Skomplikowany Wybór

**Trudna decyzja**

„Babciu, nie chcę owsianki” – Marek delikatnie odsuwał od siebie talerz, nie spuszczając z oczu Grażyny.

Tak robiła wcześniej jej córka. Gdy nie chciała zupy czy kaszy, powoli przysuwała talerz do krawędzi stołu, aż ten spadał na podłogę. Skąd on to wie? Przecież nie mógł tego widzieć, pamiętać. Dorosła Kinga nigdy tak nie postępowała. Czy to geny dają o sobie znać?

Małą córkę Grażyna strofowała, ale na Marka nie potrafiła się gniewać.

„Stój!” – warknęła, zanim talerz znalazł się na skraju. – „Nie chcesz, nie jedz. Wypij herbatę.”

„A cukierka można?” – zapytał Marek.

„Cukierka nie. Przecież zjadłeś jednego przed śniadaniem i zepsułeś sobie apetyt. Do obiadu nic słodkiego.”

„No babciu-u-u…” – zaryczał Marek.

W oczach chłopca pojawiły się łzy, usta wykrzywiły się w gotowości do płaczu. Mały urwis doskonale wiedział, jak na nią działają jego łzy, i bezwstydnie to wykorzystywał.

„Płacze tak samo, jak jego mama w dzieciństwie” – pomyślała Grażyna ze smutkiem, gotowa już ustąpić. Ale w tej chwili zadzwonił domofon.

„Weź sobie ciastko” – rzuciła, wychodząc z kuchni.

„Nie chcę ciastka!” – Marek kapryśnie krzyknął jej za plecami.

Grażyna otworzyła drzwi. Na progu stał Krzysztof, jej zięć i ojciec Marka.

„Dzień dobry, Grażyno Michałówno. Jak zawsze pięknie pani wygląda” – powiedział z uśmiechem.

Grażynie było przyjemnie, ale odpowiedziała oschle:

„I panu zdrowia służyć. Proszę wejść.”

„Tatuś!” – do przedpokoju wpadł Marek.

Krzysztof pochylił się i podniósł syna, przytulając go mocno.

„Jakiś ty ciężki! Jak urośniesz!” – W oczach Krzysztofa rozlała się czułość.

„A co mi przyniosłeś?” – Marek odsunął się lekko od ojca.

„A ty byłeś grzeczny? Słuchał babci? Nie rozrabiałeś?” – Krzysztof spojrzał na Grażynę. Ta milczała, odwracając wzrok.

„No, gadaj, co zbroiłeś?” – potrząsnął synem Krzysztof.

„Nie zjadłem owsianki. W przedszkolu mnie ukarali, bo pobiłem się z Kacprem. To nie moja wina, on pierwszy zaczął. Popchnął mnie i zabrał mi samochodzik. Dałem mu odwet. Ukarali mnie, a jego nie.”

„Niesprawiedliwie” – pokiwał głową Krzysztof.

„Marek, idź do pokoju, muszę porozmawiać z tatą.”

Krzysztof postawił syna na podłodze, sięgnął do kieszeni płaszcza i podał mu zabawkę. Zadowolony chłopiec pobiegł do swojego pokoju. Krzysztof wszedł za Grażyną do kuchni, usiadł przy stole. Grażyna zabrała talerz z niedojedzoną owsianką i pozostała przy zlewie.

„Ta matka Kacpra tyle mi nawrzucała. Żądała, żebym ukarała Marka. Ale Kacper też często bije inne dzieci, a potem skarży na nie. Dzieci się biją – to normalne. Ale nie powinno się zachęcać Marka, żeby oddawał.”

„Jestem pani tak wdzięczny, Grażyno Michałówno, że zaopiekowała się pani moim synem. Sam bym nie dał rady.”

„Jak inaczej? Jestem jego babcią” – odparła.

Grażyna dobrze wiedziała, że kokietuje. Tak, Marek to jej wnuk, ale wyglądała raczej na jego matkę niż babcię.

„Grażyno Michałówno, może jednak wynajmiemy nianię?” – Krzysztof zawsze zwracał się do niej per „pani”, podkreślając jej status. Zmarszczyła brwi.

„Co pan wygaduje?” – Grażyna rzuciła szybkie spojrzenie na Krzysztofa.

On przyglądał się jej. Kobieta zawsze wyczuwa męskie, zaintrygowane spojrzenie. Było jej zarówno przyjemnie, jak i niezręcznie.

Odwróciła się do zlewu, bez potrzeby odkręciła wodę i natychmiast zakręciła kran. „Boże, denerwuję się. Tylko jeszcze niech to zauważy.” Znowu zwróciła się do niego, skrzyżowawszy ręce na piersi.

„Żadnej niani. Myśli pan, że obca kobieta zaopiekuje się lepiej pańskim synem niż ja? I nie chcę o tym słyszeć.”

„Ale on wymaga uwagi. Mogłaby pani wreszcie ułożyć sobie życie…” – Krzysztof zająknął się i odkaszlnął.

„Pan też mógłby ułożyć sobie swoje.”

Spojrzeli na siebie i odwrócili wzrok.

Nigdy nie rozumiała, co taki mężczyzna jak Krzysztof widział w jej lekkomyślnej i kapryśnej córce. Był od Kingi starszy o piętnaście lat i bardziej pasował wiekiem do Grażyny niż do jej córki.

Ale kochał Kingę – w tym nie miała wątpliwości. Nawet trochę jej zazdrościła. Gdy Kinga oznajmiła, że wychodzi za mąż, Grażyna oczywiście próbowała odwieść ją od tego pomysłu.

„On jest od ciebie starszy, mądrzejszy, a ty jeszcze dziecko. Co was może łączyć?”

„Mamo, kochamy się. Nie jestem dzieckiem, mam dwadzieścia lat. Jeśli mi nie pozwolisz, ucieknę z domu. I tak za niego wyjdę. A ty po prostu mi zazdrościsz” – Kinga ukłuła matkę.

„Nie śpiesz się, poznajcie się lepiej.” – Grażyna miała nadzieję, że przez ten czas Krzysztof się rozczaruje i zrezygnuje. – „Powinnaś znaleźć sobie rówieśnika.”

„Oni są nudni. Powiedz, gdybyś spotkała Krzysztofa wcześniej niż ja, czy nie wyszłabyś za niego?” – Kinga przebiegle zapytała.

„Nawet nie wie, jak bardzo ma rację” – musiała przyznać Grażyna.

Próbowała też rozmówić się z Krzysztofem, odwieść go od małżeństwa z córką. Przecież jest dojrzały, po co mu taka młoda żona, która nic nie umie?

„Nauczy się. Szaleńczo kocham twoją córkę. Będzie szczęśliwa, wierz mi” – mówił Krzysztof, a Grażyna nie wątpiła, że mówi prawdę.

Kinga i Krzysztof pobrali się. Córka oczywiście rzuciła studia, bo od razu zaszła w ciążę. Starała się być dobrą żoną. Dzwoniła do matki po kilka razy dziennie, pytała, jak ugotować barszcz, jak zrobić kotlety, co dodaćGrażyna westchnęła głęboko i w końcu przytuliła się do Krzysztofa, czując, że po latach walki z własnymi uczuciami wreszcie odnalazła spokój i szczęście, które było tak blisko, a jednak wydawało się tak niedostępne.