To ty sprawiłaś, mamo!

*Toś sama winna, mamo*

Joanna smażyła kotlety, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Wyszła z kuchni, by otworzyć.

— Mamo, to do mnie — zatrzymał ją głos córki. — Ja otworzę.

— Dobrze. Nie wiedziałam…

— No i co tak stoisz? Idź smażyć swoje kotlety — zirytowana córka rzuciła przez ramię, stojąc już przy drzwiach.

— Dlaczego „swoje”? Mięso kupiłam w Biedronce…

— Mamo, zamknij drzwi. — Dziewczyna przewróciła oczami.

— Od razu tak mogłaś powiedzieć. — Joanna wróciła do kuchni, lekko przymykając za sobą drzwi. Podeszła do kuchenki, zgasiła gaz pod patelnią. Chwilę stała w bezruchu, zdjęła fartuch i wyszła.

W przedpokoju córka zakładała kurtkę. Obok stał Krzysztof, przyjaciel Kingi, patrząc na nią z zachwytem.

— Witaj, Krzysiu. Dokąd się wybieracie? Zostańcie na obiad.

— Dzień dobry — uśmiechnął się chłopak, spoglądając pytająco na Kingę.

— Śpieszymy się — odparła, nawet nie patrząc na matkę.

— Może jednak zostaniecie? Wszystko gotowe — powtórzyła Joanna.
Krzysztof zawahał się.

— Nie! — ostro przerwała córka. — Chodźmy. — Wzięła go pod rękę i otworzyła drzwi. — Mamo, zamkniesz?

Joanna podeszła, ale nie zatrzasnęła ich od razu. Zostawiła lekko uchylone, by podsłuchać rozmowę na klatce.

— Dlaczego tak do niej mówisz? Pachnie przepysznie, nie odmówiłbym kotletów.

— Chodźmy. Przekąsimy coś w knajpie. Mam dość jej kotletów — mruknęła Kinga.

— Jak można mieć ich dość? Uwielbiam kotlety twojej mamy, mógłbym je jeść codziennie — odpowiedział Krzysztof.

Reszty Joanna nie usłyszała. Głosy oddalały się po schodach.

Zamknęła drzwi i weszła do pokoju. Mąż siedział przed telewizorem.

— Andrzeju, chodź na obiad, póki gorące.

— Co? No dobrze. — Wstał z kanapy, przeszedł obok niej do kuchni i usiadł przy stole.

— Co dziś na obiad? — zapytał stanowczo.

— Ryż z kotletami, sałatka — odparła, zdejmując pokrywkę z patelni.

— Ile razy mam mówić, że nie jem smażonych kotletów? — burknął.

— Dodałam wody, są prawie duszone. — Joanna zastygła z pokrywką w ręce.

— Dobra, daj. Ale ostatni raz.

— W naszym wieku odchudzanie szkodzi — zauważyła, stawiając przed nim talerz.

— W jakim „naszym”? Mam tylko pięćdziesiąt siedem lat. Dla mężczyzny to wiek rozkwitu. — Nabrał widelec, odgryzł połowę kotleta.

— Co się dziś z wami stało? Kinga uciekła, ty się droczysz. Jak przestanę gotować, zobaczycie, jak wam zasmakuje knajpowe jedzenie.

— No to nie gotuj. Tobie też by nie zaszkodziło trochę schudnąć. Niedługo się w drzwiach nie zmieścisz. — Dojadł kotleta i sięgnął po drugiego.

— Aha? Więc uważasz, że jestem gruba? A ja się głowię, czemu nagle zacząłeś dbać o siebie. Nowe dżinsy, skórzana kurtka, czapka. Głowę ogoliłeś, żeby łysiny nie widać. Dla kogo się tak stroisz? Na pewno nie dla mnie. Gruba jestem. Masz z kim porównywać? — zapytała z goryczą.

— Daj mi spokojnie zjeść. — Andrzej nabrał ryżu, ale zamiast do ust, opuścił widelec. — Podaj keczup — zażądał.

Joanna wyjęła słoik z lodówki, postawiła go z impetem na stole i w milczeniu wyszła. Jej talerz został nietknięty.

Zamknęła się w pokoju córki, usiadła na łóżku. Łzy napłynęły do oczu.

*Gotuję, staram się, a oni… Wszystko dla nich robię, a w zamian zero wdzięczności. Mąż się młodo nosi, zerka na boki. Dla niego jestem gruba. Córka patrzy na mnie jak na służącą.

Emerytura to nie powód, żeby mną pomiatać. Pracowałabym, gdyby mnie nie zwolnili. Doświadczenie już nie potrzebne, teraz liczą się młodzi. A co oni w ogóle potrafią?…

Wstaję najwcześniej, choć nie pracuję, żeby zrobić śniadanie. Cały dzień w biegu, nawet się położyć nie mogę. Sama sobie winna, rozpuściłam ich. Teraz siedzą mi na karku i bujają nóżkami.* — Łzy spłynęły po policzkach. Przetarła je dłońmi.

Zawsze myślała, że mają dobrą rodzinę. Nie idealną, ale nie gorszą niż inni. Córka studiuje, mąż nie pije, nie pali, zarabia. W domu ład i smaczne jedzenie. Czego mu jeszcze brakuje?

Podeszła do lustra, przyjrzała się. *No tak, przytyłam, ale nie jestem gruba. Za to zmarszczki mniej widać na pełniejszych policzkach. Zawsze lubiłam jeść. Gotuję dobrze. A im to niepotrzebne. Kiedy pracowałam, układałam włosy. Teraz wiążę je w kucyk — wygodniej. Mam w szpilkach i lokach zmywać podłogi? Chociaż… może schudnę. I włosy odświeżę.*

Nazajutrz nie wstała o świcie jak zwykle. Leżała, udając, że śpi. *Jestem emerytką, mam prawo pospać. Niech sami robią śniadanie.*

Zadzwonił budzik. Przewróciła się na bok.

— Co, chora jesteś? — spytał mąż. Zero współczucia w głosie.

— Aha. — Wtuliła nos w kołdrę.

— Mamo, źle się czujesz? — Do pokoju weszła Kinga.

— Tak. Zjedzcie sami — wyszeptała spod kołdry.

Córka prychnęła i wyszła. Niedługo potem Joanna usłyszała szum czajnika, trzask lodówki, stłumione głosy. Nie słyszała dobrze, ale i tak się nie odkryła. Postanowiła grać chorą do końca.

Andrzej wszedł, niosąc zapach drogiej wody toaletowej. To ona mu ją kupiła. Potem oboje wyszli. Zrobiło się cicho. Joanna odsunęła kołdrę, ale nie wstała. Przymknęła oczy i zasnęła.

Obudziła się po godzinie, przeciągnęła i poszła do kuchni. W zlewie stały brudne kubki, stół zasypany okruszkami. Chciała posprzątać, ale się rozmyśliła. *Nie jestem służącą.* Poszła pod pryPo kilku dniach wróciła do domu, ale już nie ta sama — z nową siłą i pewnością siebie, gotowa stawić czoło wszystkim wyzwaniom, które przyniesie życie.