Przystań dla Nadziei

Dom dla Nadziei

Antek zawsze podziwiał starszego brata i od dziecka brał z niego przykład. Przy stole jadł tylko to, co jadł Wojtek, nawet jeśli mu nie smakowało. Gdy brat wybiegał na dwór bez czapki, Antek też zrzucał swoją z głowy. Mama zmuszała starszego syna, by natychmiast ją założył, bo Antek się przeziębi.

Różnica między braćmi wynosiła sześć lat, ale dla Antka to była cała wieczność. Dlaczego mama nie urodziła go choć dwa-trzy lata wcześniej? Wojtek wychodził z kolegami, ale młodszego brata nigdy nie zabierał.

— Nie jestem twoją niańką. Chłopaki będą się ze mnie śmiać — mówił z wyższością.
Antek wtedy wybuchał płaczem.

— Przestań! Albo nie będę już z tobą rysował.

I Antek milkł natychmiast, jakby ktoś wyłączył go guzikiem.

Wojtek świetnie rysował. Antek z zachwytem śledził szybkie ruchy ołówka po kartce, próbował naśladować, ale wychodziły mu tylko bazgroły. Wtedy Wojtek siadał obok i cierpliwie tłumaczył, jak trzymać ołówek, z jaką siłą naciskać. Siedzieli tak ramię w ramię, a dla Antka były to najszczęśliwsze chwile w życiu, które pielęgnował w sercu.

Oczywiście, kłócili się, a nawet bili. Antek dostawał od starszego brata. Z bezsilności mścił się: chował ołówki, domalowywał wąsy i brody do portretów w szkicowniku. Wojtek klepał go po głowie i przezywał karłem lub szczeniakiem, czego Antek nie mogł znieść.

Pewnego dnia Wojtek jednak zabrał Antka do parku, gdzie spotykali się chłopcy z okolicy. Chowali się za krzakami i palili papierosy.

— Jak powiesz rodzicom, nogi ci połamię — warknął Wojtek, spluwając przez zęby.
Antek nie wątpił, że brat spełni groźbę. Nawet gdy Wojtek go pobił, Antek nigdy nie skarżył się rodzicom.

W szkole wiedzieli, że Antek to brat Wojtka, więc go nie zaczepiali. Wojtek nie był chuliganem, ale się go bali. Trenował zapasy, bił się do krwi. Mało kto mógł z nim rywalizować.

Antek przekonał mamę, by zapisała go na te same zajęcia co brata. Ale tak jak z rysowaniem, nic mu nie wychodziło. Nie lubił walki. Wkrótce zrezygnował, w końcu uznając swoją porażkę wobec starszego brata. Przestał się starać, by być do niego podobnym, i zanurzył się w nauce. I to w niej okazał się o głowę lepszy.

Wojtek świetnie władał pięściami, ale w szkole ledwo ciągnął. Po maturze dostał się na politechnikę, na budownictwo. W jego rysunkach coraz częściej pojawiał się ten sam kobiecy wizerunek. Nic specjalnego, zdaniem Antka.

Teraz Wojtek miał swoje studenckie życie, w którym nie było miejsca dla gimnazjalisty Antka. Wracał do domu późno, zamyślony, roztargniony i milczący.

Pewnego dnia Antek przypadkiem znalazł w zeszycie brata kartkę z wierszem. Od razu zrozumiał, komu Wojtek poświęcił swój kolejny „arcydzieło” — dziewczynie z rysunków.

W rozmowie rzucił, że brat mógłby znaleźć sobie ładniejszą.

— Powinieneś rysować takie jak Kasia Kowalska. Najładniejsza w klasie. Co tam, w całej szkole. Oto komu powinieneś pisać wiersze. — I zacytował zapamiętaną linijkę z utworu brata.

Antek nawet nie zrozumiał, co się stało. Ocknął się na podłodze. Policzek palił jak rozżarzony pręt.

— Co ty masz? Znowu się biłeś? — Mama przy kolacji wpatrywała się w młodszego syna.

Wojtek prychnął z pogardą i spokojnie dalej zajadał makaron z sosem.

— Poślizgnąłem się i uderzyłem twarzą w kałużę — warknął Antek. Mówienie bolało.

Mama surowo spojrzała na starszego syna. Ten tylko wzruszył ramionami. Wyjęła z zamrażarki kawałek mięsa, owinęła w ścierkę i podała Antkowi.

— Przyłóż do policzka.

Na piątym roku Wojtek ogłosił, że zamierza się ożenić i w weekend przyprowadzi narzeczoną do domu.

— Cha, pan młody! — zaśmiał się Antek.

— Masz coś przeciwko? — Wojtek spojrzał na brata groźnie.
Antek zrozumiał, że lepiej nie drwić, bo znowu może dostać w szczękę. Poprzedni cios długo go bolał.

— Nie, po prostu się cieszę. Nie będziecie z nami mieszkać? Czyli pokój w całości będzie mój. Super! W końcu nie będę słyszał twojego chrapania. Tylko się nie rozmyśl.

Wojtek się rozluźnił, klepnął Antka po ramieniu.

— Nie rozmyślę. Masz szczęście, braciszku.

Nadia okazała się miłą, urokliwą dziewczyną, z jasnym spojrzeniem piwnych oczu, zadartym noskiem i falowanymi, ciemnoblond włosami. Czuć od niej było wiosnę.

Mocno trzymała Wojtka za rękę i śmiało odpowiadała na pytania rodziców. Widać było, że jest w nim zakochana po uszy. Antek był zazdrosny. Dla niego WojAntek wziął głęboki oddech, pomyślał o Wojtku, i w końcu uśmiechnął się do Nadii, widząc w jej oczach to samo pragnienie szczęścia, które od lat nosił w swoim sercu.