Dom pełen nadziei

**Dom dla Nadziei**

Zawsze podziwiałem starszego brata, od małego brałem z niego przykład. Jadłem to samo co Wojtek, nawet jeśli mi nie smakowało. Gdy wychodził na dwór bez czapki, ja też zrzucałem swoją. Mama nakazywała mu natychmiast się ubrać, bo ja się przeziębię.

Różnica sześciu lat wydawała mi się przepaścią. Czemu mama nie urodziła mnie choć dwa lata wcześniej? Wojtek szedł z kolegami, a mnie nie brał.

— Nie jestem twoją nianią — mówił, krzywiąc się. — Chłopaki będą się ze mnie śmiać.

Zaczynałem ryczeć, a on groził:

— Przestań, bo nie będę z tobą rysować.

I milkłem od razu, jakby ktoś przycisnął wyłącznik.

Wojtek rysował świetnie. Patrzyłem, jak jego ołówek sunie po kartce, ale u mnie wychodziły tylko gryzmoły. Wtedy siadał obok i tłumaczył, jak trzymać ołówek, jak naciskać. Te chwile były dla mnie najcenniejsze.

Oczywiście, kłóciliśmy się, a czasem nawet bili. Dostawało mi się od niego. Zemściłem się raz, chowając jego ołówki albo domalowując wąsy do portretów w szkicowniku. Wtedy dostawałem w ucho i słyszałem:

— Kurdupel! Szczeniaku!

Pewnego dnia Wojtek zabrał mnie jednak do parku, gdzie chłopaki z osiedla chowali się w krzakach i palili.

— Jak powiesz rodzicom, to ci nogi połamię — rzucił przez zęby.

I wierzyłem mu. Nawet gdy dostawałem od niego, nigdy się nie skarżyłem.

W szkole nikt mnie nie zaczepiał, bo wiedzieli, że jestem bratem Wojtka. Nie był typowym chuliganem, ale się go bali. Trenował zapasy, walczył do krwi. Nikt nie mógł mu dorównać.

Namówiłem mamę, żeby zapisała mnie na te same zajęcia. Ale tak jak z rysowaniem — nic mi nie wychodziło. Nie lubiłem się bić. W końcu rzuciłem, przyznałem się do porażki. Przestałem na siłę go naśladować i skupiłem się na nauce. Tam okazałem się od niego lepszy.

Wojtek miał twarde pięści, ale w szkole szło mu średnio. Po maturze poszedł na budownictwo na Politechnikę. W jego rysunkach coraz częściej pojawiała się ta sama dziewczyna. Nic specjalnego, moim zdaniem.

Teraz miał swoje studenckie życie, w którym nie było miejsca dla mnie. Wracał późno, zamyślony.

Pewnego dnia znalazłem w jego notatkach kartkę z wierszem. Od razu wiedziałem, komu go poświęcił — tej z rysunków.

— Mogłeś sobie znaleźć ładniejszą — rzuciłem przy obiedzie. — Na przykład taką jak Kasia Nowak. Najładniejsza w szkole. Jej powinieneś rysować i dla niej pisać.

Nie zorientowałem się nawet, kiedy uderzył. Ocknąłem się na podłodze, z policzkiem w ogniu.

— Co się stało? Znowu się biłeś? — Mama spojrzała na mnie podejrzliwie.

Wojtek tylko prychnął i dalej zajadał makaron.

— Poślizgnąłem się — mruknąłem przez zęby.

Mama podała mi mrożone mięso owinięte w ścierkę.

— Przyłóż do policzka.

Na piątym roku Wojtek oznajmił, że się żeni i przyprowadzi narzeczoną w weekend.

— O, już pan młody! — zaśmiałem się.

— Masz coś przeciwko? — spojrzał na mnie groźnie.

Zrozumiałem, że lepiej nie drwić.

— Nie, cieszę się. Wreszcie będę miał pokój dla siebie.

Wojtek się uśmiechnął i poklepał mnie po ramieniu.

— Masz szczęście, młody.

Nadia okazała się miłą, ładną dziewczyną o jasnobrązowych oczach i ciemnoblond loczkach. Trzymała Wojtka za rękę i śmiało odpowiadała na pytania rodziców. Było widać, że go kocha. A mnie to bolało. Bo dla mnie Wojtek był najlepszym bratem. A ta Nadia…

Przy stole przyglądałem się jej ukradkiem. I coraz bardziej mi się podobała.

— Nie gap się tak — szepnęła mama, gdy Wojtek wyszedł odprowadzić Nadie.

— Znajdę sobie lepszą — burknąłem.

Po ślubie Wojtek wprowadził się do Nadii i jej matki. Do domu wpadał rzadko. Po studiach dostał pracę w dużej firmie budowlanej. Rok później urodził im się syn. W małym mieszkanku zrobiło się ciasno, więc Wojtek zaczął budować dom. Sam projektował, sam budował. Pomagali mu przyjaciele i ojciec.

Ja w tym czasie skończyłem szkołę i poszedłem na prawo. Drwiłem, że budowlanka to dla nieudaczników, a mądrzy pracują głową.

Pewnego dnia mama wysłała mnie z ubraniami dla siostrzeńca. Nadia była teraz jeszcze piękniejsza. Spłonąłem rumieńcem, gdy wręczałem jej paczkę.

— Wejdź — wciągnęła mnie do przedpokoju. — Wojtek wyjechał, a w łazience zerwała się linka. Naprawisz?

Naprawiłem. Potem wziąłem na ręce jej syna, a ona nakryła do stołu. Chłopiec przytulił się do mnie. I coś we mnie pękło.

Zacząłem patrzeć na Nadie inaczej. I przepadłem. Śniła mi się po nocach.

Spotykałem się z dziewczynami, nawet z Kasią Nowak. Ale wszystkie wydawały mi się płytkie.

Trzy dni później Nadia zadzwoniła do mamy.

— Co się stało? — spytał ojciec.

— Wojtek nie wrócił. Pojedziemy do Nadii.

W policyjnym laboratorium leżał Wojtek. Płakałem jak dziecko. Zginął od ciosu nożem, a potem zepchnięto go z pociągu.

Na pogrzebie Nadia stała jak posąg. Dopiero gdy trumnę opuszczano do ziemi, wybuchnęła płaczem.

Dom był prawie gotowy. Dokończyliśmy go z ojcem. Po pół roku wprowadziliśmy się wszyscy. Nadia nie chciała tam mieszkać sama, a jej matka nie ruszała się ze swojego mieszkania.

Nadia chodziła smutna, nawet do syna się nie uśmiechała. Pewnie płakała po nocach.

Ja też nie mogłem spać. Jak zasnąć, gdy ona była za ścianą? Czasem wzdrygała się, gdy się do niej zbliżałem.

— Boisz się mnie? — zapytałem raz.

— Wręcz przeciwnie. Jesteś taki podobny do Wojtka…

— To przytul się — powiedziałem.

Odsunęła się. W jej oczach był strach.

Minęły trzy lata męki. Czasem udawałem, że rozmawiam czule z jakąś dziewczyną, by zobaczyć, jak zareaguje. I widziałem, że też coś czuje. Ale bałem się to powiedzieć.

Aż w końcu się odważyłem.

— Wojtka nie ma. Kocham cię. To męka być tak blisko i nie móc cię dotknąć.

— To było za wcześnie…I wzięliśmy się za ręce, a Nadia tym razem nie odsunęła się, i zrozumiałem, że teraz to ja muszę być dla niej i Maćka tym, kim Wojtek nie zdążył.