Przyjdź do mnie…

**10 maja**

Dzisiaj przypomniałem sobie historię Ani. Zawsze nienawidziła swojego ciała. Od dzieciństwa była pulchna i zazdrościła szczupłym koleżankom. Próbowała różnych diet, ale waga ani drgnęła.

„Przestań się męczyć. Jedz normalnie. Kto ma cię pokochać, pokocha taką, jaka jesteś – nie ważne, czy jesteś chuda, czy nie. Nie kocha się za wygląd, tylko za serce i charakter” – pocieszał ją ojciec. „Twoja mama też nigdy nie była chudzinką, a przecież zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia. Kobieta powinna być miękka i przytulna.”

„Łatwo ci mówić. Ty możesz jeść tyle pączków, ile chcesz, i nic ci nie będzie. Dlaczego nie odziedziczyłam twojej sylwetki?” – jęczała Ania.

„Nagle chcesz schudnąć? Zakochałaś się czy co?” – spytała nagle mama.

Ania spuściła wzrok.

„Ja też się kiedyś zakochałam w szkole. Cierpiałam, bo on wolał najładniejszą dziewczynę w klasie. Ale po maturze przestałam go widywać i jakoś przeszło. A po pięciu, sześciu latach spotkałam go na ulicy. I wiesz co? Byłam wdzięczna losowi, że nic z nim nie wyszło.”

„Dlaczego?” – spytała Ania.

„Ożenił się z tą piękną dziewczyną. Ona ciągle chciała nowe sukienki, a on zarabiał mało. Więc… wszedł w jakieś szemrane interesy, ukradł pieniądze. Poszedł siedzieć. Wyszedł, ale nie był już tym samym człowiekiem. Żona się z nim rozwiodła, nikt nie chciał go zatrudnić, zaczął pić. A wszystko zaczynało się tak pięknie…” – mama westchnęła.

„Z tatą też nie było łatwo, zwłaszcza gdy się urodziłaś. Ale jakoś przetrwaliśmy. Więc jeśli ktoś cię nie wybierze, może to i lepiej. Znaczy, nie było twoje.”

„A gdyby jednak wybrał ciebie? Może nie ukradłby tych pieniędzy…” – rozmyślała Ania.

„Nie mógł mnie wybrać. Lubił tylko ładne, szczupłe dziewczyny. A nawet gdyby, to prędzej czy później by zdradzał. I tak by się rozstali. Ale wtedy nie spotkałabym twojego taty” – uśmiechnęła się mama. „Wszystko, co się dzieje, dzieje się po coś.”

„Mimo wszystko chcę schudnąć” – uparła się Ania.

Cały wieczór spędziła, przeglądając strony o dietach, wpatrując się w zdjęcia „przed i po”. Skoro innym się udało, to i jej się uda.

Rano obudziła się, przeciągnęła, spojrzała na zegarek. Mogłaby się jeszcze poleżeć… Ale przypomniała sobie o postanowieniu z poprzedniego wieczoru. Podeszła do okna – chmury, zaraz zacznie padać. *Może odłożyć nowe życie na jutro, gdy będzie ładnie?* Ale nie – jeśli zacznie przekładać, nigdy nie zmieni swojego życia. Zdecydowanie założyła dres.

Na mieście było pusto. Idealnie – nikt nie będzie patrzył. Ruszyła truchtem.

Wkrótce zaczęła łapać powietrze, w boku ukłuło, w gardle zaschło, a pot spływał po plecach. Zatrzymała się, żeby złapać oddech. Pomachała rękami jak wiatrak i pobiegła z powrotem. Nic, przyzwyczai się.

Następnego dnia bolały ją wszystkie mięśnie. Mimo to znów wyszła pobiegać. Do domu wlokła się w tempie ślimaka.

„Skąd taka mokra?” – spytała mama, gdy Ania weszła do mieszkania.

„Biegałam.”

„Zaczęłaś się ruszać? Brawo. Ja nigdy nie miałam tyle silnej woli. Zmęczona? Idź pod prysznic i na śniadanie, bo się spóźnisz do szkoły.”

„Nie będę jeść pączków, tylko kawę” – oznajmiła stanowczo.

„Jak chcesz. Ale według mnie nie można tak od razu wszystkiego sobie odmawiać. Do maratonu też trzeba się przygotowywać stopniowo, bo inaczej nie starczy sił na finisz” – powiedziała z lekką wymówką.

„Brawo” – tata poklepał córkę po ramieniu. „Szacun za determinację” – dodał, siadając do stołu i popijając kawę.

„Co, ty też na diecie? Dla kogo ja upiekłam te pączki?” – zmartwiła się mama.

„Spokojnie. Zjem za Anię też” – mrugnął porozumiewawczo do córki, wziął pączka, odgryzł duży kawałek i przeżuwał z przyjemnością.

Ania przełknęła ślinę. Pomyślała, że jeden pączek pewnie nie zaszkodzi. Nie można przecież z dnia na dzień przestać jeść, to niezdrowe. Ale ostatecznie nie uległa pokusie. Wypiła kawę duszkiem i wstała od stołu.

„Będzie się teraz głodziła” – westchnęła mama, gdy Ania wyszła.

Co odpowiedział ojciec, już nie słyszała.

Z czasem Ania przyzwyczaiła się, wydłużyła trasy. Pewnego dnia zauważyła, że spodnie są luźniejsze. Pobiegła do lustra. Niestety, w odbiciu nie widziała zmian.

Raz wyprzedziły ją dwie dziewczyny, smukłe i szybkie jak sarny. Ania zeszła im z drogi. Gdy mijały ją, jedna powiedziała: „O, dlatego tak ślisko – tłuszcz z grubaski kapie”. I wybuchnęła dźwięcznym śmiechem. Druga ją uciszyła, odwróciła się i przepraszająco się uśmiechnęła.

Nie, nic z niej nie będzie. Może lepiej spróbować tańca? Podobno też pomaga schudnąć. Zapisała się na kurs dla początkujących.

Głód doprowadzał ją do zawrotów głowy. Mijając szkolną stołówkę, przyspieszała. Po zajęciach tanecznych słyszała w szatni, jak koleżanki nazywają ją „krową”. Było jej tak wstyd. Czekała, aż wyjdą, i dopiero wtedy się przebierała.

Mama martwiła się, że Ania nie je, podsuwała jej dodatkową rybę czy kotleta. Córka odmawiała i z jeszcze większą zawziętością biegała rano.

Na studniówkę w końcu trochę schudła. Choć do szczupłej sylwetki daleko, patrząc w lustro, była z siebie zadowolona.

Po rozdaniu świadectw, koncercie i kolacji zaczęły się tańce. Ania wahała się, czy wyjść na parkiet. Bała się, że znów usłyszy przezwisko. W pewnej chwili zobaczyła, jak do Darka podszedł nauczyciel i coś mu powiedział. Gdy zaczęła grać wolna melodia, Darek ruszył w jej stronę. Ania zrozumiała, że to pedagog poprosił go, by ją zaprosił. *Czy naprawdę wszyscy patrzą na mnie tylko z litością?* Mimo to wstała. Może to jedyna okazja? Wolne tańce nieTyle lat uciekała przed swoim szczęściem, a teraz w końcu zrozumiała, że prawdziwa miłość nie patrzy na kilogramy, tylko na to, co człowiek ma w sercu.