Deszcz prowadzi do szczęścia

Deszcz przynosi szczęście

Po upalnym lecie nadeszła zimna, przejmująca jesień z przenikliwym wiatrem i niekończącymi się ulewami.

Zmęczona wiatrem i mżawką, Weronika wpadła do sklepu, by schronić się przed niepogodą i przy okazji kupić coś na kolację. W środku było ciepło, sucho i jasno. Powoli przechodziła między półkami, przyglądając się opakowaniom.

Nabrała pełen koszyk zakupów. W dziale warzywnym wzięła cytrynę i kiść winogron. Wyobraziła sobie, jak usiądzie z nogami pod kocem przed telewizorem, pijąc gorącą herbatę z cytryną i podgryzając słodkie winogrona. Może nawet wypije kieliszek wina, by szybciej się rozgrzać.

Zatrzymała się przed półką z wędlinami, zastanawiając się, co wybrać. Teraz zjadłaby wszystko. Od rana nie miała nic w ustach. Przełknęła ślinę i sięgnęła po kiełbasę – nie trzeba jej gotować. Jej ręka natknęła się na inną dłoń, sięgającą po tę samą kiełbasę.

Weronika cofnęła rękę, odwróciła głowę i zobaczyła obok wysokiego, przystojnego mężczyznę. Modna fryzura z lekko siwiejącymi skroniami, piwne oczy, pełne usta. Do tego czarne płaszcz. Wszystko, co lubiła.

— Przepraszam — powiedział, pokazując w uśmiechu równe, białe zęby.

*Hollywood może się schować. Jak z okładki magazynu. Czy tacy naprawdę chodzą do zwykłego „Biedronki” po kiełbasę?* — pomyślała Weronika. Rozgrzała się pod wpływem jego uśmiechu. Z trudem oderwała wzrok i odeszła od półki. *„Gapię się jak sroka w gnat”* — beształa się w drodze do kasy.

W odbiciu witryny z napojami zobaczyła swoją rozczochraną sylwetkę i zdrętwiała. *Boże, wyglądam jak potargana kura. Co on o mnie pomyślał? Ale co tam, on i ja to dwa różne światy.* Wyrzuciła zakupy na taśmę. Ktoś obok położył te same produkty, włącznie z kiełbasą.

Zapewne zbyt długo wpatrywała się w cudze rzeczy, bo usłyszała:

— Mamy podobny gust, prawda?

Znów zobaczyła jego uśmiech.

— Jaki gust? Zwykłe zakupy. Połowa klientów ma to samo — odparła i odwróciła się, przypominając sobie, że wygląda jak zmokła kura.

— Rzeczywiście — zgodził się.

*Ja wyglądam, jakbym przeszła przez wicher, a on jakby wyszedł prosto od fryzjera.* Wyobraziła sobie, jakie sprężyste są jego włosy, i natychmiast się opamiętała. *„Zobaczyła przystojniaka i już ślini się jak pies? Odpuść. Nie dla ciebie.”*

Spakowała zakupy, zapłaciła i, nie pozwalając sobie na spojrzenie w jego stronę, wyszła na zewnątrz. Podmuch wiatru uderzył ją w twarz, jakby mścił się za ucieczkę do sklepu. Zapomniała, jaka jest pogoda. Za nią otworzyły się drzwi.

— Nie najlepsza aura na spacery. Mieszkasz tu blisko? — zapytał przystojniak, który wyszedł za nią.

— A co? — spięła się.

— Jestem samochodem, mogę cię podwieźć.

Weronika nie wiedziała, co odpowiedzieć. *Na pewno wie, jak działa na kobiety. Na maniaka nie wygląda*, rozważała. *„A wiele ich widziałaś w życiu?”* — spytał wewnętrzny głos. *„To pierwszy”* — przyznała. *„Więc co, nie wsiądziesz? Pójdziesz w deszczu na przystanek? Nie bądź głupia, zgódź się, zanim odjedzie.”*

*„Nawet jeśli maniak, to przynajmniej przystojny.”* — Ta myśl rozweseliła ją. Zeszli ze schodów, a on otworzył przed nią drzwi auta.

— Proszę. Daj torbę, odłożę z tyłu, będzie wygodniej.

W środku było ciepło, sucho i cicho. Mężczyzna wsiadł, przekręcił kluczyk, silnik zaszumiał jak oswojony zwierzak.

— Gdzie cię podwieźć? — zapytał, patrząc na nią.

— Ulica Słowackiego, szesnaście. To w stronę dworca — dodała.

— Wiem — odparł i ruszył.

Weronika obserwowała, jak wiatr szarpie płaszcze przechodniów i wywraca parasole. Co chwilę zerkała na jego dłoń na kierownicy. Jeździł spokojnie, pewnie trzymając koło. *Taki doskonały, taki piękny. „Podoba ci się? Rozmarzyłaś? Zawiezie cię do domu i nigdy go nie zobaczysz”* — myślała z żalem.

— Jestem Krzysztof, a ty? — spytał.

Chciała odpowiedzieć coś w stylu *„nazywają mnie nazywankiem…”*, ale uznała, że to zbyt dziecinne. Dlaczego tak się na niego uwzięła? To jego wina, że urodził się tak przystojny?

— Weronika.

— Piękne imię. W przedszkolu lubiłem jedną dziewczynkę. Nazywała się Werka. Obiecałem, że się z nią ożenię.

— No i? Ożeniłeś się?

— To było przedszkole.

Dopiero teraz usłyszała cichą muzykę. Czy grała cały czas? Czy była tak zafascynowana jego urodą, że nic innego nie zauważała?

Usłyszała nie tylko muzykę, ale i poczuła zapach skóry oraz czegoś jeszcze. Jakby wróciły jej zmysły. Przesunęła się na siedzeniu, próbując wygodniej usiąść.

— Która klatka? — spytał Krzysztof.

Dopiero teraz zobaczyła swój dom. *Ale szybko. A już przyzwyczaiłam się do tej jazdy. „Marzycielka. Odpuść sobie”*, skarciła się.

Samochód stanął, Weronika wysiadła pod naporem wiatru.

— A zakupy? — zawołał za nią Krzysztof, wyszedł i podszedł z torbą.

— Dziękuję — powiedziała, zabrała torbę i, nie patrząc na niego, podeszła do klatki.

Długo szukała kluczy w kieszeni. W końcu otworzyła drzwi i wślizgnęła się do środka. Dopiero wtedy odetchnęła. Za plecami usłyszała warkot silnika. Czekał, aż wejdzie.

*„Boże, jak ja wyglądam?”* — myślała, patrząc w lustro w windzie. *„Tacy mężczyźni nie są samotni. Ma żonę, równie piękną, dzieci, może niejedno. Podwiózł cię. Zapomnij.”*

Teraz codziennie wstępowała do sklepu w drodze do domu, ale przystojWeronika spojrzała na swój odbicie w lustrze, otarła łzę i wzięła głęboki oddech, postanawiając, że od dziś będzie patrzeć tylko przed siebie.