Ostatnia Ofiara

**Ostatnia ofiara**

– Mamo, muszę z tobą porozmawiać.

– To brzmi podejrzanie – powiedziała zaniepokojona Irena, patrząc na syna.

Przystojny, inteligentny. Zawsze był grzecznym chłopcem, nie sprawiał kłopotów. Aż do jedenastej klasy, kiedy pierwszy raz się zakochał. Zaczął opuszczać lekcje, dostawać słabe oceny. Próbowała z nim rozmawiać. Okazało się, że dziewczyna nie odwzajemnia jego uczuć. Woli innego chłopaka, którego rodzice są zamożni.

Choć Irena tłumaczyła, że pierwsza miłość to szczere uczucie, niezależne od pieniędzy, że dziewczyna po prostu kogoś innego pokochała, syn nie słuchał. Wmówił sobie, że gdyby mieli więcej pieniędzy, lepsze auto – ona wybrałaby jego.

Tak bardzo przeżywał tę niesprawiedliwość, że Irena bała się o jego życie. Znalazła psychologa, który mógłby porozmawiać z Wojtkiem po męsku. Terapia pomogła. Syn zdał maturę, dostał się na studia. I oczywiście znów się zakochał.

Pod koniec pierwszego roku oznajmił, że wielu studentów mieszka samodzielnie, więc on też chce wynająć mieszkanie, by być niezależnym.

– A czym je opłacisz? Wynajem to duży wydatek. Nie będę mogła ci pomóc. Wiesz, ile zarabiam. Masz osiemnaście lat, ojciec już nie płaci alimentów. A może chcesz rzucić studia, przenieść się na zaoczne? – spytała Irena.

– Rozmawiałem z tatą, obiecał pomóc na początek – odparł syn.

– Widziałeś się z nim? Dlaczego mi nie powiedziałeś? – oburzyła się.

– Bo byś mnie od tego odwieść próbowała. To ty się z nim rozwiodłaś, nie ja – odburknął Wojtek.

– A wiesz, że po rozwodzie od razu zmienił pracę? Uzgodnił niższą pensję, by płacić mniejsze alimenty. Więc nie tylko mnie, ale i ciebie zostawił.

Jesteś pewien, że cię nie oszuka? Jakoś nie wierzę w jego bezinteresowną pomoc. Da ci pieniądze na miesiąc czy dwa, potem znajdzie wymówkę. A co wtedy? Zwłaszcza że ma teraz córkę. Czy rodzice Oli ci pomogą? – Matczynym instynktem wyczuła, że syn coś ukrywa.

Długo go wypytywała, aż w końcu Wojtek się przyznał.

– Powiedziałem Oli, że to moje mieszkanie, dostałem je po babci, twojej mamie. Że nie trzeba będzie płacić czynszu.

– Czyli okłamałeś Olę? A jej rodzice nie pomogą? Na co będziecie żyć?

– Ola nie powiedziała rodzicom, że razem mieszkamy. Są bardzo surowi. Przysyłają jej pieniądze co miesiąc. Powinno wystarczyć.

– Więc ona też oszukuje rodziców? Boi się im powiedzieć, ale żyć za ich koszt się nie boi? Niech zgadnę – powiedziałeś, że masz bogatego ojca, żeby nie wybrała kogoś zamożniejszego? Ale prędzej czy później prawda wyjdzie na jaw.

– Tak, powiedziałem, że mamy pieniądze. I co mam robić, mamo? Niestety, wszystko zależy od pieniędzy. A my ich nie mamy. Dziewczyny zawsze będą wybierać kogoś innego.

– Źle zaczynać życie od kłamstw. Powiedz jej prawdę. Jeśli cię kocha, wybaczy.

– Koniec, mamo. I tak wynajmę mieszkanie. Szkoda, że ci w ogóle powiedziałem. Nie bierzemy ślubu, jak nie wyjdzie, to się rozstaniemy. Ty zawsze robisz problem z niczego.

Irena nie spała całą noc. Rano znów próbowała odwieźć syna od pomysłu, ale on nakrzyczał na nią i wybiegł bez śniadania. Gdy wróciła z pracy, część jego rzeczy zniknęła. Nie mogła uwierzyć – jej Wojtuś, wrażliwy, kochany chłopiec, odszedł tak po cichu, nawet się nie pożegnał.

Wieczorem w końcu się dodzwoniła. Nie mogli normalnie porozmawiać – w tle słychać było głośną muzykę. Pewnie świętowali nowe życie. Wojtek tylko przeprosił, bo bał się jej łez i perswazji.

Irena chodziła zdezorientowana po mieszkaniu. Zadzwoniła do przyjaciółek, szukając wsparcia. Jedna powiedziała, że kieruje nią macierzyński egoizm i zazdrość – powinna dać mu żyć samodzielnie. Druga nie miała takich problemów, bo miała męża, który nie pozwoliłby córce na takie fanaberie.

Mama stwierdziła, że Irena sama jest sobie winna – rozpieszczała syna, a siebie zaniedbywała. Mogła jeszcze wyjść za mąż, gdyby myślała o sobie.

Wszyscy mieli rację. Irena widziała swoje błędy, ale co miała zrobić? Kochała syna ponad wszystko. Dla niej jego szczęście było najważniejsze.

Była jak na rozstaju dróg – którejkolwiek by nie wybrała, coś straci.

Zmęczona wątpliwościami postanowiła po prostu wierzyć, że Wojtkowi się uda.

Na początku często dzwoniła, pytała, jak sobie radzi. Wojtek irytował się, mówił, że wszystko jest w porządku, by przestała go kontrolować.

Przychodził, gdy była w pracy – wiedziała po pustkach w lodówce. Po dwóch miesiącach odwiedził ją w weekend. Od razu zrozumiała, że coś jest nie tak. Schudł, wyglądał na zmęczonego, koszula była poszarzała. Zaproponowała mu jedzenie. Zjadł wszystko łapczywie.

Dała mu zapakowane resztki jedzenia. Bała się pytać, by go nie zdenerwować. Ale syn sam zaczął mówić – ojciec przestał dawać pieniądze, jak przewidywała.

– Mamo, ty i babcia mieszkacie osobno. Może się przeprowadzicie razem, a nam oddacie jedno z mieszkań?

– Babci nie mów, że jest stara. Ma dopiero sześćdziesiąt pięć lat. To nie tylko o pieniądze chodzi, prawda?

– Tak. Będziemy mieli dziecko.

– Nie zabezpieczaliście się?

– Ola twierdzi, że tabletki są szkodliwe. Babcia już się zgodziła.

– Więc znowu postawiłeś mnie przed faktem? Dlaczego najpierw mówisz z ojcem, z babcią, a dopiero potem mi to oznajmiasz?

Zalała ją fala złości i rozczarowania. Boi się właśnie tego – wszystkie problemy syna spadną na nią.

– To Ola wymyśliła?

– Mówi, że u babci mieszkanie za małe i stare. Dla dziecka niezdrowe. Wam będzie lepiej razem.

Irena ledwo powstrzymała awanturę. Obiecała pomyśleć. Gdy wyszedł, oglądała swoje mieszkanie – wszystko tu było jej. Jak mogła to zostawić?

Zadzwoniła mama, powiedziała, że nie jest zachwycona pomysłem wnuka, ale trzeba mu pomóc. Że zwolniła szafę na rzeczy Ireny, ale ona zostaje w dużym pokIrena odetchnęła głęboko, uświadamiając sobie, że nadszedł czas, by przestać być wieczną ofiarą i wreszcie postawić na swoim.