W letni dzień nad rzeką…

Tego letniego dnia nad rzeką…

Rodzina Weroniki była zżyta i kochająca. Gdy była w trzeciej klasie, urodziła się jej siostra, Kalina. Rola starszej siostry i pomocnicy mamy bardzo Weronice odpowiadała. Z radością spacerowała z wózkiem, kiedy mama gotowała obiad albo sprzątała w mieszkaniu.

Gdy Kalina podrosła, nie przyjęto jej do przedszkola, bo grupy były przepełnione, a wychowawczyń brakowało. Nikt nie chciał pracować z dziećmi za grosze. Dyrektorka przedszkola obiecała przyjąć Kalinę, jeśli mama podejmie u nich pracę. Mama, oczywiście, zgodziła się, choć straciła na pensji w porównaniu z poprzednią pracą.

Kalina urodziła się słaba i chorowita. Wszyscy nad nią trzęśli. W przedszkolu była pod stałą opieką mamy. Po szkole Weronika często wpadała do mamy do pracy. Nie wszystkie dzieci lubią zapiekanki, sałatki, kakao i kisiel, ale Weronika uwielbiała. Mama zostawiała jej porcje, których inne dzieci nie chciały. I Weronika jadła do syta.

Po smacznej zapiekance zabierała Kalinę do domu i do powrotu mamy opiekowała się siostrzyczką. Kalinę kochała. Później siostra dorosła i stała się okropnie nieznośna.

Kalina miała cztery lata, gdy zginął ojciec. Lato było upalne. Już trzeci tydzień temperatura sięgała ponad trzydziestu stopni. W weekendy ludzie uciekali z dusznego miasta, spędzali czas na działkach albo nad rzeką.

Rodzice zabrali ze sobą prowiant i rano wyjechali z dziećmi za miasto. Nad rzeką już było pełno ludzi, jak mówią, jabłku nie było gdzie upaść. Od upału ratowali się w nagrzanej wodzie. Przy brzegu woda wrzała od dzieci w każdym wieku i dorosłych, którzy na nie uważali. Kalina też pluskała się przy brzegu, a Weronika pilnowała, by ktoś jej nie nadepnął, nie popchnął, albo by sama nie poszła na głębszą wodę.

Kiedy tata z rozbiegu wskoczył do wody, rozbryzgując fontanny, Weronika pomyślała, że po prostu się wykąpał. Płynął coraz dalej od brzegu. I wtedy zobaczyła dwóch nastolatków na środku rzeki.

Najpierw wydawało jej się, że się bawią. Zastanawiała się, jak rodzice mogli pozwolić im odpłynąć tak daleko. Rzeka była szeroka. Nawet dorosłemu mężczyźnie trudno byłoby ją przepłynąć, a oni dotarli do środka.

Jeden ciągle znikał pod wodą, a drugi za nim nurkował. Dopiero gdy zobaczyła, że ojciec płynie w ich stronę, zrozumiała, że się nie bawią, ale toną. A właściwie – tonął jeden, a drugi próbował go utrzymać na powierzchni.

Wszyscy wokół się pluskali, nikt nie widział, co dzieje się na środku rzeki. Weronika wpatrywała się w ojca i chłopaków, zapominając o Kalinie, która kręciła się jej pod nogami.

Tata dopłynął do nich i od razu zanurkował, wyciągnął jednego na powierzchnię i płynął z nim z powrotem. Płynął wolno, bo wiosłował jedną ręką, drugą trzymając chłopaka, by jego głowa nie zanurzyła się pod wodę. Drugi nastolatek też był zmęczony, co chwilę łapał się ojca, utrudniając mu płynięcie.

– On go utopi! – krzyknęła Weronika.

Na jej krzyk zareagowali dwaj mężczyźni. Spojrzeli w tamtą stronę, zrozumieli i ruszyli z pomocą. Więcej ludzi na brzegu też zaczęło się rozglądać.

Mężczyźni przejęli nastolatków. Weronika radośnie zamachała rękami. Ale wkrótce zrozumiała, że nie widzi ojca. Wpatrywała się aż do bólu w oczy, ale nie było go widać.

– Tato! Tato! – krzyczała.
Na krzyk przybiegła mama.

– Tam… – Weronika wskazała ręką środek rzeki. Ze strachu nie mogła mówić. – Taty nie ma!

Mama wzięła Kalinę na ręce i wypatrywała męża wśród ludzi. Czasem wydawało jej się, że go widzi, i mówiła córce: „O, tam jest”, ale Weronika przecząco kręciła głową i wciąż pokazywała na środek rzeki. Tymczasem mężczyźni dopłynęli z chłopakami do brzegu, zostawili ich i ruszyli ratować ojca.

Gdy go wyciągnęli, był już martwy. Mama nie chciała w to uwierzyć i nie zgadzała się wracać do domu. Weronika uspokajała płaczącą Kalinę.

Po pogrzebie mama chodziła po mieszkaniu jak zombie, nie zwracając uwagi na dziewczynki. Weronika odprowadzała Kalinę do przedszkola, a sama biegła do szkoły. Potem odbierała siostrę. Ta nie chciała z nią iść, marudziła, że chce, żeby zabrała ją mama.

– Mama jest chora – mówiła Weronika.

– To niech mnie zabierze tata – fukała Kalina.

Weronika wracała do domu i zastawała mamę w tej samej pozycji, w jakiej ją zostawiła – leżącą na kanapie i odwróconą do ściany.

Mama nic nie jadła. Weronika, zaniepokojona, poszła do sąsiadki po pomoc. Po rozmowie z nią mama wstała, zajęła się domem. Następnego dnia wróciła do pracy, ku radości Kaliny.

Teraz żyły we trzy. Początkowo pieniędzy starczało. Od kolei, gdzie pracował ojciec, mama dostała zapomogę. Mieli też jakieś oszczędności. Ratowało przedszkole – mama zabierała stamtąd resztki jedzenia. Weronika podejrzewała, że sama nie jadła, zostawiając wszystko dla niej i Kaliny.

Po szkole Weronika postanowiła, że nie będzie się dalej uczyć, tylko pójdzie do pracy, by pomóc mamie. Ale ta nie pochwaliła decyzji córki. Namówiła ją na zaoczne studia, by zdobyła wykształcenie. Z papierem łatwiej o dobrą pracę. Mówiła, że ojciec by tego chciał. I Weronika ustąpiła.

Dostała się na zaoczne na uniwersytet. Wybrała wydział z największą liczbą miejsc. Nie obchodziło ją, kim zostanie. Jak mówiła mama – z dyplomem gdzieś się zatrudni. Poszła do pracy. Zarabiała niewiele, ale pieniądze nie leżą na ulicy i nie spadają z nieba.

Dawno temu ojciec kupił działkę i zaczął budować dom. Planował ogródek. A mama marzyła o kwiatach pod oknami. Ale zdążył tylko postawić fundamenty. Jeden z jego znajomych zaproponował wykupienie ziemi. Mama się ucieszyła, nie targowała się – sprzedała za oferowaną kwotę. Na jakiś czas starczyło.

Kalina rosła i zaczęła żądać nowych ubrań, telefonu, tabletu. „Wszystkie koleżKalina spojrzała w lustro, uśmiechnęła się blado i powiedziała: „Wiesz, Weroniko, może gdyby tata żył, wszystko potoczyłoby się inaczej”, po czym odwróciła się i wyszła, zostawiając za sobą tylko lekkie drzwi skrzypnięcie i ciszę, która nagle wydała się Weronice cięższa niż wszystkie wspomnienia razem wzięte.