Czekaj na mnie

Czekaj na mnie

Krzysztof wyszedł z wagonu na peron i głęboko odetchnął. W rodzinnym mieście nawet powietrze smakuje inaczej niż gdzie indziej. A przecież zwiedził wiele miast i krajów. Zawsze ciągnęło go z powrotem tutaj.

Szedł znajomymi od dzieciństwa ulicami, wypatrując najmniejszych zmian. W końcu stanął na swoim podwórku, otoczonym czterema ceglanymi blokami: dwoma długimi, z pięcioma klatkami, i dwoma krótszymi, z dwoma wejściami. Przestrzeń między nimi podzielona była na plac zabaw z kolorową zjeżdżalnią, piaskownicą i prostymi drążkami. Kiedyś stały tu jeszcze huśtawki i żelazna kopuła zwana pajęczyną. Po upadku z niej Krzysztof nosił bliznę nad brwią.

Druga część podwórza to ogrodzone boisko z bramkami i koszem do koszykówki. Zimą pole zamieniało się w lodowisko. O tej porze ranka nikogo nie było. Gdyby tylko miał piłkę, na pewno strzeliłby gola, jak za dawnych czasów.

Eh, dobre to były czasy. Marek wyjechał gdzieś na Śląsk, ożenił się, ma dwoje dzieci. A Piotrek już po raz drugi siedzi w więzieniu. Życie rozrzuciło ich po świecie.

Z klatki wyszedł mężczyzna z psem, więc Krzysztof zawołał, żeby nie zamykał drzwi. Słaba żarówka w przejściu ledwo świeciła. Musiał chwilę stać, by oczy przyzwyczaiły się do półmroku. Choć mieszkańcy próbowali wkręcać mocniejsze żarówki, ktoś zawsze podmieniał je na te ledwo jarzące. Tak było od zawsze. Dziwne, że nikt jeszcze nie połamał nóg na wąskich, ciemnych schodach.

Krzysztof zatrzymał się na drugim piętrze przy metalowych drzwiach po prawej. Tu kiedyś mieszkała Kinga. Nie Kasia ani Kaśka, tylko Kinga. Tak prosiła, by ją nazywać. Jego pierwsza, beznadziejnie niespełniona miłość.

Dawniej często naciskał dzwonek i uciekał na swoje trzecie piętro. Tam czekał, aż Kinga otworzy. Teraz też przyszła mu ta myśl do głowy, ale nie biegał już tak zwinnie po schodach. Poza tym, nie przystoi dorosłemu mężczyźnie takich wygłupów. Nie był też pewien, czy wciąż tu mieszka.

Uśmiechnął się i ruszył na swoje piętro. Oto drzwi jego mieszkania. Zawsze otwierała mama, nawet gdy żył ojciec. Zmarł dwa lata temu. Krzysztof był wtedy w rejsie, nie zdążył na pogrzeb.

Nacisnął dzwonek. Wkrótce zaskoczył zamek, a drzwi uchyliły się. Gdy tylko zobaczyła syna, mama otworzyła szerzej i rzuciła mu się na szyję.

– Synku! – Objęli się w progu. Mama odsunęła się nieco. – Daj się napatrzeć. – I znów przytuliła go mocno.

Za życia ojca farbowała włosy, układała je elegancko. Teraz szeroki pas siwizny przecinał jej przedziałek.

– Śniłeś mi się poprzedniej nocy. Wiedziałam, że przyjedziesz. Na długo? Ależ stoimy w drzwiach… Wchodź już. – Zamknęła drzwi i znów go objęła.

Pierwsze chwile radości minęły. Krzysztof zdjął buty i włożył swoje kapcie, które wiernie czekały na niego na półce. Ale taty klapki mama już schowała.

– To dla ciebie, mamo. – Podał jej paczkę z prezentami.

– Najlepszym prezentem jesteś ty – odparła, choć i tak zajrzała do środka. – Zaraz nastawię czajnik. Może coś zjesz? – Zaczęła krzątać się w kuchni, nakrywając do stołu.

– O, głowa do pozłoty. Zapomniałam chleba kupić. Zaraz skoczę… – Zatrzymała się nagle i bezradnie zamrugała. – Sklepy jeszcze zamknięte.

– Nic się nie stało. Pójdę później sam. Siadaj – uspokoił ją Krzysztof.

Kuchnia wydała mu się jeszcze mniejsza niż pamiętał. Kajuta na statku była większa. Jak mama utrzymywała tu porządek?

– Jak się masz? – Pogładził jej spracowaną dłoń.

– Po trochu. A ty? Wciąż nie żonaty? – W jej oczach pojawił się smutek.

– Nie wszystkie kobiety chcą czekać pół roku na marynarza.

Po śniadaniu mama zabrała się za gotowanie jego ulubionego barszczu, a Krzysztof poszedł po chleb. Schodząc, znów zatrzymał się przy drzwiach Kingi.

Dopiero po kilku dniach odważył się nacisnąć dzwonek. Zamek zaskoczył, a drzwi uchyliły się. Ujrzał Kingę. Serce uderzyło mocniej, jakby chciało wyskoczyć na powitanie. Prawie się nie zmieniła, tylko trochę zaokrągliła się w biodrach, co dodawało jej uroku.

– Kogo pan szuka? – spytała, szybko przesuwając wzrokiem po jego sylwetce.

– Przepraszam – Krzysztof cofnął się w stronę schodów.

– Krzysztof? To ty? – zatrzymał go jej głos.

*„Poznała mnie!”* – serce podskoczyło z radości…

***

– To przez ciebie przegraliśmy! – warknął rozżalony Marek, łykając łzy i załamując się głosem.

– Co tam, odrobimy następnym razem – próbował go pocieszyć Krzysiek, czując się winny.

– Tak, jasne – rzucił Marek, odchodząc. – Nie umiesz grać, to się nie pchaj.

– Ja nie umiem? To ty puściłeś Jacka pod bramkę! – Marek, czekaj! – Dogonił go i złapał za rękę.

– Odczep się! – Marek szarpnął się i popchnął go w pierś.

– Sam się odczep! – Krzysiek odpowiedział tym samym.

Przez chwilę przepychali się, aż w końcu zwarli ze sobą i potoczyli po trawie.

– Przestańcie w tej chwili! – rozległ się nad nimi dźwięczny dziewczęcy głos.

Chłopcy przestali się szarpać i spojrzeli na piękną dziewczynę. Z wysiłkiem wstali, a Marek, otrzepując ubranie, odszedł bez słowa. Krzysiek stał jak wryty, wpatrując się w dziewczynę. W końcu ruszył za nią. Przed klatką obejrzała się.

– Czego za mną łazisz?

– Nie łazię, tylko idę do domu.

– Wychodzi na to, że mieszkamy w tej samej klatce? Ale z ciebie pokraka. Koszulkę rozdarłeś.

– Gdzie? – Krzysiek podwinął brzeg materiału na brzuchu.

– No trudno, chodź, zaszyję ci.

Weszli na drugie piętro, a dziewczyna otworzyła drzwi.

– Tu mieszkaI wtedy Krzysztof zrozumiał, że choć życie rozdzieliło ich na lata, to jego serce zawsze należało do Kingi.