Chcę wrócić

Zawsze budziła się przed dzwonkiem budzika, jakby miała wbudowany w sobie zegar. Wstawała, myła się i przygotowywała śniadanie. Gdy mąż wchodził do kuchni, ogolony i pachnący wodą toaletową, na stole czekała na niego jajecznica albo jajka na miękko, pokrojona bagietka, ser i wędlina, filiżanka mocnej kawy. Sama Jadwiga zadowalała się tylko kawą i kawałkami sera bez chleba.

Żyli razem trzydzieści lat. Przez ten czas tak dobrze się poznali, że prawie nie rozmawiali, zwłaszcza rano. „Do wieczora”, „Dziś się spóźnię”, „Dzięki…” Po spojrzeniu, po kroku, nawet po milczeniu potrafili odczytać swoje nastrój. Po co zbędne słowa?

– Dzięki – powiedział Leszek, dopił kawę i wstał od stołu.

Kiedy zaczynali wspólne życie, zawsze całował ją w policzek przed wyjściem do pracy. Teraz tego nie robił, tylko dziękował i wychodził. Pracował jako inżynier w fabryce wagonów, wyjeżdżał wcześnie, bo musiał przeciskać się przez korki na drugi koniec Warszawy.

Jadwiga sprzątnęła ze stołu, umyła naczynia i zabrała się do gotowania. Pracowała jako wykładowczyni na uniwersytecie, który znajdował się dwie przystanki od domu. Zawsze chodziła tam pieszo, bez względu na pogodę, nawet gdy wiał silny wiatr i padało. Wysoka, wysportowana, szczupła. Sukienki zakładała tylko latem. Na uczelnię zawsze ubierała się w szare garnitury z cienkim prążkiem, pod marynarkę – pastelowe bluzki.

Kiedyś ciemne włosy teraz były już siwe. Nie farbowała ich, tylko zaplatała w warkocz i zwijała w kok na karku. Żadnego makijażu, żadnej biżuterii, tylko obrączka.

Jako wykładowczyni musiała dużo mówić na wykładach. W domu wolała milczeć. Męża to zresztą zadowalało – lubił ciszę. Dla wielu byli idealną parą. Nie kłócili się, nie sprzeczali.

Leszek był od niej dwa lata starszy, ale nadal był przystojnym mężczyzną. Jadwiga przyzwyczaiła się, że kobiety zwracają na niego uwagę. Kiedyś się o to złościła, ale z wiekiem przyjęła do wiadomości. „Gdzie on pójdzie? Nikt go tak nie nakarmi jak ja” – mawiała. Gotowała naprawdę wyśmienicie.

Mieli córkę, która po studiach wyszła za mąż za wojskowego i wyjechała z mężem.

Studenci trochę się jej bali. Rzadko się uśmiechała, zawsze była powściągliwa. Ale nie była złośliwa. Na egzaminach można się było z nią dogadać. Jeśli student szczerze przyznał, że nie zna odpowiedzi na pytanie, ale się uczył, pomagała mu, często podciągając ocenę. Za ściąganie jednak bezwzględnie wyrzucała z sali, a za oszustwo stawiała pałę. Byli tacy, którzy liczyli na litość, udając męczenników. Ale kłamstwa nie przechodziły. Wyczuwała fałsz i nie wybaczała.

Nie przyjaźniła się z nikim z wydziału, nie brała udziału w plotkach.

Pewnego dnia w stołówce Jadwiga usłyszała rozmowę dwóch pierwszoroczniaczek. Siedziała do nich plecami, więc jej nie zauważyły.

– No i co, podoba ci się ta chemiczka? Taka staroświecka. Gdyby nie obrączka, pomyślałabym, że to stara panna – mówiła jedna.

– Ma męża, w dodatku całkiem przystojnego. I córkę, już zamężną – odparła druga.

– I co on w niej widzi, skoro jest taki przystojny? Skąd w ogóle wiesz?

– Mieszkamy w jednej klatce. Jak dla mnie jest w porządku.

– No tak, w porządku. Ubiera się jak chłop. Wątpię, czy w ogóle ma biust.

Jadwiga skończyła obiad, wstała i spojrzała na studentki.

– Przepraszamy – pisnęły i zaczerwieniły się.

„Stara panna. Staroświecka. Więc tak o mnie myślą”. W pokoju nauczycielskim spojrzała w lustro. „No tak. Co on właściwie we mnie widzi?”. Dzwonek oznajmił rozpoczęcie zajęć i Jadwiga wyszła.

W domu od razu zabrała się za gotowanie. Postanowiła upiec mięso w garnkach, żeby zdążyło się zrobić przed jego powrotem. Wszystko było gotowe. Podeszła do okna. Mąż zawsze parkował pod ich blokiem. Ale dziś samochodu nie było. Nagle usłyszała skrzypnięcie drzwi.

Zdumiona, wyszła do przedpokoju.

– Nie przyjechałeś autem? Zepsuło się? – spytała.

– Nie, zaparkowałem gdzie indziej.

Nie dopytywała, dlaczego. Wróciła do kuchni, by wyjąć garnki z piekarnika. Leszek wszedł, usiadł przy stole.

– Jadziu, usiądź proszę.

Zdjęła już rękawicę kuchenną i usiadła naprzeciw, splatając dłonie. Od razu zrozumiała – coś się stało. Mąż nie patrzył jej w oczy, był dziwnie obcy i spięty.

– Tak więc… Kocham inną kobietę. Odchodzę do niej – powiedział i otarł spocone czoło.

Jadwiga zacisnęła palce do bólu.

– Przepraszam. Pójdę się spakować. – Wstał i wyszedł.

Jadwiga została sama. „Idź, zatrzymaj go, porozmawiaj…” – krzyczał w niej głos. Ale nie ruszyła się. Słyszała, jak otwiera szafę, jak brzęczą puste wieszaki. Potem szufladę – pewno zabiera dokumenty. W końcu rozległ się dźwięk zamykanej walizki. Przez chwilę w pokoju panowała cisza. Wreszcie turkot kółek po dywanie, głośniejszy na płytkach w przedpokoju.

Leszek wieki zakładał płaszcz i buty. „Zaraz wróci i powie, że się rozmyślił, że kocha tylko ją…” – myślała. Ale drzwi się zatrzasnęły. Jadwiga jeszcze długo siedziała, wpatrzona w jeden punkt. W końcu rozplotła dłonie, zakryła twarz i rozpłakała się.

Dlatego nie zaparkował pod oknami. Żeby sąsiedzi nie widzieli. A może tamta czekała w samochodzie? Jadwiga wstała, opłukała twarz zimną wodą. „Mięso…” – pomyślała.

Pierwszym odruchem było wyrzucić je do śmieci, razem z glinianymi garnkami. Ale przypomniała sobie starsze małżeństwo z ich piętra i postanowiła im je oddać. Owinęła garnki w folię i poszła do sąsiadów.

Otworzyła młoda kobieta.

– Dzień dobry. A gdzie… – zaczęła Jadwiga i zAle wtedy zrozumiała, że to właśnie teraz, gdy już nic nie trzymało jej przy przeszłości, mogła wreszcie zacząć żyć naprawdę dla siebie.