Przyjdź, kiedy będziesz mógł

Dzisiaj zadzwonił. Słyszę ten głos wciąż w swoich myślach.

– Halo, Kinga? – rozległo się w słuchawce.

Serce podskoczyło mi do gardła, niby zdenerwowany ptak uwięziony w klatce. Nie mogłam wydusić z siebie słowa. Gdyby nie telewizor w tle, jego stukot obudziłby mojego męża.

– Tęskniłem. Nie mogłem już czekać. Myślę o tobie ciągle. Spotkajmy się – mówił ten aksamitny głos.

Wyszłam z pokoju, cicho zatrzaskując za sobą drzwi. Oparłam się o ścianę w przedpokoju. Nogi stały się nagle jak z waty, bezwładne.

– Kinga, jesteś tam? – głos w słuchawce zdawał się przyciągać i odpychać jednocześnie.

Nie powinnam była odbierać. Szkoda, że nie spojrzałam na wyświetlacz.

Starałam się zapomnieć, walczyłam z tą myślą. Przecież miałam stabilne małżeństwo, dobrego męża, razem od lat. Nie potrzebowałam nikogo więcej…

Z Władkiem chodziliśmy do tej samej klasy. Był prymusem, wygrywał olimpiady z matematyki i fizyki. W licealu zaczął nosić okulary, więc przylgnęło do niego przezwisko „Kopernik”. I słusznie – spokojny, trochę pulchny, z różowymi policzkami, prawdziwy bohater z podręcznika.

Jak większość dziewczyn w klasie, nie widziałam w nim obiektu westchnień. Prosić o ściągnięcie zadania – proszę bardzo. Ale podobał mi się inny typ – chłopacy z klasą, przystojni, sportowi, z poczuciem humoru i odrobiną brawury.

Pewnego dnia przypadkiem się spotkaliśmy. Rozmawialiśmy, wspominaliśmy kolegów z klasy. Władek już nosił soczewki. „W sumie całkiem uroczy” – pomyślałam wtedy.

On skończył Uniwersytet Warszawski, ja byłam na ostatnim roku medycyny. Wymieniliśmy numery, tak na wszelki wypadek. Po pięciu latach od matury koledzy planowali zjazd. Władek obiecał zadzwonić i podać szczegóły. Dałam mu numer, ale nie zamierzałam iść. Szybko o nim zapomniałam.

Jednak kilka dni później zaprosił mnie do kina. Miałam różnych chłopaków, ale nic poważnego. Ci, którzy mi się podobali, nie zwracali na mnie uwagi. A ci, na których mi nie zależało, sami się wycofywali.

– Idź, bo zostaniesz starą panną – prorokowała mama.

Poszłam więc z Władkiem do kina. Tak się zaczęło. Wkrótce wyznał mi miłość i zrobił oświadczyny. Było z nim spokojnie. Pracował w dużej firmie, miał przed sobą przyszłość.

– O czym tu myśleć? Bierz go, ulepisz z niego, co zechcesz – radziła mama. I zgodziłam się.

Nasz związek był stabilny. Jeśli kłóciliśmy się, to tylko z mojej winy.

Potem urodziła się córka. Teściowa nie wtrącała się w nasze życie, ale chętnie zajmowała się wnuczką. Moi rodzice też zawsze pomagali.

Na drugie dziecko się nie zdecydowałam. Nigdy nie było między nami namiętności. Nawet w łóżku nie przelewał się uczuciami. Zastanawiałam się, dlaczego nasze życie intymne jest takie… blade. Ale miałam pewność, że on nigdy nie zdradzi. Koleżanki z pracy opowiadały ze łzami o zdradach, rozwodach, samotnym wychowywaniu dzieci.

Córka dorosła, skończyła liceum. Nie poszła w nasze ślady – studiowała w Warszawie projektowanie mody i prowadziła dość swobodne życie. Gdy pytałam o pieniądze, śmiała się, że babcie rywalizują, która da więcej.

Tak, babcie uwielbiały swoją jedyną wnuczkę. Teściowa kiedyś namawiała mnie na drugie dziecko – wtedy każda miałaby swojego wnuka. Nie żałuję, że nie uległam. Dziwiłam się tylko, jak z Władkiem w ogóle udało nam się mieć dziecko, biorąc pod uwagę jego podejście do seksu.

Żyliśmy tak latami. Pół roku temu zostałam ordynatorem przychodni, po przejściu poprzedniej kierowniczki na emeryturę. Nowe obowiązki pochłaniały czas. Częste zebrania, konferencje.

Na jednej z nich poznałam Igora. Mężczyzn było tam jak na lekarstwo, a on – wysoki, przystojny, zadbany – od razu zwrócił uwagę wszystkich kobiet. Starsze panie traktowały go po macierzyńsku, młodsze otwarcie flirtowały.

Ostatniego dnia konferencji był bankiet. Chciałam wyjechać wcześniej, nie lubię takich imprez. Ale koleżanka z pokoju namówiła mnie:

– To tu dzieje się najwięcej. Nigdy nie wiesz, kto może się przydać. Zaufaj mojemu doświadczeniu.

Zostałam.

Przemówienie organizatora ciągnęło się w nieskończoność. Po godzinie szanowani lekarze, pod wpływem wina, opowiadali już żarty spod lady. Medycy nie mają tabu.

Ja prawie nie piłam, tylko dla towarzystwa. Kiedy zaczęły się tańce, odsunęłam się na bok, żartując w myślach, że najlepszy moment na ucieczkę.

– Też się pani nudzi? – podszedł Igor. – Uciekniemy stąd?

Zgodziłam się z ulgą.

W długim korytarzu hotelowym opowiadał o swojej pracy.

– Chce pani do mnie? Mam dobre francuskie wino, a nie mam z kim wypić.

Nie wiem, dlaczego przystałam. Może dlatego, że samotność w pokoju wydawała mi się gorsza. A może dlatego, że on mi się podobał. Kobiety zawsze to czują.

Siedzieliśmy w jego pokoju, identycznym jak mój. Za oknem migotały światła miasta. Kiedy mnie pocałował, nie opierałam się.

Obudziłam się w jego łóżku. Nagle całe moje dotychczasowe życie wydało mi się szare, płaskie. Nigdy nie czułam czegoś takiego z Władkiem.

W jego ramionach zapomniałam o świecie. Wzlatywałam, by za chwilę runąć w przepaść, z której nie chciałam wracać.

Ale wszystko ma swój koniec. Impreza dawno się skończyła, muzyka ucichła. Leżeliśmy zmęczeni, ale wciąż trzymając się za ręce.

Czas nieubłaganie zbliżał nas do rozstania.

– Zostańmy jeszcze dzień – prosił Igor. – Wymyślimy coś z biletami.

– Jestem zamężna – szepnęłam słabo.

– Nie jesteś z nim szczęśliwa, czuję to.

– Nie. – Zerwałam się, ubierając w pośpiechu. – Ty też musisz się spieszyć.

Nie pytałam, czy ma żonę. Po co? I tak się więcej nie zobaczymy.

Wróciłam do pokoju, spakowałam się w milczeniu. Koleżanka patrzyła na mnie z wyrzutem, ale nic nie powiedziała. Dzięki za to.

Na dworcu próOdszedł, a ja zostałam z rozpaczą, która była cenniejsza niż wszystkie lata spokoju.