Artystyczna Dusza

**Dziennik: Aktorka**

Wsiadła do wagonu metra i ciężko usiadła na siedzeniu. Po co właściwie założyła te buty na obcasach? Bo w każdym wieku kobieta powinna wyglądać jak kobieta.

Spojrzała na swoje odbicie w ciemnej szybie naprzeciw. Nieźle. „Zwłaszcza gdy się wyśpisz, nałożysz tony makijażu i spojrzysz nie w lustro, a w ciemną szybę” – mruknął wewnętrzny głos.

„Tak, smutne oczy. Pewnie od zmęczenia”. Oderwała wzrok. „Trzeba się ubierać stosownie do wieku, chociaż zrezygnować z obcasów. Ech, żeby tylko dojść do domu, zrzucić te przeklęte buty i ciężkie futro. Po co ja się tak wystroiłam?”

Nikt już jej nie pamiętał ani nie rozpoznawał na ulicy, ale nawyk wychodzenia „w pełnej gali” pozostał. Nie że była sławna. Po kilku rolach w filmach czasem ktoś ją zauważał. A jakie mężczyzny za nią przepadały! Nie było dnia, by po spektaklu ktoś nie czekał przed teatrem z bukietem.

Wtedy nazywała się nie Anna Kowalska, lecz Alicja Leszczyńska. Brzmiało! Dumna była, gdy widziała swoje nazwisko w napisach, choćby tylko w dwóch filmach.

Duszno. Rozpięła guzik futra, zdjęła chustkę, potrząsnęła głową. Włosy przerzedły się, ale dobra fryzura i farba robiły swoje. Znów spojrzała przed siebie. Zamiast odbicia zobaczyła młodego mężczyznę, który patrzył na nią i uśmiechał się.

Alicja zareagowała jak zawsze – uniosła lekko podbródek, uśmiechnęła się i spojrzała w bok. „Zauważyłam, doceniam, starczy”.

„Powinnam wziąć taksówkę. Drogo, ale szybko i bez zmęczenia”. Trzeci mąż namawiał ją na prawo jazdy. Bała się.

Edward, trzeci mąż, był najlepszy z nich wszystkich. Szkoda, że tak wcześnie odszedł. Po nim zrezygnowała z małżeństw. I tak nikt już nie proponował.

A jaka była piękna w młodości! Delikatny nos, soczyste usta, gęste rzęsy. I oczy – pełne życia. Figura też wciąż niezła. „O siebie dbała, nie rodziła. Teraz żyje sama, zapomniana” – zirytował się wewnętrzny głos.

„Daj spokój” – machnęła ręką, ale rozejrzała się. Ostatnio często mówiła do siebie. Nikt nie zwracał uwagi. W wagonie było pusto. Tylko ten mężczyzna wciąż na nią patrzył. Alicja wróciła do wspomnień.

Szkoda, że urodziła się za późno. Mogłaby grać w „Zimowej miłości” jak Ochab. Głos miała piskliwy, ale to nie problem – zaśpiewałaby ktoś inny. Za to tańczyła znakomicie.

Na planie pierwszego filmu poznała pierwszego męża, przystojnego aktora. Romans był burzliwy. Wyszła za niego bez namysłu. Rozwód po roku – grał nie tylko na scenie. Znikały pieniądze i biżuteria. Gdy ją uderzył, spakowała walizki.

Drugi mąż, Wiktor, był starszy o dekadę. Nie kochała go, ale miał pieniądze. Dla niej porzucił rodzinę. Wrócił z wizyt u syna zamyślony. W końcu dostał zawału. Na pogrzebie pierwsza żona rzucała się na trumnę: „Ta aktorka cię zabiła!” Alicja wyszła bez słowa.

Były romanse, ale nie spieszyła się z małżeństwem. Aż poznała Edwarda, emerytowanego pułkownika. Jak się starał! Kwiaty, futra, diamenty. Żyli dwanaście lat. Prosił o dziecko, ale nie wyszło. Zmarł na udar. Tym razem płakała szczerze.

Po tygodniu przyszła wierna przyjaciółka Kasia. Przeraziła się widokiem Alicji. Nalała koniaku, ugotowała rosół. Gdy Alicja się obudziła, czekał fryzjer. Spojrzała w lustro – znów chciała żyć.

Wróciła do teatru, ale coś w niej zgasło. Role dostawała epizodyczne. Młode aktorki ją przyćmiły. Zrezygnowała. Pracowała w domu kultury, ale w końcu przeszła na emeryturę.

Tak się zamyśliła, że nie zauważyła, jak młody mężczyzna usiadł obok.

„Poznałem panią. Alicja Leszczyńska. Moja mama uwielbiała pani filmy.”

Uniosła brew.

„Prawie się pani nie zmieniła” – uśmiechnął się.

„Schlebia pan” – odparła, ale wyprostowała się.

„Szkoda, że pani odeszła. Ma pani taką… pamiętną twarz.”

Spojrzała na niego. Trzydziestoparoletni, dobrze ubrany. Patrzył na nią jak na gwiazdę.

Wysiedli razem.

„Odprowadzę panią?”

„Proszę. Ale kawy nie będzie.”

Na przedmieściu było ślisko. Weszła pod ramię. Pod domem powsał jej dłoń. W lustrze zobaczyła wszystkie zmarszczki.

Nazajutrz stał pod jej oknem. Drżał.

„Po co tu pan stoi?”

„Chciałem panią zobaczyć.”

Zaprosiła go na herbatę.

„Pyszne” – zachwycał się.

Przypatrywała mu się. Dawno nie miała mężczyzny. „Opuść, to chłopak” – upomniał ją wewnętrzny głos.

„Fotografie?” – poprosił.

Pokazała album.

„To ja z pierwszym mężem…”

„Po co pani przechowuje ich zdjęcia?” – zirytował się.

„To część mojego życia.”

„Mogę to jedno?”

„Nie.”

„Dlaczego?”

Schylił się, a ona pochyliła ku niemu. Wtedy ją pocałował.

„Co pan sobie wyobraża?!”

„Przepraszam” – wycofał się.

Przychodził codziennie, z kwiatami. Kasia ostrzegała:

„To oszust! Ma rodzinę, chce panią okraść!”

„Zazdrościsz!” – oburzyła się Alicja.

„Zamieszkaj u mnie, zmień zamki!”

„Nie!”

Pewnego dnia poszła po sukienkę na premierę w DK. Wróciła – szafy otwarte, futro, biżuteria, pieniądze zniknęły.

Znalazła ją Kasia. W szpitalu doktor wzruszył ramionami:

„ArtyKasia odwróciła się od okna i westchnęła, patrząc na świeżą mogiłę, która już nazajutrz zarosła chwastami.