiełbasę?* — pomyślała Kinga. Od jego uśmiechu zrobiło jej się gorąco. Z trudem oderwała od niego wzrok i odeszła od regału. *Gapię się jak sroka w gnat* — beształa się w duchu, idąc do kasy.

W odbiciu witryny z napojami zobaczyła siebie i przeraziła się. *Boże, co za rozczochrana. Co on o mnie pomyślał? Ale co to w ogóle za różnica. On i ja to dwa różne światy.* Wyłożyła produkty z koszyka na taśmę. Ktoś obok położył to samo, jeszcze z tą kiełbasą.

Chyba zbyt długo wpatrywała się w cudze zakupy, bo nagle usłyszała:

— Mamy podobny gust, nie uważa pani?

Kinga znów zobaczyła przystojniaka i jego olśniewający uśmiech.

— Jaki tam gust? Zwykłe zakupy. Połowa klientów ma to samo — odparła i odwróciła się, przypominając sobie, że wygląda jak przemoczony wróbel.

— No tak, faktycznie — zgodził się.

*Ja cała potargana przez wiatr, a on jakby prosto od fryzjera.* Wyobraziła sobie, jakie sprężyste i mocne muszą być w dotyku jego włosy, ale natychmiast się opamiętała. *Zobaczyła przystojniaka i już się roztapia? Odpuść. On nie dla ciebie.*

Spakowała zakupy do torby, zapłaciła i, zmuszając się, by na niego nie patrzeć, ruszyła do wyjścia. Na zewnątrz podmuch wiatru uderzył ją w twarz, jakby mścił się za ucieczkę pod dach. Zupełnie zapomniała, jaka jest pogoda. Za nią otworzyły się drzwi.

— Niezbyt przyjemna aura na spacery. Mieszkają państwo w pobliżu? — zapytał przystojniak, który wyszedł za nią.

— A co? — spięła się Kinga.

— Po prostu jadę samochodem, mogę panią podwieźć.

Kinga nie wiedziała, co odpowiedzieć. *Pewnie wie, jak działa na kobiety. Na maniaka nie wygląda* — rozważała. *A ile widziałaś w życiu maniaków?* — zapytał wewnętrzny głos. *To pierwszy* — przyznała. *No i co, nie wsiądziesz? Pójdziesz w deszczu na piechotę? Nie bądź głupia, skoro ma auto.*

*Jeśli nawet maniak, to przynajmniej przystojny.* Ta myśl rozweseliła ją. Zeszli ze schodków, a on otworzył przed nią drzwi od strony pasażera.

— Proszę. Daj mi torbę, odłożę ją z tyłu, będzie wygodniej.

W środku było ciepło, sucho i cicho. Mężczyzna usiadł obok, przekręcił kluczyk, a silnik zareagował cichym pomrukiem, jak oswojone zwierzę.

— Gdzie panią zawieźć? — spytał, patrząc na Kingę.

— Ulica Mickiewicza, szesnaście. W stronę dworca — dodała.

— Znam — odparł i ruszył.

Kinga patrzyła przed siebie, obserwując, jak wiatr szarpie płaszcze przechodniów i wywraca parasole. Co chwila zerkała na jego dłoń na kierownicy. Jeździł spokojnie, pewnie trzymając kierownicę. Takie samo uosobienie perfekcji. *Podoba ci się? Rozmarzyłaś się? Zawiezie cię do domu i już go nigdy nie zobaczysz* — myślała ze smutkiem.

— Jestem Marek, a pani? — spytał.

Kinga chciała odpowiedzieć coś w stylu *„A jak się nazywam, to się nazywam…”*, ale uznała, że to zbyt dziecinne. Dlaczego w ogóle na niego naskoczyła? Co on winien, że urodził się tak przystojny?

— Kinga — powiedziała.

— Piękne imię. W przedszkolu podobała mi się jedna dziewczynka. Mówili na nią Kinga. Obiecałem, że się z nią ożenię.

— I jak, ożenił się pan?

— No… To było w przedszkolu.

Dopiero teraz Kinga usłyszała cichą muzykę. Czy grała wcześniej? Czy tak bardzo skupiała się na jego urodzie, że niczego nie zauważyła?

Usłyszała nie tylko muzykę, ale i poczuła zapach skóry oraz czegoś jeszcze. Jakby wróciły jej zmysły. Wierciła się na siedzeniu, próbując wygodniej usiąść.

— Która klatka? — spytał Marek.

Kinga dopiero teraz zobaczyła swój dom. *Ale szybko. A ja już myślałam, że będziemy jechać wiecznie*. *Marzycielka. Odpuść sobie* — nakazała sobie w duchu.

Samochód się zatrzymał, Kinga wysiadła, a wiatr natychmiast ją owiał.

— A zakupy? — zawołał za nią Marek, wyszedł i podszedł z torbą.

— Dziękuję — powiedziała Kinga, wzięła torbę i, nie patrząc na niego, ruszyła do klatki.

Długo grzebała w kieszeni po klucze. W końcu otworzyła drzwi i wśliznęła się do środka. Dopiero wtedy odetchnęła. I usłyszała warkot silnika. Stał i czekał, aż wejdzie.

*Boże, jak ja wyglądam?* — pomyślała, patrPrzez lata czasem widywała Marka z daleka, ale już nigdy nie zamieniła z nim ani słowa, bo teraz miała swoją rodzinę, wiernego męża i małą Olę, która była jej całym światem, i to wystarczało, by każdego ranka budzić się z uśmiechem.