Czekaj na mnie

Czekaj na mnie

Krzysztof wysiadł z wagonu na peron i wciągnął głęboko powietrze. W rodzinnym mieście nawet powietrze smakuje inaczej niż gdziekolwiek indziej na świecie. A widział już wiele miast i krajów. I zawsze ciągnęło go właśnie tu.

Szedł znajomymi od dzieciństwa ulicami, wypatrując nawet najmniejszych zmian. Wreszcie znalazł się na swoim podwórku, otoczonym czterema ceglanymi blokami: dwoma długimi, z pięcioma klatkami schodowymi, i dwoma krótszymi, z dwoma wejściami. Podwórko było przestronne, podzielone na dwie części: plac zabaw z kolorową zjeżdżalnią, piaskownicą i kilkoma prostymi drążkami. Kiedyś były tu jeszcze huśtawki i metalowa kopuła zwana „pająkiem”. Po upadku z niej Krzysztof pozostawił sobie bliznę nad brwią.

Drugą połowę podwórka zajmowało ogrodzone boisko do piłki nożnej, z bramkami i koszem do koszykówki. Zimą pole zamieniało się w lodowisko. Wczesny poranek – podwórko puste. Gdyby miał piłkę, na pewno strzeliłby bramkę, jak to robił dawniej.

Eh, dobre to były czasy. Marek wyjechał gdzieś na Syberię, ożenił się, ma dwoje dzieci. A Tomek już po raz drugi odsiaduje wyrok w więzieniu. No cóż, życie rozrzuciło ich po świecie.

Z klatki wyszedł mężczyzna z psem, więc Krzysztof krzyknął, żeby nie zamykał drzwi. Słaba żarówka w klatce i tak niewiele dawała światła. Musiał postać chwilę, by oczy przyzwyczaiły się do półmroku. Ile razy próbowali wkręcać mocniejsze żarówki, ktoś zawsze wymieniał je na te słabe. Tak było od zawsze. Dziw bierze, że nikt jeszcze nie połamał nóg na wąskich, ciemnych schodach.

Krzysztof wszedł na drugiej piętro i zatrzymał się przy żelaznych drzwiach po prawej. Tu kiedyś mieszkała Kinga. Nie Kinka, nie Kingusia – tylko Kinga. Tak prosiła, by ją nazywać. Jego pierwsza, gorąca i niespełniona miłość.

Dawniej często dzwonił i uciekał na górę, na swoje trzecie piętro. Czekał tam, aż Kinga otworzy drzwi. Przemknęła mu myśl, by zrobić to samo teraz, ale już nie biegał tak szybko po schodach. Poza tym, nie wypada dorosłemu mężczyźnie wygłupiać się jak dzieciak. A i nie był pewien, czy w ogóle jeszcze tu mieszka.

Uśmiechnął się tylko i poszedł wyżej, na swoje trzecie piętro. Oto drzwi jego mieszkania. Zawsze otwierała mama, nawet gdy żył tata. Zmarł dwa lata temu. Krzysztof był wtedy w rejsie, nie zdążył na pogrzeb.

Nacisnął dzwonek. Zaraz zaskoczył zamek, a drzwi uchyliły się. Gdy tylko zobaczyła syna, mama otworzyła szerzej i rzuciła mu się w ramiona.

— Synku! — Przytulili się na progu. Mama odsunęła się nieco. — Daj się napatrzeć. — I znów przytuliła go mocno.

Za życia tata farbowała włosy, układała je starannie. Teraz na przedziałku widniała szeroka smuga siwizny.

— A wiesz, że mi się przyśniłeś? Od razu pomyślałam, że przyjedziesz. Na długo? O rany, stoimy w drzwiach… Wchodź już. — Mama zamknęła drzwi i znów objęła syna.

Minęły pierwsze chwile radosnego powitania. Krzysztof zdjął buty, sięgnął po swoje kapcie stojące na półce. Czekały na niego, jak zawsze. Kapcie taty mama już schowała.

— To dla ciebie, mamo. — Krzysztof podał jej torbę z prezentami.

— Największy prezent to ty, — powiedziała, zaglądając jednak do środka. — Postawię czajnik. A może coś zjesz? — Zaczęła krzątać się po kuchni, szykując stół.

— Ale ze mnie gapa. Zapomniałam kupić chleba. Zaraz skoczę… — Zatrzymała się pośrodku kuchni i bezradnie zamrugała. — Sklepy jeszcze zamknięte.

— Nie szkodzi. Sam później pójdę. Siadaj, mamo. — Krzysztof ujął jej dłoń, uspokajając.

Kuchnia wydała się teraz ciasna. Nawet kabina na statku była większa. Jak ona tu w ogóle utrzymywała porządek?

— Jak tam u ciebie? — Krzysztof pogładził zmęczoną dłoń matki.

— Jakoś leci. A ty? Wciąż nie ożeniony? — W oczach mamy pojawił się smutek.

— Nie wszystkie kobiety chcą czekać na marynarza przez pół roku.

Po śniadaniu mama zabrała się za gotowanie jego ulubionego barszczu, a Krzysztof poszedł po chleb. Schodząc, znów zatrzymał się na chwilę pod drzwiami Kingi.

I dopiero po kilku dniach w końcu nacisnął dzwonek. Zaskoczył zamek, drzwi się uchyliły. Krzysztof ujrzał Kingę. Serce uderzyło mu w piersi, jakby chciało wyskoczyć jej na spotkanie. Prawie się nie zmieniła, tylko trochę zaokrągliła, co nawet jej pasowało.

— Pan do kogo? — zapytała Kinga, przeszywając go wzrokiem.

— Przepraszam… — Krzysztof cofnął się w stronę schodów.

— Krzysztof? To ty? — zatrzymał go jej głos.

„Poznała mnie!” — serce podskoczyło mu z radości…

***

— To przez ciebie przegraliśmy! — wściekał się Marek, prychając i przechodząc w piskliwy ton.

— No i co? Odbijemy sobie następnym razem, — próbował go uspokoić Krzyś, czując się winny.

— Tak, jakby… — rzucił Marek, odchodząc z boiska. — Jak nie umiesz grać, to się nie pchaj.

— Ja nie umiem? To ty puściłeś Jacka pod bramkę. — Marku, czekaj! — Krzyś dogonił go, złapał za rękę.

— Odczep się! — Marek wyrwał rękę i pchnął przyjaciela.

— Sam się odczep, — Krzyś też pchnął.

Przez chwilę przepychali się, aż w końcu złapali za kołnierze i zwalili się na trawę, tłukąc się nawzajem.

— Przestańcie w tej chwili! — rozległ się dziewczęcy głos.

Chłopaki przestali się bić i spojrzeli na stojącą nad nimi ładną dziewczynę. Sapiąc, wstali z ziemi. Marek otrzepał spodnie i odszedł. A Krzyś stał, patrząc za dziewczyną. W końcu ruszył za nią.

Przed klatką odwróciła się.

— Czego za mną łazisz?

— Ja nie za tobą, tylko idę doWrócił dzięki niej do domu, do miejsca, gdzie powietrze pachniało dzieciństwem, a serce wciąż pamiętało, jak to jest czekać.