Rodzina Bez Skaz

**Idealna Rodzina**

– Ojej, boję się – Zuzia zatrzymała się przed klatką.

– Czego? Moich rodziców? – zapytał Krzysztof i wziął dziewczynę za rękę.

– Że im się nie spodobam – przyznała, patrząc na niego z niepokojem.

– Nie bój się. Zobaczysz, wszystko będzie dobrze. Przecież cię kocham. I to ja będę twoim mężem, a nie moi rodzice. Chodź – pociągnął ją za sobą.

– Mamę nazywają Halina Bronisławówna. Zapamiętałaś? – instruował.

Zuzia powoli powtórzyła.

– Ze stresu na pewno zapomnę albo pomylę – westchnęła.

– A tatę…

– Henryk Janowicz! – wykrzyknęła nagle Zuzia. – Dobrze, że twój ojciec ma proste imię. Skąd twoja mama ma takie dziwne imię? Twój dziadek był Niemcem?

– Skąd taki pomysł?

Weszli do klatki, a Krzysztof nacisnął przycisk windy.

– Tata nazwał ją po swojej żonie. Mówił, że była niezwykłą osobą. Aktorką. Szkoda, że nie zdążyłam jej poznać – zmarła młodo. Rodzina miała korzenie angielskie.

Winda zatrzymała się z przyjemnym *ding!* Młodzi weszli do środka.

– Spokojnie, jestem z tobą – Krzysztof przytulił Zuzię.

Drzwi otworzyła niska, szczupła kobieta z krótką fryzurą. Zuzi wydała się zbyt młoda, by być matką Krzysztofa. Uśmiechnęła się ciepło i zaprosiła ich do środka.

Miała na sobie szerokie, beżowe spodnie z miękkiego jedwabiu i białą bluzkę. W świetle przedpokoju Zuzia dostrzegła jednak zmarszczki zdradzające jej wiek.

– Dzień dobry – powiedziała niepewnie, szukając wzrokiem podpowiedzi u Krzysztofa. Ten milczał, zostawiając ją samą sobie. Nie chcąc się pomylić, Zuzia postanowiła nie używać imienia.

– Proszę wejść, Zuziu. Nie przejmuj się. Nikt za pierwszym razem nie wymawia mojego imienia dobrze – odparła z wyrozumiałością. Zuzia odetchnęła z ulgą.

– Nie trzeba zdejmować butów. Heniu! Gdzie się podziewasz? – zawołała Halina.

Po chwili do pokoju wszedł przystojny, barczysty mężczyzna. Zuzi przypomniał młodego Zbigniewa Cybulskiego, choć nie było między nimi specjalnego podobieństwa. Przy nim Halina wyglądała na delikatną dzieweczkę. *”Jak on musiał wyglądać w młodości, jeśli teraz wciąż jest tak przyciągający?”* – pomyślała.

– Henryk Janowicz – przedstawił się, podając dłoń. Jego uścisk był ciepły i stanowczy.

– Siadajcie, zupa stygnie – zakomenderowała Halina.

– Krzysztofie, zaopiekuj się Zuzią – powiedział Henryk, nalewając wino.

Halina wypytywała dziewczynę delikatnie, bez natarczywości, opowiadając przy tym o ich rodzinie. Zuzia, rozluźniona winem i spokojną atmosferą, czuła, że lęk znika.

– Niech twoi rodzice się nie martwią. Ze ślubem sobie poradzimy – zakończyła Halina z życzliwym uśmiechem.

Rodzina Krzysztofa wydała się Zuzi idealna. U niej w domu było inaczej. Mama wpychała wszystkim dokładki, a ojciec pił, nalewając sobie wino bez czekania na innych. Po kilku kieliszkach stawał się gadatliwy i pouczał wszystkich, nawet jeśli nikt go nie słuchał. Często odpowiadał ostro matce, nawet przy gościach.

Zuzia zawsze wstydziła się za niego. Chętnie nie zaprosiłaby rodziców na swój ślub, ale wtedy by się obrazili. *”Gdybym tylko miała takich rodziców jak Krzysztof…”* Zamyśliła się, przegapiając słowa narzeczonego.

– Co powiedziałeś? – zapytała.

– Że bardzo im się spodobałaś.

– Masz cudownych rodziców. Chciałabym, żebyśmy byli tacy jak oni. Widać, że się kochają. A moi… Boję się, jak wypadną na naszym weselu.

– Nie martw się. Dasz radę. U nas też czasem są kłótnie, tylko nie tak głośne. A tak w ogóle, wybrałaś już suknię? Chcę, żebyś była najpiękniejszą panną młodą – Krzysztof pocałował ją.

Zuzia nie chciała iść do salonu sama, a Krzysztof nie mógł zobaczyć sukni przed ślubem. Z mamą też nie miała ochoty. Zawsze oszczędzała na wszystkim. Zostawała tylko przyjaciółka – Monika. Postanowiła do niej zadzwonić.

Monika od razu zaczęła paplać o swoim życiu, ledwo pozwalając Zuzi wtrącić słowo. W końcu Zuzia przerwała:

– Pomóżesz mi wybrać suknię ślubną?

– Jasne! Kiedy?

Umówiły się na następny dzień w kawiarni niedaleko salonu. *”Ta Monika to istna wichura”* – westchnęła Zuzia. Ale nie miała już do kogo zadzwonić.

W kawiarni Zuzia czekała, rozglądając się po gościach. Nagle zauważyła Henryka. Nie widział jej, bo wpatrywał się w młodą blondynkę naprzeciwko. Trzymał jej dłonie i coś mówił z namaszczeniem.

Zuzia odwróciła wzrok. *”Gdzie ta Monika?”* – myślała, spoglądając na zegarek.

– Zuzia! Tu jestem! – Monika wpadła jak huragan, zwracając uwagę całej kawiarni.

Henryk mógł ją zauważyć, a więc i Zuzię. Ale ta wolała nie sprawdzać.

– Moniko, mów ciszej… – upomniała przyjaciółkę.

– Niech patrzą! – Monika rozejrzała się po sali.

– Słuchaj, muszę iść. Przełożymy zakupy? – Zuzia wstała, starając się nie patrzeć w stronę Henryka.

– Przecież sama mnie zaprosiłaś! Co się stało? – Monika dogoniła ją na ulicy.

– Głowa mnie boli. I… mam coś pilnego – Zuzia odeszła szybko.

Potem zadzwoniła do Krzysztofa po numer Haliny. Chciała, by ta pomogła jej wybrać suknię.

– Wspaniale! Mama ma nienaganny gust – ucieszył się Krzysztof.

– Cześć, Zuziu – Halina odebrała od razu.

– Halino Bronisławo…wno – przejęzyczyła się Zuzia. – Czy mogłaby mi pani pomóc wybrać suknię?

– Naturalnie!

Halina wybierała jak zawodowiec. W końcu znalazły idealną kreację.

– Zmęczyłyśmy się. Chodźmy na kawę – zaproponowała Halina.

Weszły do tej samej kawiarni, ale Henryka już nie było.

– Halino, jak pani wytrzymała tyle latZuzia zrozumiała wtedy, że idealne rodziny istnieją tylko w opowieściach, ale z Krzysztofem postanowiła stworzyć swoją własną wizję szczęścia, pełną niedoskonałości, ale i prawdziwej miłości.