Cześć. Jestem żoną. Czy mogę wejść?

— Dzień dobry. Jestem żoną Jurka. Mogę wejść?

Od tygodnia w akademii medycznej panował gorączkowy nastrój przed nadchodzącym turniejem siatkówki. Drużyna medyków miała zmierzyć się z politechniką. Przyjaciółka od rana namawiała Anię, żeby poszła z nią obejrzeć mecz.

— Nie lubię siatkówki, w ogóle sportu nie znoszę. Nic z tego nie rozumiem — wymigiwała się Ania.

— Co tu rozumieć? Po prostu będziemy kibicować naszym, żeby wygrali. No proszę, zrób, to dla mnie — błagała Patrycja.

— Nie zwycięstwo naszych cię obchodzi, tylko Dawid — westchnęła Ania i w końcu się zgodziła.

W hali było tłoczno, ławki po jednej stronie zajęte do ostatniego miejsca. Gra wciągnęła nawet Anię. Wkrótce krzyczała razem z innymi i machała chorągiewkami. Medycy mieli czerwone, jak krew, kibice politechniki — niebieskie. Ostatecznie wygrali medycy. Przyjaciółki cieszyły się, jakby to był ich własny sukces.

— Idziemy do domu? — zapytała Ania, kiedy wyszły z budynku.
Dawno zapadło ciemno, latarnie już się paliły.

— Poczekajmy na Dawida, pogratulujemy mu. Zaraz się przebierze i wyjdzie — prosiła Patrycja ochrypłym od krzyku głosem.

Czekać rzeczywiście nie musiały długo. Po chwili Dawid wyszedł z jakimś chłopakiem. Zauważył dziewczyny, podszedł i przedstawił im swojego przeciwnika z boiska — Jurka. Okazało się, że znali się od podstawówki. Szli we czwórku, omawiając mecz. Potem rozdzielili się: Dawid odprowadził Patrycję, a Jurek Anię. Od tamtego dnia zaczęli się spotykać.

Rok później, kiedy Ania skończyła studia, z Jurkiem wzięli ślub. Jurek ukończył naukę rok wcześniej i już pracował. Rodzice obojga dołożyli się do wkładu własnego, a młodzi kupili dwupokojowe mieszkanie na kredyt, z myślą o przyszłych dzieciach.

Trzy lata po ślubie Ania urodziła syna, a po kolejnych sześciu latach córkę.

Między urlopami macierzyńskimi Ania pracowała w przychodni stomatologicznej, leczyła wszystkich krewnych, znajomych i ich znajomych. Jurek był inżynierem w dużej firmie. W siatkówkę grał teraz rzadko, głównie latem na plaży. Ale formy nie zatracił, nadal był wysportowany i przystojny. Za każdym razem, gdy patrzyła na męża, Ania przypominała sobie ich pierwsze spotkanie. Teraz trudno było uwierzyć, że mogli się nigdy nie poznać — przecież wcale nie chciała iść na ten turnaj.

Oczywiście, między nimi nie było już tej namiętności co w pierwszym roku małżeństwa, ale żyli w zgodzie. Zapraszali gości na święta, jeździli do znajomych na działkę na grilla w weekendy, wyjeżdżali nad morze. Nawet dwa razy odpoczywali w Turcji. Raz we dwoje, a raz z synem Dominikiem — wtedy Kinga była jeszcze „w planach”. Wśród przyjaciół uchodzili za idealną parę. Jedną z nielicznych, które przetrwały do dziś.

Patrycja życzyła im dobrze, ale jednocześnie zazdrościła. Uważała, że Ania i Jurek zawdzięczają swoje szczęście właśnie jej. Gdyby wtedy nie namówiła Ani na mecz, nigdy by się nie spotkali. A Patrycji z Dawidem nie wyszło. Wyszła za mąż, rozwiodła się po dwóch latach i do dziś szukała swojego szczęścia.

Pewnego wieczoru Ania odrabiała lekcje z synem, który chodził do piątej klasy. Córka rysowała obok, przechylając głowę i wystawiając język z wysiłku.

— Mamo, chyba dzwoni telefon — powiedział Dominik, odrywając wzrok od zeszytu.

Ania przysłuchała się. Rzeczywiście, telefon wibrował. W domu zwykle wyciszała dźwięk. Dzwonili do niej często: znajomi z bolącym zębem, pytający, co wziąć, by wytrzymać do rana, albo błagający, żeby przyjęła w przychodni ich „ważnego” znajomego. Choć wyłączała dźwięk, zawsze odbierała. Była przecież lekarzem — nie mogła odmówić pomocy.

Tym razem dzwoniła Patrycja. Ania odebrała telefon i od razu powiedziała, że jest zajęta z synem, i poprosiła, by zadzwoniła później.

— Później będzie za późno — odparła Patrycja. — Jurka nie ma w domu, prawda?

— Jeszcze nie wrócił z pracy. Mówił, że się spóźni. Coś pilnego?

— Nie jest w pracy. Właśnie widziałam go w restauracji z piękną dziewczyną. Jestem tam z kolegą. WyszłaAnia odłożyła telefon i spojrzała na dzieci, które beztrosko śmiały się przy stole, nieświadome burzy, jaka właśnie rozpętała się w jej sercu.