To ty sama ponosisz winę, mamo

**To sama winna, mamo**

Halina smażyła kotlety, gdy zadzwonili do drzwi. Wyszła z kuchni, by otworzyć.

— Mamo, to do mnie — zatrzymał ją na pół drogi głos córki. — Ja otworzę.

— Dobrze. Nie wiedziałam…

— No i po co stoisz? Idź smażyć swoje kotlety — zirytowana córka rzuciła jej spojrzenie od progu.

— Dlaczego *swoje*? Mięso kupiłam w Delikatesach…

— Mamo, zamknij drzwi. — Córka przewróciła oczami.

— Od razu tak mów. — Halina wróciła do kuchni, lekko przymykając za sobą drzwi.
Podeszła do kuchenki, zgasiła gaz pod patelnią. Postała chwilę, zdjęła fartuch i wyszła.

W przedpokoju córka nakładała kurtkę. Obok stał Krzysztof, przyjaciel Ewy, patrząc na nią zakochanym wzrokiem.

— Witaj, Krzysztofie. Gdzie się wybieracie? Zostańcie na kolację.

— Dzień dobry — uśmiechnął się chłopak, pytająco spoglądając na Ewę.

— Śpieszymy się — odparła, nie patrząc na matkę.

— Może jednak zostaniecie? Wszystko gotowe — powtórzyła Halina.
Krzysztof zawahał się.

— Nie! — ostro powiedziała córka. — Chodź. — Wzięła go pod rękę, otwierając drzwi. — Mamo, zamkniesz?

Halina podeszła do drzwi, ale nie zatrzasnęła ich do końca, zostawiając szparę, by usłyszeć rozmowę na klatce.

— Czemu tak z nią rozmawiasz? Pachnie pysznie, nie odmówiłbym kotletów.

— Idziemy. Przekąsimy w kawiarni. Mam dość jej kotletów — burknęła córka.

— Jak mogą się znudzić? Uwielbiam kotlety twojej mamy, jadłbym je codziennie — odparł Krzysztof.

Co odpowiedziała Ewa, Halina nie dosłyszała. Głosy na schodach cichły, oddalały się.

Halina zamknęła drzwi i weszła do pokoju. Mąż siedział przed telewizorem.

— Wojtek, chodź na kolację, póki gorące.

— Co? Idziemy. — Wstał z kanapy, przeszedł obok niej do kuchni, usiadł przy stole.

— Co dziś jemy? — zapytał stanowczo.

— Ryż z kotletami, sałatkę — odparła Halina, odkrywając patelnię.

— Ile razy mam mówić, że nie jem smażonych kotletów — warknął mąż.

— Dolałam wody, są prawie gotowane na parze. — Halina zastygła przy kuchence z pokrywką w ręce.

— No dobrze, daj. Ale ostatni raz.

— W naszym wieku odchudzanie szkodzi — zauważyła, stawiając przed nim talerz.

— W jakim *naszym*? Mam ledwie pięćdziesiątkę! To wiek mądrości i rozkwitu. — Wbił widelec w kotleta, odgryzł połowę.

— Co się dziś z wami dzieje? Ewa uciekła, odmówiła kolacji, ty się wymądrzasz. Jak przestanę gotować, zobaczę, jak będziecie śpiewać. Myślicie, że w kawiarni jedzą lepiej?

— To nie gotuj. Tobie też by schudnąć nie zaszkodziło. Niedługo w drzwiach się nie zmieścisz. — Wojtek dojadł kotleta, sięgnął po drugiego.

— Ach tak? Uważasz, że jestem gruba? A ja głowę łamałam, czemu nagle zacząłeś dbać o siebie. Spodnie, skórzaną kurtkę, czapkę bejsbolówkę. Golisz głowę, by ukryć łysinę. Dla kogo? Na pewno nie dla mnie. Gruba jestem. Masz z kim porównywać? — zapytała z urazą.

— Daj mi zjeść w spokoju. — Wojtek nabrał widelcem ryż, ale zamiast do ust, opuścił go na talerz. — Podaj keczup — zażądał.

Halina wyjęła z lodówki butelkę keczupu, postawiła ją z impetem przed mężem i wyszła w milczeniu. Jej talerz pozostał nietknięty.

Zamknęła się w pokoju córki, usiadła na łóżku. Łzy napłynęły do oczu.

*Gotujesz, starasz się, a oni… Wszystko dla nich, a w zamian zero wdzięczności. Mąż się odmładza, patrzy w stronę. Gruba mu jestem. Córka traktuje jak pokojówkę.

Na emeryturze, to już można mną pomiatać? Pracowałabym, gdyby nie zwolnili. Doświadczeni niepotrzebni, młodzież im w głowach. A co oni umieją, ci młodzi?…

Wstaję najwcześniej, choć nie pracuję, by zrobić śniadanie. Kręcę się cały dzień, nawet się nie położę. Sama sobie winna, rozpuściłam ich. Teraz siedzą mi na karku, bujają się, jak im wygodnie.* — Łzy spłynęły po policzkach, zostawiając wilgotne ślady. Halina stłumiła łkanie, szybko otarła twarz dłonią.

Zawsze myślała, że mają dobrą rodzinę. Nie idealną, ale nie gorszą niż inni. Córka na studiach, uczy się dobrze. Mąż nie pije, nie pali, zarabia. W domu czysto, smacznie. Czego mu brakuje?

Podeszła do lustra w drzwiach szafy, przyjrzała się uważnie. *No tak, przytyłam, ale nie jestem gruba. Za to zmarszczki mniej widać na pełnych policzkach. Zawsze lubiłam dobrze zjeść. Gotuję smacznie. A im, jak się okazuje, to nie potrzebne. Kiedy pracowałam, układałam włosy, kręciłam. Teraz spinam z tyłu, by nie przeszkadzały. Wygodniej. Mam w szpilkach i uczesana odkurzać? Ale schudnąć by się przydało. I włosy przefarbować.* Znów usiadła na łóżku, zamyślona.

Następnego ranka Halina nie wstała pierwsza, jak zwykle. Leżała, udając, że śpi. *Jestem na emeryturze, mam prawo nie zrywać się o świcie. Niech sami sobie zrobią śniadanie.*

Zadzwonił budzik. Halina poruszyła się, odwracając do ściany.

— Coś ci jest? Chora? — spytał mąż. W głosie zero współczucia.

— Mhm — mruknęła, wtulając nos w kołdrę.

— Mamo, chorujesz? — do pokoju weszła Ewa.

— Tak, zjedzcie sami — cichym głosem odpowiedziała spod kołdry.

Córka prychnęła niezadowolona i wyszła. Wkrótce Halina usłyszała szum czajnika, trzask drzwiczek lodówki, stłumione głosy Ewy i Wojtka. Przez kołdrę słyszała niewyraźnie, ale nie odsłoniła się, grając rolę chorej do końca.

Wojtek wszedł doHalina uśmiechnęła się do odbicia w oknie, widząc swoje nowe, pewne siebie odbicie, i pomyślała, że czasem trzeba na chwilę odejść, by wrócić do domu naprawdę potrzebną.