Przyjdź do mnie…

„Chodź do mnie…”

Weronika nie cierpiała swojego ciała. Od dziecka była pulchna i zazdrościła szczupłym koleżankom. Próbowała różnych diet, ale waga ani drgnęła.

„Przestań się dręczyć. Jedz normalnie. Kto ma cię pokochać, ten pokocha, nie ważne, czy jesteś chuda, czy nie. Nie liczy się wygląd, tylko charakter” — pocieszał ją ojciec. — „Twoja mama też nigdy nie była chudzielcem, a przecież ją pokochałem. Kobieta powinna być miękka i przytulna.”

„Łatwo ci mówić. Ty możesz jeść tyle pączków, ile chcesz, i nie przytyjesz. Dlaczego nie odziedziczyłam twojej sylwetki?” — narzekała Weronika.

„A może się zakochałaś? — spytała nagle matka.

Weronika spuściła wzrok.

„Ja też w szkole byłam zakochana, męczyłam się. A jemu podobała się inna, najładniejsza w klasie. Potem skończyliśmy szkołę, przestałam go widywać i jakoś przeszło. A po kilku latach spotkałam go na ulicy. I wiesz co? Cieszyłam się, że nic z tego nie wyszło.”

„Dlaczego?” — spytała Weronika.

„Ożenił się z tą ładną dziewczyną. Ale ona ciągle chciała nowe sukienki, a on mało zarabiał. Więc wszedł w jakieś przekręty, ukradł pieniądze. Trafił do więzienia. Wyszedł jako zupełnie inny człowiek. Żona go zostawiła, pracy nie mógł znaleźć, zaczął pić. A wszystko zaczynało się tak pięknie…” — westchnęła matka.

„Z tatą też nie było łatwo, zwłaszcza gdy się urodziłaś. Ale jakoś przetrwaliśmy. Więc jeśli on cię nie wybierze, to może i lepiej. Nie twoje, to nie twoje.”

„A gdyby cię wybrał? Nie kradłby, nie siedziałby w więzieniu” — rozważała Weronika.

„Nie miał takiego wyboru. Lubił ładne i szczupłe dziewczyny. A nawet gdyby mnie wybrał, to prędzej czy później by mnie zdradził. I tak by się rozstaliśmy. Ale wtedy nie poznałabym twojego taty.” — Matka się uśmiechnęła. — „Wszystko, co się dzieje, dzieje się dobrze.”

„Mimo wszystko chcę schudnąć” — uparła się Weronika.

Cały wieczór przeglądała w internecie diety i zdjęcia dziewczyn przed i po odchudzaniu. Skoro im się udało, to i jej się uda.

Rano obudziła się, przeciągnęła i spojrzała na zegarek. Jeszcze miała czas poleżeć. Nagle przypomniała sobie, że wieczorem postanowiła zacząć nowe życie. Podeszła do okna. Niebo było zachmurzone, zaraz zacznie padać. *Może odłożyć to na jutro, gdy będzie ładna pogoda?* Ale nie, tak można przekładać w nieskończoność. Zdecydowanie założyła dres.

Na ulicach Wrocławia było pusto. I dobrze, nikt nie zobaczy. Weronika zaczęła biec truchtem.

Szybko zaczęła się męczyć, w boku kłuło, w gardle zalegał kaszel, a pot spływał po plecach. Zatrzymała się, by złapać oddech. Pomachała rękami jak wiatrak i pobiegła z powrotem. Nic, przyzwyczai się.

Następnego ranka bolały ją wszystkie mięśnie. Mimo to znów wyszła pobiegać. Do domu wlokła się jak ślimak.

„Skąd taka mokra?” — spytała matka, gdy Weronika weszła do mieszkania.

„Biegałam.”

„Postanowiłaś się wziąć za sport? Brawo. Ja nigdy nie miałam tyle silnej woli. Zmęczona? Idź pod prysznic, potem śniadanie, bo spóźnisz się do szkoły.”

„Nie będę jeść drożdżówek, tylko kawę” — powiedziała stanowczo.

„Jak chcesz. Ale moim zdaniem nie można tak nagle wszystkiego odmawiać. Przed długim biegiem trzeba się rozgrzewać powoli, inaczej zabraknie sił przed metą” — zganiła ją matka.

„Brawo” — ojciec klepnął córkę po plecach. — „Szacunek za determinację.”

„Co, ty też na diecie? Po co w takim razie piekłam?” — zmartwiła się matka.

„Spokojnie. Zjem za Weronikę też” — mrugnął do córki, wziął drożdżówkę, odgryzł kawałek i zajadał z apetytem.

Weronika przełknęła ślinę. Jeden placek pewnie nie zaszkodzi. Nagłe odstawienie jedzenia też niezdrowe. Ale jednak się powstrzymała. Wypiła kawę duszkiem i wstała od stołu.

„Teraz będzie się głodziła” — westchnęła matka, gdy Weronika wyszła.

Co odpowiedział ojciec, już nie słyszała.

Z czasem Weronika przyzwyczaiła się, wydłużyła dystans. Pewnego dnia zauważyła, że pasek w spodniach jest luźniejszy. Pobiegła do lustra. Niestety, nie widziała różnicy.

Pewnego razu wyprzedziły ją dwie szczupłe dziewczyny, szybkie jak sarny. Ustąpiła im ścieżki. Jedna z nich, mijając ją, powiedziała, że śliskie chodniki to przez tłuszcz, który z niej kapał, i wybuchnęła dźwięcznym śmiechem. Druga ją uciszyła, spojrzała przepraszająco.

Nie, nic jej nie wyjdzie. Może lepiej spróbować tańca? Mówią, że też pomaga schudnąć. Zapisała się na kurs dla początkujących.

Głód doprowadzał ją do zawrotów głowy. Omijała stołówkę w szkole. Poszła na zajęcia. W szatni usłyszała, jak nazywają ją „krową”. Zrobiło jej się przykro. Czekała, aż wyjdą, i dopiero wtedy się przebrała. Wstydziła się przy innych.

Matka martwiła się, że Weronika nie je, podsuwała jej dodatkową rybę lub kotlet. Ona odmawiała i biegała jeszcze zawzięciej.

Na studniówkę schudła zauważalnie. Choć do idealnej figury było daleko, podobała się sobie w lustrze.

Po rozdaniu świadectw i koncercie zasiedli do stołu, potem były tańce. Weronika wstydziła się tańczyć. Bała się, że znów ją wyśmieją. Widziała, jak do Tomka podeszła wychowawczyni i coś mu powiedziała. Gdy zaczęła grać wolna muzyka, podszedł do niej. *Nauczycielka go zmusiła* — pomyślała. Jeszcze większa przykrość. Czy wszyscy ją tylko żałują? Ale mimo to wyszła z nim na parkiet. Może to jej jedyna szansa. Dołączyło jeszcze kilka par.

„Hej, Tomku, uważaj. Jak Lewandowska nadepnie ci na stopę, zostaniesz kaleką” — krzyknęła najładniejsza dziewczyna z klasy, otoczona koleżankami.

Wszyscy się roześmiali. Weronika zaczerwieniła się, przygryzła wargę, w oczach błysnęły łzy. TPo latach małżeństwa, gdy Weronika urodziła ich pierwsze dziecko, Tomek przyniósł jej talerz pełen świeżych drożdżówek, szepcząc: „Teraz możesz jeść za dwoje – bo miłość nie waży, a szczęście nie liczy kalorii.”