Siostra z innego świata

Siostra przyrodnia

Ewa po pracy wstąpiła do galerii handlowej. Za kilka dni główna księgowa obchodziła jubileusz, a ich dział zlecił Ewie wybór prezentu. Coś już wypatrzyła, zrobiła zdjęcie telefonem. Jutro pokaże koleżankom z pracy, co wybiorą – to kupią. Schodziła właśnie ruchomymi schodami na parter. Chciała jak najszybciej wyjść na zewnątrz, uciec od tłumu i hałasu.

— Ewa?! — nagle usłyszała swój imię wypowiedziane kobiecym głosem.

Odwróciła głowę w lewo, wpatrując się w twarze ludzi jadących w górę. Ale wszystkie były obce, nieznane.

— Ewa! — znowu ktoś ją zawołał.

Ewa obejrzała się za siebie i dostrzegła dziewczynę z płomiennorudymi włosami. Ta próbowała biec w dół po schodach jadących w górę.

— Zaczekaj na dole, nie odchodź! — krzyknęła rudowłosa.

Ewa zeszła na dół i czekała. Te jaskrawe, niemal neonowe włosy na chwilę zniknęły u góry schodów, by zaraz znów się pojawić i szybko się zbliżać. Dziewczyna biegła w dół, potrącając ludzi po drodze. Te rudo-pomarańczowe pasma odwracały uwagę od jej twarzy.

— Kasia! — wykrzyknęła Ewa, rozpoznając w rudzielcu swoją przyrodnią siostrę.

— No ja. Nie spodziewałaś się? A ja tak chodzę po mieście i wypatrywałam cię. Wiedziałam, że prędzej czy później się spotkamy. Na parterze są kawiarnie, chodźmy usiąść.

— Dawno jesteś w mieście?

— Już dwa tygodnie. Tak się cieszę, że cię znalazłam — powiedziała Kasia szczerze.

Wybrały kawiarnię i usiadły przy stoliku. Ewa przyglądała się siostrze. Te intensywnie rude włosy, zalane tuszem rzęsy sterczące jak igły, cienkie usta pomalowane szminką w odcieniu pasującym do fryzury. Jej drobne rysy twarzy sprawiały, że wyglądała jak lalka — trochę nierealnie, jak z kreskówki.

Kasia była młodsza od Ewy tylko o cztery lata, powinna mieć koło dwudziestki, ale wyglądała na nastolatkę przez swoją chudość i styl ubierania. Miała na sobie krótką spódniczkę w kratę, na rajstopach „nude” czarne podkolanówki, a na nogach białe adidasy na grubej podeszwie. Rozpięta dżinsowa kurtka odsłaniała różowy top. Ubrana jak nastolatka, choć dawno nią nie była.

Ewa zauważyła, że ludzie się na nie oglądają.

— Świetnie wyglądasz — powiedziała Kasia.

W tym momencie podeszła kelnerka i położyła na stoliku menu. Kasia natychmiast wbiła w nie wzrok. Zamówiła pizzę, ciastko i kawę. Ewa ograniczyła się tylko do kawy.

— Tak jestem głodna, że aż mi się w głowie kręci. Szczęściara z ciebie, możesz jeść, co chcesz, i tak nie przytyjesz. A ja muszę się wiecznie katować dietami — westchnęła Kasia.

— Naprawdę? — Ewa uniosła sceptycznie brew.
Jak długo pamiętała, Kasia zawsze była chudziną.

— Nie widziałaś mojej matki. Ważyła ze sto kilo, nie mniej. Dlatego tata od niej uciekł. A ty masz dobrą genetykę. Hej, mają tu może jakieś piwo?

— Zapytaj, ale ja nie będę, bo jestem za kierownicą — odparła Ewa.

— Masz auto? No proszę ciebie! Słuchaj, a u was w pracy nie szukają kogoś? Ja tu jestem od dwóch tygodni, a jeszcze pracy nie znalazłam.

— To na co żyjesz przez ten czas?

— Ograbiłam ojca — zaśmiała się Kasia. — I tak by to przepił. Od kiedy ty uciekłaś, zaczął pić na umór, wyrzucili go z roboty. Dorabiał jakoś dorywczo. Potem przyprowadził jakąś kucharkę, ta nosiła mu jedzenie z pracy. No to wtedy już sobie folgował.

Ewa słuchała i nie wierzyła własnym uszom. Ale czemu się dziwić? Ojciec Kasi nigdy jej nie imponował. Ale gdy mama go przyprowadziła, powiedziała, że Ewa po prostu zazdrości. Razem z nim pojawiła się w ich życiu Kasia. Ewa była wtedy w klasie maturalnej, szykowała się na studia.

Z Kasią od początku nie mogły się dogadać. Przyrodnia siostra brała bez pytania ubrania Ewy, brudziła je. Mama zawsze stawała w jej obronie.

— Masz tyle rzeczy, nie bądź zachłanna, a Kasia wychowała się bez matki.

Ewa rozumiała, że mama po prostu nie chciała kłótni, ale i tak było jej przykro. A potem zimą u mamy wykryli straszną chorobę. Cztery miesiące później jej nie było.

Ten tak zwany ojczym liczył, że Ewa po szkole pójdzie do pracy, ale ona uciekła do Warszawy. Jeszcze za życia mamy odkładała pieniądze z tych, które dostawała na jedzenie czy kino. Dostała się na studia, mieszkała w akademiku i pracowała wieczorami w KFC.

Po studiach dostała pracę jako menedżerka, zaczęła zarabiać przyzwoicie. Wszędzie się ograniczała i po roku wzięła kredyt na mieszkanie. Z Kamilem były razem od czasu, gdy Ewa zaczęła tę pracę. Pół roku temu pomógł jej kupić używane niemieckie auto.

— A ty jakie masz wykształcenie? — spytała Ewa, wracając do rzeczywistości.

— Ewka, ty co? Gdzie ja, a gdzie studia. Ledwo skończyłam liceum, pracowałam w kiosku. A ostatnio ojcu kompletnie odbiło od ciągłych libacji. Wyrzucili go z roboty. Myślisz, że bez powodu tu przyjechałam? Znalazł sobie jakąś pijaczkę i teraz razem się zalewają. Nie mogłam tam dłużej wytrzymać. I tak nie miałam tam żadnych perspektyw.

Ewa uśmiechnęła się. No tak. Sprzedawczyni w kiosku rzeczywiście nie miała przed sobą przyszłości.

— To na jakie stanowisko byś się nadawała? — spytała Ewa.

— Zrobiłabym dobrą sekretarkę. A twój szef jest młody?

— Niespecjalnie. I żonaty. I sekretarka już jest.

— Szkoda. Ale sprzątaczką nie pójdę, od razu mówię — oświadczyła Kasia, wpatrując się łapczywie w przyniesioną przez kelnerkę pizzę.

— Jak potrzebujesz pieniędzy, to czy rozkładasz papiery, czy myjesz podłogi — czy to takie ważne? Ale sprawdzę — obiecała Ewa.
Nie zamierzała pomagać Kasi dostać się do ich biura. „Wpuścić lisa do kurnika”, jak mówi przysłowie.

— A jak na froncieEwa odwróciła wzrok od siostry i spojrzała przez okno na zachodzące słońce, zdając sobie sprawę, że niektóre rozdziały życia trzeba po prostu zamknąć i iść dalej.