Bohaterski Ojciec

**Ojciec- Bohater**

Z zakupami w ręku Wanda powoli wspinała się po schodach na trzecie piętro, licząc stopnie. Tak samo robili z synem, gdy wracali z przedszkola. Jacek pilnie powtarzał za nią, a po kilku miesiącach już sam sprawnie liczył. „Jak szybko dorósł. Boże, oby tylko wrócił, oby był żywy…” — powtarzała w myślach jak mantrę.

Nad nią zatrzasnęły się drzwi, a na klatce rozległ się pośpieszny tupot butów. Wanda zatrzymała się na półpiętrze, odsuwając się na bok.

— Dzień dobry! — zawołała wesoło czternastoletnia Kasia, sąsiadka.

— Kasia, stój! Czapkę zapomniała! — krzyknęła za nią matka.

Dziewczyna niechętnie wróciła.

— Ciepło przecież. Zawsze z tą czapką — mruknęła pod nosem.

Matka zbiegła na dół, wcisnęła córce wełnianą czapkę.

— Wieczorem będzie zimno. Nie spóźniaj się, słyszysz? Po tańcach od razu do domu.

— Dobrze. — Kasia wzięła czapkę i ruszyła w dół.

— Nie „dobrze”, tylko załóż ją! — krzyknęła za nią matka.

— Witaj, Wando. Z pracy? Ta gagatka ciągle próbuje wyjść bez czapki, a potem smarka jak z nosa leci — poskarżyła się sąsiadka.

Ruszyły razem po schodach. Wanda wróciła do liczenia stopni, ale sąsiadka przerwała.

— Jak syn? Dzwoni?

— Nie — westchnęła Wanda.

— Wychowujesz dzieci, wychowujesz, a potem wyrastają, odchodzą, a my tylko się martwimy i czekamy. I co nam innego zostaje? Za syna strach, a za córkę jeszcze większy. Ucieknie, a ty myśl, gdzie jest, z kim? A ona ma w głowie tylko te tańce.

Wanda zatrzymała się pod swoimi drzwiami. Gdy wyciągała klucze z kieszeni płaszcza, sąsiadka zniknęła za swoimi. Weszła do przedpokoju i jak zawsze spojrzała na wieszak. Codziennie z bijącym sercem liczyła, że Jacek wróci. Na wieszaku kołysała się tylko jej jesienna kurtka.

Postawiła torbę na szafce w przedpokoju i zaczęła się rozbierać. Kiedyś Jacek wybiegał ją witać, zaraz opowiadając nowiny.

— Poczekaj, daj się rozebrać — prosiła zmęczona. — Nie ruszaj torby, ciężka.

Później, gdy podrósł, to ona wołała go, gdy wracała z pracy, prosząc, by zaniósł zakupy do kuchni, pytając przy okazji o szkołę.

— Wszystko dobrze — machał ręką, odnosił torbę i zaraz znów znikał w swoim pokoju.

Potem skończył liceum, poszedł na studia. Wracając z pracy, Wanda coraz rzadziej zastawała go w domu. Coraz mniej dzielił się z nią swoim życiem.

„Może kota wziąć? Będzie witał, nie będzie tak pusto…” — westchnęła. Za każdym razem tak myślała, ale zaraz o tym zapominała. Na szybko coś jadła i sadowiła się przed telewizorem, wpatrując się w wiadomości.

Wpatrywała się w mężczyzn w jednakowych mundurach. Łudziła się, że któryś z nich to Jacek. Twarze mieli zasłonięte, ale oczy — te zawsze widoczne. Zmęczeni, spokojni, patrzyli w kamerę. Bliscy zobaczą, poznają, że żyją. Może i on jeden z nich? Wanda wierzyła, że go rozpozna…

**Cztery miesiące wcześniej**

— Jacek, jesteś? — zawołała, wchodząc do mieszkania.

— Jestem. — Jacek wyszedł wolno z pokoju.

— Co tak wcześnie? — Wanda z torbą przeszła do kuchni, a Jacek powlókł się za nią. — Głodny? — Postawiła zakupy na krześle, zaczęła rozpakowywać. Jacek usiadł przy stole.

— Czemu milczysz? Coś się stało? — Wanda zastygła z paczką twarogu w ręce.

— Zdrów jak koń. Wszystko w porządku, mamo.

Ale zmartwiona mina syna nie dała się oszukać. Schowała twaróg do lodówki, złożyła pustą torbę i wsunęła ją do szafki.

— Na śniadanie zrobię racuchy — mówiła, wpatrując się w syna.

— Usiądź. — Skinął na krzesło, z którego przed chwilą zabrała torbę. Wanda usłuchała, ale serce ścisło się niepokojem.

— Przerażasz mnie. Co się stało? Żenić się zamierzasz?

— Mamo, idę na misję.

— J-jak? — wykrztusiła, jakby się potknęła. — Tak od razu? Przecież nie służyłeś w wojsku…

— Nie od razu. Tylko nie mówiłem. Najpierw szkolenie, a potem…

— Nie — pokręciła głową. — Dopiero skończyłeś studia, masz dobrą pracę… A ja? Pomyślałeś o mnie? Nie masz prawa mnie tak zostawiać. Dlaczego? Co się dzieje?

— Wojna, mamo. Nie mogę stać z boku. Jestem zdrowy, silny, wykształcenie pasuje.

— Nie jesteś mężczyzną, jesteś chłopcem. Masz tylko dwadzieścia trzy lata…

Natknęła się na twarde spojrzenie i zamilkła. W oczach zabłysły łzy, twarz Jacka stała się niewyraźna. Otrzęsła je szybko.

— Kiedy? — Grube krople spływały po policzkach.

— Jutro. Mamo, przepraszam, ale nie mogę siedzieć, gdy inni…

Zerwała się z krzesła, przytuliła go mocno.

— Nie puszczę…

— Mamo, już podjąłem decyzję. — Jacek odłączył jej ręce z wysiłkiem.

Później jakoś się uspokoiła. Długo siedzieli, rozmawiali. Jacek próbował wyjaśnić swój wybór.

— Pamiętasz, jak kiedyś zapytałem cię o tatę?

— Miałeś wtedy z pięć lat — odparła.

— I co mi odpowiedziałaś, pamiętasz?

Wanda pokręciła głową.

— Powiedziałaś, że był żołnierzem, bohaterem, że zginął w jakiejś akcji.

Oczywiście pamiętała. Co innego miała mu powiedzieć? Że się zakochała, straciła głowę, a gdy powiedziała o ciąży przyszłemu ojcu, ten się przestraszył, namawiał na aborcję? Studenci, jeszcze lata nauki…

Rozumiała, że ma rację, ale zwlekała, nie mogła się zdecydować. W końcu powiedziała matce. Krzyczała, płakała, ale aborcji nie pozwoliła zrobić. Za to była jej wdzięczna. Później.

Tomasz powiedział, że skoro sama podjęOtworzyła drzwi, patrząc, jak Jacek i Tomasz wspólnie wchodzą po schodach, i w tym momencie zrozumiała, że niektóre rany trzeba zostawić przeszłości, bo teraźniejszość jest ważniejsza.