Pragnienie powrotu

Danuta zawsze budziła się przed dzwonkiem budzika, jakby miała wbudowany wewnętrzny zegar. Wstawała, myła się i przygotowywała śniadanie. Gdy mąż wchodził do kuchni, ogolony, pachnący wodą toaletową, na stole czekały na niego jajecznica lub gotowane na miękko jajka, kromki chleba z szynką i serem, filiżanka mocnej kawy. Sama Danuta zadowalała się tylko kawą i kawałkami sera bez chleba.

Żyli razem trzydzieści lat. Przez ten czas tak dobrze się poznali, że prawie nie rozmawiali, szczególnie rano. „Do wieczora”, „Dziś będę później”, „Dziękuję…” Z wzroku, kroków, nawet z milczenia potrafili odczytać swoje nastroje. Po co zbędne słowa?

– Dziękuję – powiedział Mariusz, dopijając kawę, i wstał od stołu.

Kiedy zaczynali razem żyć, zawsze całował ją w policzek przed wyjściem do pracy. Teraz już tego nie robił, tylko dziękował i wychodził. Pracował jako inżynier w fabryce wagonów, wychodził wcześnie, bo musiał przedzierać się przez korki na drugi koniec Wrocławia.

Danuta sprzątnęła ze stołu, umyła naczynia i poszła się przebrać. Pracowała jako wykładowczyni na uniwersytecie, który był dwie przystanki od jej domu. Zawsze chodziła tam pieszo, w każdą pogodę, nawet w silny wiatr i deszcz. Wysoka, szczupła, sportowa. Sukienki zakładała tylko latem. Na uczelnię nosiła zawsze szare, wąsko krojone garsonki, pod które wkładała bluzki w pastelowych kolorach.

Niegdyś ciemne włosy miała teraz przyprószone siwizną. Nie farbowała ich, zaplecionych w wątły warkocz zwinięty w ślimaka na karku. Żadnego makijażu ani biżuterii, poza obrączką.

Jako wykładowczyni musiała dużo mówić na zajęciach i wykładach. W domu wolała milczeć. Męża to zresztą zadowalało – kochał ciszę. Dla wielu byli idealną parą – nie kłócili się, nie sprzeczali.

Mariusz był od niej starszy o dwa lata, ale wciąż dobrze się trzymał. Danuta przywykła, że kobiety zwracały na niego uwagę. Kiedyś ją to irytowało, ale z wiekiem nabrała do tego dystansu. „Gdzie on by poszedł? Nikt nie będzie go tak karmił jak ja” – powtarzała sobie. Gotowała naprawdę wyśmienicie.

Mieli córkę, która po studiach wyszła za mąż za wojskowego i wyjechała z nim.

Studenci trochę się Danuty bali. Rzadko się uśmiechała, zawsze była opanowana i spokojna. Ale nie była złośliwa – na egzaminach można było z nią dogadać. Jeśli student uczciwie przyznał, że nie zna odpowiedzi na pytanie, ale się uczył, pomagała mu wybrnąć i często stawiała czwórkę. Za ściąganie bezlitośnie wyrzucała z sali, a za oszustwo wbijała dwóję. Byli i tacy, którzy próbowali wzbudzić litość błagalnym spojrzeniem, ale oszustwa u niej nie przechodziły. Kłamstwo wyczuwała i nie wybaczała.

Z nikim z katedry Danuta nie przyjaźniła się, nie uczestniczyła w plotkach.

Pewnego dnia usłyszała w stołówce rozmowę dwóch pierwszorocznic. Siedziała do nich plecami, nie zauważyły jej.

– No i jak ta chemiczka? Stara panna, niechby nie ta obrączka – powiedziała jedna.

– Ma męża, całkiem przystojnego, i córkę, już zamężną – odparła druga.

– I co on w niej znalazł, skoro jest przystojny? Skąd w ogóle wiesz?

– Mieszkamy w tym samym bloku. Wydaje mi się w porządku.

– No tak, w porządku. Ubiera się jak facet. Wątpię, żeby miała biust.

Danuta dokończyła obiad, wstała i spojrzała na studentki.

– Przepraszamy! – zapiszczały, czerwieniejąc.

„Stara panna. Otóż co o mnie myślą”. W pokoju nauczycielskim spojrzała w lustro. „No tak. Co właściwie Mariusz we mnie znalazł?” Rozległ się dzwonek, wyszła na zajęcia.

W domu od razu zabrała się za gotowanie kolacji. Postanowiła przygotować gulasz w garnkach – akurat zdąży się upiec przed jego powrotem. Wszystko było gotowe. Mariusz zwykle stawiał samochód pod oknami, ale teraz go tam nie było. Nagle za plecami kliknął zamek w drzwiach wejściowych.

– Nie przyjechałeś samochodem? Zepsuł się? – spytała, wychodząc do przedpokoju.

– Nie, zaparkowałem gdzie indziej.

Nie pytała dlaczego. Wróciła do kuchni wyjąć mięso z piekarnika. Mariusz wszedł za nią, usiadł przy stole.

– Danuta, usiądź proszę.

Zdjęła ścierkę z ręki i usiadła naprzeciw, splatając dłonie. Od razu wiedziała – coś się stało. Mariusz patrzył w bok, unikając jej wzroku. Między nimi od dawna panowała powściągliwość, ale teraz wydawał się obcy, zdystansowany, spięty.

– Tak więc… Zakochałem się w innej kobiecie. Odchodzę do niej. – Przetarł spocone czoło.

Danuta zacisnęła palce do bólu.

– Przepraszam. Pójdę się spakować. – Wstał i wyszedł.

Została sama przy stole. „Idź, zatrzymaj go, porozmawiaj…” – szeptał wewnętrzny głos. Ale nie drgnęła. Słyszała, jak otwiera szafę, jak brzęczą puste wieszaki. Wyciągnął szufladę – pewnie zabrał dokumenty. Rozległ się dźwięk zapinanej walizki. Przez chwilę z pokoju nie dochodził żaden dźwięNastępnego ranka Danuta obudziła się przed budzikiem, ale tym razem nie poszła do kuchni – położyła się na wznak, wpatrzona w sufit, i po raz pierwszy od trzydziestu lat pozwoliła sobie na leniwy poranek bez jego kawy.