Pewnego letniego dnia nad rzeką…

Tego letniego dnia nad rzeką…
Rodzina Wioli była zgodna. Gdy była w trzeciej klasie, urodziła się jej siostra, Jagoda. Rola starszej siostry i pomocnicy mamy bardzo się Wioli podobała. Z przyjemnością spacerowała z wózkiem, podczas gdy mama gotowała obiad lub sprzątała mieszkanie.

Gdy Jagoda podrosła, nie przyjęto jej do przedszkola, bo grupy były przepełnione, a nauczycielek brakowało. Nikt nie chciał pracować z dziećmi za grosze. Dyrektorka przedszkola obiecała przyjąć Jagodę, jeśli mama podejmie u nich pracę. Mama oczywiście się zgodziła, choć straciła na pensji w porównaniu z poprzednią pracą.

Jagoda urodziła się słaba i chorowita. Wszyscy nad nią trzęśli się. W przedszkolu była pod stałą opieką mamy. Po szkole Wiola często wpadała do mamy do pracy. Nie wszystkie dzieci lubią zapiekanki, sałatki, kakao czy kisiel, ale Wiola je uwielbiała. Mama zostawiała jej porcje, których inne dzieci nie zjadły. I Wiola najadała się do syta.

Najedzona pyszną zapiekanką, zabierała Jagodę do domu i czekała z siostrzyczką na mamę. Jagodę kochała. Dopiero potem siostra podrosła i stała się niesamowicie nieznośna.

Jagoda miała cztery lata, gdy zginął ojciec. Lato było upalne. Trzeci tydzień z rzędu temperatura przekraczała trzydzieści dwa stopnie. W weekendy ludzie uciekali z duszącego miasta, by spędzić czas na łonie natury, na działce lub nad rzeką.

Rodzice zabrali ze sobą wodę, jedzenie na przekąskę i od rana pojechali z dziećmi za miasto. Nad rzeką już było tłoczno, że nie sposób było znaleźć miejsca. Od upału ratowali się w nagrzanej słońcem wodzie. Przy brzegu woda wrzała od pluskających się dzieci w każdym wieku i dorosłych, którzy na nie uważali. Jagoda też brodziła przy brzegu, a Wiola pilnowała, by nikt jej nie potrącił, nie popchnął, lub by sama nie weszła za głęboko.

Gdy tata z rozbiegu wskoczył do wody, wzbijając fontannę bryzgów, Wiola pomyślała, że po prostu postanowił się wykąpać. Ale szybko odpływał coraz dalej od brzegu. Wtedy zauważyła dwóch nastolatków na środku rzeki.

Najpierw wydawało jej się, że się wygłupiają. Zastanawiała się, jak rodzice mogli pozwolić im płynąć tak daleko. Rzeka była dość szeroka. Dla dorosłego mężczyzny przepłynięcie jej byłoby trudne, choć nikt nie próbował. A tu nastolatki dopłynęły do środka.

Jeden ciągle znikał pod wodą, a drugi za nim nurkował. Gdy zobaczyła, że ojciec płynie w ich stronę, wtedy dopiero zrozumiała, że się nie bawią, a toną. Właściwie tonął jeden, a drugi próbował go utrzymać na powierzchni.

Wszyscy wokół pluskali się i bawili, nikt nie widział, co dzieje się na środku rzeki. Wiola wpatrywała się w tatę i nastolatków, zupełnie zapominając o Jagodzie, kręcącej się u jej nóg.

Ojciec dopłynął do chłopaków i natychmiast zanurkował, wyciągnął jednego na powierzchnię i zaczął płynąć z nim z powrotem. Płynął wolno, bo wiosłował jedną ręką, drugą trzymając chłopaka, by głowa mu nie zanurzyła się pod wodę. Drugi nastolatek też był zmęczony, co chwilę łapał się ojca, utrudniając mu płynięcie.

— On go utopi! — krzyknęła Wiola.

Na jej krzyk zareagowało dwóch mężczyzn. Spojrzeli w stronę, na którą patrzyła, zrozumieli i rzucili się na pomoc tacie. Wiele osób na brzegu też zaczęło się przyglądać, co się dzieje.

Mężczyźni przejęli chłopaków. Wiola ucieszona zamachała rękami. Ale wkrótce zorientowała się, że nie widzi ojca. Wytężyła wzrok, ale go nie dostrzegła.

— Tato! — wrzasnęła.
Na krzyk podbiegła mama.

— Tam… — Wiola wskazała ręką środek rzeki. Ze strachu nie mogła mówić. — Taty nie ma!

Mama złapała Jagodę na ręce i zaczęła wypatrywać męża wśród ludzi. Czasem wydawało jej się, że go widzi, i mówiła: „Tam jest”, ale Wiola kręciła głową i wciąż wskazywała na środek rzeki. Tymczasem mężczyźni dopłynęli z chłopakami do brzegu, zostawili ich i ruszyli ratować ojca.

Gdy go wyciągnęli, był już martwy. Mama nie chciała uwierzyć i nie chciała wracać do domu. Wiola uspokajała ryczącą Jagodę.

Po pogrzebie mama chodziła po mieszkaniu jak zombie, nie zwracając uwagi na dziewczynki. Wiola odprowadzała Jagodę do przedszkola, a sama biegła do szkoły. Potem zabierała siostrę. Ta nie chciała iść z Wiolą, marudziła, że chce, żeby odebrała ją mama.

— Mama jest chora — mówiła Wiola.

— To niech mnie odbierze tata — fukała Jagoda.

Wiola wracała do domu i zastawała mamę w tej samej pozycji, w której ją zostawiła — na kanapie, odwróconą do ściany.

Mama nic nie jadła. W obawie o nią Wiola poszła do sąsiadki i poprosiła o pomoc. Po rozmowie mama wstała, zajęła się domem. Następnego dnia wróciła do pracy, ku radości Jagody.

Teraz żyły we trzy. Początkowo starczało pieniędzy. Kolej, gdzie pracował ojciec, wypłaciła mamie zapomogę. Mieli też jakieś oszczędności. Ratowało przedszkole. Mama zabierała resztki jedzenia do domu. Wiola podejrzewała, że sama nie jadła, zostawiając wszystko dla niej i Jagody.

Po szkole Wiola zdecydowała, że nie będzie się dalej uczyć, lecz pójdzie do pracy, by pomagać mamie. Ale ta nie zaakceptowała decyzji córki. Namówiła ją na studia zaoczne, żeby zdobyła wykształcenie. Z papierem łatwiej znaleźć dobrą pracę. Mówiła, że ojciec by jej nie pochwalił. I Wiola uległa.

Dostała się na uniwersytet, na wydział z największą liczbą miejsc na studiach zaocznych. Mało ją obchodziło, kim zostanie. Jak mówiła mama, z dyplomem zawsze się gdzieś zatrudni. I poszła do pracy. Zarabiała niewiele, ale pieniądze nie leżą na ulicy i nie spadają z nieba.

Dawno temu ojciec kupił działkę i zaczął budować dom. Planował ogródek. A mama marzyła o kwiatach pod oknami. Ale ojciec zdążył tylko zalać fundament. Jeden z jego przyjaciół zaproponował mamie odkupienie ziemi. Mama się ucieszyła, nie targowała się, sprzedała za oferowaną kwotęPewnego dnia, gdy Wiola siedziała nad rzeką i patrzyła na wodę, zrozumiała, że przeszłość już nigdy nie wróci, ale zawsze będzie ją nosić w sercu.