Deszcz w drodze do szczęścia

*Deszcz przynosi szczęście*

Po upalnym lecie nadeszła zimna i wilgotna jesień, z przeniąkliwym wiatrem i nieustannymi deszczami.

Zmęczona wichurą i drobnym, dokuczliwym deszczem, Kalina wstąpiła do sklepu, by odpocząć od niepogody i przy okazji kupić coś na kolację. W środku było ciepło, jasno i sucho. Powoli przemieszczała się między półkami, przyglądając się opakowaniom.

Naładowała cały koszyk produktów. W dziale warzywnym wzięła cytrynę i kiść winogron. Wyobraziła sobie, jak siądzie z nogami na miękkiej sofie przed telewizorem, pijąc gorącą herbatę z cytryną i podjadając dojrzałe winogrona. Może nawet wypije kieliszek wina, by szybciej się rozgrzać.

Zatrzymała się przed półką z wędlinami i kiełbasami, zastanawiając się, co wybrać. W tej chwili zjadłaby i to, i to. Od poranka nie miała w ustach ani maku. Przełknęła ślinę i sięgnęła po kiełbasę – nie trzeba jej było gotować. Jej ręka natknęła się na inną dłoń, która również wyciągała się po ten sam kawałek.

Kalina cofnęła rękę, odwróciła głowę i zobaczyła obok wysokiego, przystojnego mężczyznę. Modna fryzura czarnych włosów z lekką siwizną na skroniach, brązowe oczy, pełne, różowe usta. Do tego czarne palto. Wszystko, co lubiła.

– Przepraszam – powiedział mężczyzna, pokazując w uśmiechu równiutkie, śnieżnobiałe zęby.

*Hollywood może się schować. Jak z okładki modnego magazynu. Czy tacy w ogóle chodzą do zwykłego „Biedronki” po kiełbasę?* – pomyślała Kalina. Rzuciło ją w gorąc od jego uśmiechu. Z trudem oderwała od niego wzrok i odeszła od półki. *Gapiłam się jak sroka w gnat* – beształa się w myślach, idąc do kasy.

Zobaczyła swoje odbicie w szybie z napojami i przeraziła się. *Boże, jak ja wyglądam! Co on o mnie pomyślał? Ale co za różnica. On tam, ja tu*. Wyrzuciła produkty z koszyka na taśmę. Ktoś obok położył te same, a nawet tę kiełbasę.

Pewnie zbyt długo wpatrywała się w jego zakupy, bo usłyszała:

– Mamy podobne gusta, nie uważa pani?

Kalina znów ujrzała przystojniaka i jego olśniewający uśmiech.

– Co za gusta? Zwykłe zakupy. Połowa klientów bierze to samo – odparła i odwróciła się, przypomniawszy sobie, że wygląda jak przemoczone kurczę.

– No, faktycznie – przyznał.

*Ja cała rozczochrana od wiatru, a on wygląda, jakby dopiero wyszedł od fryzjera*. Wyobraziła sobie, jak sprężyste i mocne w dotyku muszą być jego włosy, ale natychmiast się opamiętała. *Zobaczyła przystojniaka i ślina cieknie? Odpuść sobie. To nie dla ciebie*.

Kalina spakowała zakupy do torby, zapłaciła i, nie pozwalając sobie spojrzeć na nieznajomego, ruszyła ku wyjściu. Na zewnątrz podmuch wiatru uderzył ją w twarz, jakby mścił się za ucieczkę pod dach. Zapomniała, jaka pogoda panuje na dworze. Za nią otworzyły się drzwi.

– Niezbyt przyjemnie na spacer. Mieszka pani niedaleko? – zapytał wychodzący za nią mężczyzna.

– A co? – zaniepokoiła się Kalina.

– Jestem samochodem, mógłbym panią podwieźć.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć. *Na pewno wie, jak działa na kobiety. Nie wygląda na maniaka* – rozważała. *A ile w życiu widziałaś maniaków?* – zapytał wewnętrzny głos. *To pierwszy* – przyznała. *I co, nie wsiądziesz? Pójdziesz w deszczu prawie przystanek? Nie bądź głupia, zgódź się, póki nie odjechał*.

*Jeśli nawet maniak, to przynajmniej ładny* – ta myśl rozweseliła ją. Zeszli ze schodków, a on otworzył przed nią drzwi od strony pasażera.

– Proszę. Daj mi torbę, odłożę za siedzenie, będzie wygodniej.

W środku było ciepło, sucho i cicho. Mężczyzna usiadł obok, przekręcił kluczyk, silnik zaszumiał cicho, jak oswojone zwierzę.

– Dokąd panią zawieźć? – spytał, patrząc na Kalinę.

– Ulica Słowackiego, szesnaście. W stronę dworca – dodała.

– Znam – odparł i ruszył.

Kalina patrzyła przed siebie, obserwując, jak wiatr szarpie płaszcze przechodniów i wywraca parasole. Co chwilę zerkała na jego dłoń na kierownicy. Jechał spokojnie, pewnie trzymając kierownicę. Cały taki idealny, perfekcyjny. *Podoba ci się? Rozmarzyłaś? Zawiezie cię do domu i koniec, więcej go nie zobaczysz* – myślała.

– Jestem Marek, a pani?

Kalina chciała odpowiedzieć coś w stylu *„nazywają nazywanką…”*, ale uznała, że to zbyt dziecinne. I czemu w ogóle się na niego uwzięła? To jego wina, że urodził się taki przystojny?

– Kalina.

– Piękne imię. W przedszkolu lubiłem jedną dziewczynkę. Mówili na nią Kalinka. Obiecałem, że się z nią ożenię.

– I co, ożeniłeś się?

– No… To było w przedszkolu.

Dopiero teraz Kalina usłyszała cichą muzykę. Czy grała wcześniej? Czy tylko myślała o jego urodzie, nie zauważając niczego więcej?

Słyszała nie tylko muzykę, ale i czuła zapach skóry i czegoś jeszcze. Jakby wróciły jej zmysły. Przesunęła się na siedzeniu, szukając wygodniejszej pozycji.

– Która klatka? – zapytał Marek.

Kalina dopiero teraz zauważyła swój dom. *Ale szybko. A ja już się nastawiłam na długą podróż*.

Samochód stanął, Kalina wysiadła pod podmuchy wiatru.

– A zakupy? – zawołał za nią Marek, wyszedł i podał jej torbę.

– Dzięki – powiedziała, nie patrząc mu w oczy i ruszyła ku klatce.

Długo nie mogła wyjąć kluczy z kieszeni. W końcu otworzyła drzwi i wślizgnęła się do środka. Dopiero wtedy odetchnęła. I usłyszała warkot silnika. Czekał, aż wejdzie.

*Boże, jak ja wyglądam?* – pomyślała, patrząc w lustro w windzie. *Tacy mężczyźni nie mogą być sami. PewnieMinęły lata, a w sercu Kaliny wciąż pozostawało wspomnienie tamtego deszczowego dnia i uśmiechu Marka, lecz teraz, gdy patrzyła na śpiącego obok męża i ich córeczkę, wiedziała, że prawdziwe szczęście przyszło do niej wraz ze Słoneczkiem.