Wiedziałem, że mnie słyszysz, mamo

Wiedziałem, że mnie słyszysz, mamo
– Babciu, opowiesz mi bajkę? – zapytał sześcioletli Kacper.

– Tylko krótką. Już dawno powinieneś spać. Jutro nie wstaniesz do przedszkola. – Anna poprawiła kołdrę na wnuku.

– Wstanę – obiecał Kacper.

Anna zgasiła główne światło, zostawiła tylko lampkę nad łóżkiem, wzięła książkę z półki, założyła okulary i znów usiadła na łóżku wnuka.

– Nie tak, połóż się ze mną – poprosił Kacper i odsunął się, robiąc miejsce babci.

– Tak zasnę. – Ale wnuk patrzył tak błagalnie, że Anna westchnęła i położyła się obok niego.
Kacper natychmiast przytulił się mocniej i ziewnął.

Anna zaczęła czytać, co chwilę nasłuchując, czy wnuk już śpi. Kiedy upewniła się, że oddycha równo, ostrożnie wstała i wyszła z pokoju, cicho zamykając drzwi.

W kuchni dotknęła czajnika. Wydawało się, że jeszcze ciepły. Nalała herbatę do kubka i usiadła przy stole. *Gdzie jest Agata? Już jedenasta, a obiecała wrócić o dziewiątej. Może została u przyjaciółki? Ale zadzwoniłaby. Powinnam do niej zadzwonić? A jeśli jest w drodze? Rozproszę ją, może mieć wypadek. Nie daj, Boże.* – Przeżegnała się na widok ikonki na szafce. – Poczekam jeszcze chwilę.

Pociągnęła łyk i skrzywiła się. Herbata była zimna. Wylała ją do zlewu, podeszła do okna, za którym czaiła się gęsta, niepokojąca ciemność.

Nagle za jej plecami rozległ się dzwonek telefonu. Anna podskoczyła zaskoczona, rzuciła się do stołu, żeby wyłączyć głośną melodię i nie obudzić wnuka. Zamarła z telefonem w dłoni. Na ekranie wyświetlił się nieznany numer – nie Agaty.

Oszuści? Ale dla nich już za późno. A jeśli Agacie padła bateria? Anna odebrała.

– Dzień dobry. Major Nowak. Czy Agata Kowalska jest pani córką?

– Tak. Co się stało? Dlaczego… – zaczęła Anna.
– Jak mam się do pani zwracać? – przerwał jej obojętny męski głos.

– Anna Nowak.

– Pani Anno, proszę się nie martwić…

– Jak nie mam się martwić? Policja nie dzwoni w nocy bez powodu. A może pan jest oszustem? Będzie pan teraz prosił o pieniądze? Bo nie mam, a gdybym miała, to bym nie dała. Dlaczego pan milczy?

– Agata Nowak uległa wypadkowi na trasie…

Po słowie „wypadek” Anna przestała rozumieć. Przycisnęła dłoń do piersi, próbując uspokoić nierówne bicie serca. Major mówił dalej. Wzięła głęboki oddech i zakaszlała. W oczach pojawiły się łzy.

– Proszę mi powiedzieć… – wyszeptała ochrypłym głosem – czy ona żyje?

– Żyje, ale jest w śpiączce. Stan ciężki.

– W którym szpitalu? – Anna z trudem wypychała z gardła słowa.

– W czwartym, ale niech pani teraz nie przyjeżdża. Jest pani z jej synem? Niech pani zostanie przy nim. Jutro lekarz wszystko wytłumaczy. Jak się tam znalazła? – nagle zmienił temat major.

– Skąd pan wie o synu?

– Stąd, skąd znam jej numer – z telefonu. Jak trafiła wieczorem na trasę? – powtórzył major. Anna próbowała przypomnieć sobie jego nazwisko, jakby to było teraz najważniejsze.

– Nie wiem… – zaczęła automatycznie, ale urwała. – Pojechała do przyjaciółki, na urodziny. Tak ją odradzałam… – Pokręciła głową, jakby major mógł ją widzieć. – Pewnie została na noc, ale potem zmieniła zdanie… Obiecała wrócić o dziewiątej. Jej syn czeka… Boże, co mu powiem, jak się obudzi?

– Więc pojechała na imprezę… Mogła pić?

– Co pan mówi? To rozsądna kobieta, wiedziała, że syn na nią czeka. Nie piłaby. – Zaprotestowała gorąco, choć w myślach drążył ją niepokój. *A kto wie?* – Może chciała zostać, ale potem postanowiła wrócić…

– Przepraszam za kłopot. – Major się rozłączył.

– Kłopot… Raczej zabił. Co teraz zrobić?

Anna chciała natychmiast jechać do szpitala, ale przypomniała sobie o Kacprze. Ciężko podniosła się z taboretu, na który osunęła się po tej wiadomości. Otworzyła lodówkę, wyjęła buteleczkę z kroplami uspokajającymi. Liczyła krople, ale się pomyliła. Wstrząsnęła mocno flakonikiem i wylała więcej płynu o ostrym zapachu.

– Żeby na pewno – powiedziała głośno, dolała wody z czajnika i wypiła duszkiem, nawet się nie krzywiąc.

Usiadła z flakonem w dłoni.

– Boże, ocal i przywróć nam Agatę, sługę Twoją. Syn ją kocha, nie zostawiaj go sierotą. – Żarliwie przeżegnała się przed ikonką na szafce.

Modliła się długo, aż w końcu, wyczerpana, zamknęła oczy.

– Babciu, obudź się! Babciu! Mama nie wróciła?

Wnuk potrząsał ją za ramię. Anna z trudem wydobywała się z ciężkiego snu. Przypomniał jej się wczorajszy telefon i natychmiast oprzytomniała.

– Nie wróciła. Dzwoniła, powiedziała, że zostaje na noc – skłamała, choć wiedziała, że prawdę i tak będzie musiała powiedzieć. Lepiej od razu.

– Kłamiesz. Słyszałem, jak z kimś rozmawiałaś. Ale to nie była mama.

– Kacperku, mama jest w szpitalu – powiedziała skruszona, przyciskając wnuka, żeby nie widział jej łez.

– Zachorowała? – wyrwał się z jej objęć, zaniepokojony.

– Tak. Miał operację. Może… posiedzisz z ciocią Magdą, moją sąsiadką? A ja pojadę do szpitala i dowiem się więcej?

Chłopiec energicznie pokręcił głową.

– Jadę z tobą!

– Dobrze. Idź się umyć, a ja nastawię czajnik. – Anna popchnęła go w stronę drzwi. Wstała i zachwiała się. *Tego jeszcze brakowało.* Postawiła czajnik na kuchence i poszła do pokoju zmierzyć ciśnienie. Tak, skoczyło. Trzeba wziąć tabletkę. Ale w pudełku z lekami nie znalazła odpowiedniego opakowania.

Czajnik zaczął gwizdać, więc wróciła do kuchni.

– Stan ciężki. Operacja się udała, ale jest w śpiączce – powiedział lekarz, gdy razKacper mocno ścisnął dłoń matki, a gdy na jej twarzy pojawił się słaby uśmiech, Anna wyprostowała się i cicho wyszeptała: „Dziękuję Ci, Boże, za ten cud”.