Męska Przyjaźń

Męska przyjaźń

Krzysztof zatrzymał swoją Audi przed centrum handlowym. Nie miał ochoty wychodzić z ciepłego wnętrza samochodu. Wczoraj padał mokry śnieg, który zamienił się w deszcz, a w nocy zrobiło się mroźno. Wiatr hulał między budynkami, a chodniki pokryła nierówna warstwa lodu, po której ślizgali się przechodnie.

Jutro urodziny mamy, a Krzysztof, jak zwykle, zostawił zakup prezentu na ostatnią chwilę. W dużym sklepie na pewno znajdzie coś odpowiedniego.

Wysiadł z auta, a pierwszy podmuch wiatru rozwiał mu poły płaszcza i zarzucił jeden koniec szala na plecy. Przytrzymując ubranie, zamknął samochód i ruszył w stronę wejścia, ale po chwili poślizgnął się i o mało nie upadł. Lodu jeszcze nie posypali piaskiem ani solą, a on miał na nogach eleganckie buty z gładką podeszwą.

W końcu dotarł do drzwi, wszedł do środka i odetchnął z ulgą. Już miał skierować się do działu z szalami i apaszkami, gdy przypomniał sobie, że w zeszłym roku też dał mamie chustę.

— Krzyś, cześć! — usłyszał nagle radosny okrzyk koło witryny jubilera.

Obok niego stał Wojtek, jego dawny najlepszy przyjaciel, a jak się okazało, jedyny.

— Myślałem, że to ty. Ile to już się nie widzieliśmy? Wyglądasz świetnie, ubranie jak z Zachodu.

— Cześć. Dopiero co wróciłem — odpowiedział zakłopotany Krzysztof, czując lekkie wyrzuty sumienia.

— Akurat niedawno o tobie myślałem. Słuchaj, może wpadniemy gdzieś na kawę? — zaproponował Wojtek.

— Właśnie jestem po prezent — odparł Krzysztof.

— Czekaj, przecież pani Halinie niedługo urodziny, prawda?

— Pamiętasz? — ożywił się Krzysztof. — Jutro. Znowu zwlekałem do ostatniej chwili…

— No dobra, wybieraj, nie będę ci przeszkadzał. Ja już mam zakupy — Wojtek pokazał torby w rękach. — Ale musimy się niedługo spotkać, jasne? Masz, weź to. Będę czekał. Jak nie zadzwonisz, to cię znajdę nawet pod ziemią — obiecał i podał Krzysztofowi wizytówkę.

Przeglądając kolczyki dla matki, Krzysztof cały czas myślał o niespodziewanym spotkaniu. Głupio się zachował, jakby nie ucieszył się na widok Wojtka. A przecież ucieszył, tylko nie wiedział, co powiedzieć.

W końcu wybrał kolczyki i sięgnął po portfel. Ku swojemu zdziwieniu zobaczył wizytówkę Wojtka. O rety, zastępca dyrektora w firmie budowlanej „Nowy Dom”.

— Oj, przepraszam — zauważył, że kasjerka czeka cierpliwie, aż zapłaci. — Spotkałem kolegę, wieki się nie widzieliśmy, rozumie pani?

Zapłacił i pojechał do domu, myśląc o przyjacielu…

***

Pierwszy raz stanęli obok siebie na inauguracji roku szkolnego, z niemal identycznymi bukietami dalii. Obaj mieli równie szczęśliwe i nieco przestraszone twarze. Gdy szli parami do szkoły, bez słowa złapali się za ręce. W klasie zasiedli w jednej ławce.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Bywało, że się kłócili, ale szybko godzili. I te sprzeczki były głupie, bez znaczenia. Wojtek zawsze pierwszy wyciągał rękę na zgodę.

Nawet gdy po maturze wybrali różne uczelnie, nie protestowali, choć nie chcieli się rozstawać. Wiedzieli, że każdy pójdzie swoją drogą. Ale przecież nikt im nie zabroni się spotykać. Wszystko zależało od nich.

Wojtek poszedł na politechnikę, a Krzysztof na uniwersytet, na anglistykę. Teraz widywali się rzadziej, ale w weekendy zawsze się spotykali i nie mogli się nagadać.

Wojtek studiował na męskim wydziale — mechaniki. Dziewczyn tam było jak na lekarstwo. A na wydziale Krzysztofa panował prawdziwy damski raj. Oczy rozbiegały się od urody koleżanek. A chłopaków było mało, więc każdy był w centrum uwagi.

Krzysztofowi podobała się tylko jedna — niska i żywiołowa Kinga. Wydawało się, że nie umie się smucić. W jej oczach zawsze krył się śmiech, gotowy wybuchnąć i zarazić wszystkich wokół. Lekka, pełna energii, z długimi kręconymi włosami. Krzysztof nie mógł od niej oderwać wzroku.

Długo nie miał odwagi do niej podejść. Aż w końcu pewnego dnia podszedł i poprosił o pomoc z tłumaczeniem.

— Mógłbyś od razu powiedzieć, że chcesz się poznać — Kinga spojrzała na niego rozbawionym wzrokiem.

— Chcę… Chcę cię odprowadzić po zajęciach. Mogę? — wyrwało mu się samo.

— Możesz — zgodziła się z uśmiechem.

Szli wiosennym miastem, a Krzysztof czuł, że nie ma na świecie szczęśliwszego człowieka. Serce waliło mu jak szalone. Pół nocy wspominał każde jej spojrzenie, każdy uśmiech, ale słów już nie pamiętał. Ledwo doczekał się rana, żeby znów ją zobaczyć.

Odprowadzał ją prawie codziennie. Chłodny kwiecień zmienił się w ciepły maj, a Krzysztof wciąż nie miał odwagi pocałować Kingi. Wkrótce kończyły się zajęcia, po sesji wyjeżdżała z rodzicami nad morze, potem do babci w inne miasto i miała wrócić dopiero pod koniec lata. Na samą myśl ogarniało go przerażenie.

Ostatnią szansą był jego własny jubileusz, który przypadał na ostatnią niedzielę maja. Zaprosi ją do siebie, przedstawi rodzicom i w końcu powie to, co najważniejsze — że ją kocha.

Kinga zgodziła się od razu, bez wymówek ani kokieterii. Krzysztof tak się ucieszył, że ośmielił się poprosić, żeby zabrała koleżankę, z którą często widywał ją na korytarzach.

— Olę?

— No. Mam przyjaciela, znamy się od podstawówki. On studiuje na politechnice, a tam dziewczyn jak na lekarstwo. Takich jak ty tam nie ma.

— Dobra. A jeśli mu się nie spodoba? — spytała Kinga.

— Niech chociaż się nie nudzi, a potem zobaczymy.

Od rana mama krzątała się w kuchni. Krzysztof próbował pomagać, ale ze zdenerwowania tylko przeszkadzał. Co chwilę biegł do niej, pytając, czy założyć koszulę z krawatem, czy bez.

— Wynieś talerze na stół — poprosiła mama. — I nie denerwuj się tak, już mi się podoba, skoro tobie.

— MamoW końcu, wiele lat później, Krzysztof trzymał na kolanach swojego chrześniaka, syna Wojtka i Oli, i uśmiechał się, myśląc, że życie potrafi zaskakiwać w najpiękniejszy sposób.