Deszcz prowadzi do radości

**Deszcz przynosi szczęście**

Po upalnym lecie nadszedł chłodny i przejmujący jesienny czas, z przenikliwym wiatrem i nieustannymi deszczami.

Zmęczona wiatrem i siąpiącym deszczem, Kinga wstąpiła do sklepu, by przeczekać niepogodzie i przy okazji kupić coś na kolację. W środku było ciepło, jasno i sucho. Powoli przemieszczała się między półkami, przyglądając się opakowaniom.

Nabrała cały koszyk produktów. W dziale warzywnym wzięła cytrynę i kiść winogron. Wyobraziła sobie, jak siądzie z nogami na miękkiej sofie przed telewizorem, pijąc gorącą herbatę z cytryną, obrywając dojrzałe winogrona i wrzucając je do ust. A może wypije trochę wina, by szybciej się rozgrzać?

Zatrzymała się przed półką z wędlinami, wybierając między kiełbasą a parówkami. W tej chwili zjadłaby i jedno, i drugie. Od rano nie miała nawet makowego ziarna w ustach. Przełknęła ślinę i sięgnęła po kiełbasę — nie trzeba jej gotować. Jej ręka natknęła się na inną dłoń, sięgającą po ten sam kawałek.

Kinga cofnęła rękę, odwróciła głowę i zobaczyła obok wysokiego przystojnego mężczyznę. Modna fryzura z czarnymi włosami i odrobiną siwizny na skroniach, brązowe oczy, pełne różowe usta. Do tego czarne palto. Wszystko, co lubiła.

— Przepraszam — powiedział mężczyzna, pokazując w uśmiechu śnieżnobiałe zęby.

*Hollywood może się schować. Jak z okładki glamour magazynu. Tacy chodzą do zwykłego „Biedronki” po kiełbasę?* — pomyślała Kinga. Rzuciło ją gorąco na widok jego uśmiechu. Ledwo oderwała od niego wzrok i odeszła od półki. *Gapiłam się jak sroka w gnat* — beształa się w drodze do kasy.

W odbiciu lodówki z napojami zobaczyła siebie i przeraziła się. *Boże, co za rozczochrana. Co on o mnie pomyślał? Ale co za różnica. On i ja to dwa różne światy*. Wysypała produkty z koszyka na taśmę. Ktoś obok położył to samo, plus kiełbasę.

Chyba zbyt długo patrzyła na jego zakupy, bo usłyszała:

— Mamy podobne gusta, nie sądzisz?

Kinga znów ujrzała przystojniaka i jego olśniewający uśmiech.

— Co za gusta? Zwykłe zakupy. Połowa klientów ma takie same — odparła i odwróciła się, przypominając sobie, że wygląda jak mokra kura.

— No, rzeczywiście — zgodził się.

*Ja cała wichrem potargana, a on jakby prosto od fryzjera*. Wyobraziła sobie, jak sprężyste są jego włosy w dotyku, ale natychmiast się powstrzymała. *Zobaczyła przystojniaka i ślinka jej cieknie? Odpuść. On nie dla ciebie*.

Spakowała zakupy, zapłaciła i, zmuszając się, by na niego nie patrzeć, ruszyła do wyjścia. Na zewnątrz podmuch wiatru uderzył ją w twarz, jakby mścił się za ucieczkę pod dach. Zupełnie zapomniała, jaka pogoda panuje na zewnątrz. Za nią otworzyły się drzwi.

— Nieludzka pogoda na spacery. Mieszkasz tu blisko? — zapytał mężczyzna, który wyszedł za nią.

— A co? — Kinga się zaniepokoiła.

— Jadę autem, mogę cię podwieźć.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć. *Pewnie wie, jak działa jego uroda na kobiety. Na maniaka nie wygląda* — rozważała. *A wiele ich widziałaś w życiu?* — zapytał wewnętrzny głos. *To pierwszy* — przyznała Kinga. *No i co, nie wsiądziesz? Pójdziesz w deszczu prawie przystanek? Nie bądź głupia, zgódź się, zanim odjedzie* — nalegał głos.

*Jeśli nawet maniKinga spojrzała na swoje odbicie w szybie auta, widząc w nim nie tylko swoją twarz, ale i całą przyszłość, która — choć inna, niż sobie wymarzyła — wciąż mogła być piękna.