Pierwsze koty za płoty

**Pierwszy placek zakalcem**

Kinga była urodziwą dziewczyną, dwadzieścia siedem wiosen na karku. Jej życie przypominało refren piosenki: „Wybiera się, wybierają ją, a tak rzadko to się zgadza…”. Wielu chłopaków się w niej podkochiwało. Ale większość chciała wszystkiego od razu, w domyśle – skoczyć do łóżka. Po co zwlekać? Takie czasy. Nie można przegapić okazji. Jak nie skorzystasz ty, to inny to zrobi.

Wychowała się w świecie kobiet. Babcia i mama, inteligentne, zasadnicze kobiety, zajęły się jej wychowaniem. Nazwano ją na cześć prababci, która kształciła się w Instytucie Szlacheckich Panien – w tamtej, dawnej Polsce.

Dziadek odszedł wcześnie, a mama rozstała się z mężem, gdy Kinga miała zaledwie dwanaście lat. Od dziecka pochłaniała książki, gdzie romantyczni bohaterowie bronili honoru ukochanych, gotowi na wszystko, by uchronić je przed chłodem, głodem i nieszczęściem. Kinga marzyła o takiej miłości – czystej, pełnej poświęcenia, ze spacerami i pocałunkami skradanymi przy blasku księżyca. Była współczesną dziewczyną, wiedziała, jak to wszystko działa, ale pragnęła właśnie takiego uczucia.

Tymczasem większość dzisiejszych chłopaków kompletnie pozbawiona była manier i powściągliwości. Pędzili przez życie, łapiąc przyjemności, gdzie się da. Kwiaty, a właściwie jedną różę, wręczali na pierwszej randce, a od pocałunków od razu przechodzili do… bliższych relacji. Żadnych spacerów w świetle księżyca. Kwiaty wracały tylko przy okazji ważnych dat i świąt. O ile związek przetrwał na tyle długo, by w ogóle doszło do ślubu.

Zero romantyzmu. A przecież wiele dziewczyn lubiło ten pośpiech. One też chciały wszystkiego od razu. Po co tracić czas na randki i puste rozmowy, skoro można go spożytkować dla ciała?

Kinga nie była gotowa na takie szybkie związki. Zakochiwała się aż do nierównego bicia serca, motyli w brzuchu i cierpiała, gdy przedmiot jej westchnień ciągnął do łóżka inną dziewczynę albo jej koleżankę. Mężczyźni spieszyli się, by nacieszyć się wolnością, póki mogli – zanim złapała ich żona i dzieci.

Wszystkie koleżanki dawno wyszły za mąż, urodziły, zdążyły się rozwieść, ponownie wyjść i znów urodzić. Przy spotkaniach pytały Kingę zmęczonym tonem: „Kiedy w końcu znajdziesz swojego księcia?”. Tylko gdzieś zagubił się ten jeden jedyny, który miał być jej przeznaczony, jak w książkach. A jeśli go w ogóle nie spotka?

Marzenia marzeniami, ale czas płynie. Wokół niej było coraz mniej wolnych chłopaków, coraz więcej rozwodników. A czekanie zaczęło męczyć. Serce domagało się miłości. I wtedy poznała całkiem przystojnego faceta, z samochodem i mieszkaniem w podarunku. Idealny kandydat na męża? Rzuciła się w ten związek jak w wir.

Czas mijał, a **Kamil** wciąż nie proponował jej ślubu. Potem okazało się, że jest żonaty. Nie, nie knuł podstępów ani niczego nie ukrywał. Po prostu oszalał z miłości. Ale Kinga też nie zadawała pytań. Z żoną i tak nie mieszkali. Nie rozwodził się, bo nie było potrzeby. A teraz poznał Kingę i na pewno to zrobi. Jutro zabierze się za to na poważnie.

Kinga ucieszyła się, nawet nie pytając, czy ma dzieci. A dziecko – bo jedno było – istniało.

ZakochanOna jednak nauczyła się, że czasem trzeba zatrzymać się, odetchnąć i pozwolić życiu płynąć własnym nurtem, bo prawdziwe szczęście przychodzi wtedy, gdy najmniej się go spodziewasz.