Cześć! Wiedziałem, że nasze drogi się skrzyżują…

Cześć! Wiedziałem, że kiedyś się spotkamy…

Rok temu Kacper wracał z pracy i przypadkowo ją zobaczył. Szukał skrętu, zawrócił, ale już zniknęła. Od tamtej pory, gdy dopadały go smutek i wspomnienia, przyjeżdżał tu, siadał w samochodzie i czekał, że znów ją ujrzy. Wyobrażał sobie, jak wysiada i mówi: „Cześć! Co za niespodzianka!…”

Uczyli się w tej samej klasie. Zwykła dziewczyna, nic szczególnego, poza tym że była prymuską. Nie zwracał na nią uwagi. Wtedy w ogóle żadna dziewczyna mu się nie podobała. Tyle lat razem spędzili, dorastali, że wszystkie koleżanki z klasy stały się niemal jak siostry. Jak można się zakochać, powiedzmy, w siostrze? Nie da się. Były i były. Z chłopakami się przyjaźnił, ale to co innego. Oczywiście, z niektórymi dziewczynami rozmawiał więcej, z innymi mniej. Ale jej nie zauważał.

Zbliżała się matura. A jeśli wcześniej Kacper podchodził do ocen spokojnie, teraz zaczynał się stresować. Mama marzyła, że po szkole dostanie się na prawo, skończy studia i zostanie adwokatem, jak jego ojciec, który dwa lata temu zmarł nagle na zawał.

Adwokatem Kacper być nie chciał. Pragnął zajmować się programowaniem, poznawać nowoczesne technologie i sztuczną inteligencję. A na studia i pracę potrzebna była matematyka.

Nauka już mu się znudziła. Ale studia to nie szkoła. Wiesz, po co się uczysz, a nie tylko zdobywasz wiedzę dla ogólnego rozwoju. I większość z niej w życiu się nie przyda.

Pan Wojtek, nauczyciel matematyki, przypomniał na początku lekcji, że dziś będą pisać kartkówkę.

— Jaką ocenę dostaniecie za kartkówkę, taką wystawię na półrocze. Przed wami matura, przyzwyczajajcie się. I nieważne, jakie oceny mieliście wcześniej.

Ci, którzy uczyli się dobrze, spięli się, a ci, którzy słabo znali matematykę, ucieszyli się, bo dostali słabą, ale szansę na dobrą ocenę.

Przykłady Kacper rozwiązał szybko, ale zadanie go zatrzymało. Ciężko naciskał, a on nie mógł nic wymyślić. Zaczynał się denerwować i myśleć, od kogo by ściągnąć. Przed nim siedział grubas Kowalski. Raczej mu nie pomoże, ale Kacper i tak stuknął końcówką długopisu w jego szerokie plecy. Tamten nawet się nie odwrócił.

Za Kacprem siedziała prymuska Justyna Nowak. Od niej pomocy nie należało się spodziewać. Nigdy nie podpowiadała.

Obok siedział kumpel Marek. Też nie geniusz matematyki. Kacper spróbował podsunąć mu swój kartkę, ale tamten machnął ręką, jakby mówił „nie przeszkadzaj, sam nie zdążę”.

Dalej siedziała Wiśniewska i rozwiązywała ten sam zestaw. Tylko jej nie zamierzał pytać. Była w nim zakochana, potem nie odczepiłby się od niej.

Pan Wojtek przeszedł między ławkami, z rękami złożonymi za plecami. Wysoki i chudy, w szarym garniturze, lekko się pochylał nad ławkami, przypominając Kacprowi bociana. Zatrzymał się przy Kowalskim. Zerknął na jego kartkę, pokiwał głową i poszedł dalej.

Do końca lekcji zostało niewiele czasu. Nagle ktoś lekko stuknął go w plecy.

Kacper odwrócił się i spotkał wzrokiem z Justyną. „Dawaj”, powiedziała bezgłośnie. Zrozumiał, oddał jej niezrobione zadanie i czekał. Nauczyciel był już blisko ich ławki. Kacper spocił się ze stresu. Co ona tam tak męczy?

— Kowalski, uważaj. Znajdź błąd i popraw. Jeszcze jest czas. — Pan Wojtek zatrzymał się przy sąsiedniej ławce i stuknął długim palcem w kartkę Tomka Kowalskiego.

W tej chwili na ramię Kacpra spadła lekka kartka. Chwycił ją i wbił w nią wzrok. Na dole ołówkiem było napisane rozwiązanie. Szybko je przepisał i gumką zatarł ślady ołówka. Cień nauczyciela padł na ławkę. Serce Kacpra zamarło. Widział? Ale wtedy rozległ się dzwonek.

— Dobra, koniec. Kartki na moje biurko. — Pan Wojtek podszedł do swojego stołu.

Z ulgą Kacper położył swoją kartkę na stosie i wyszedł na korytarz.

— Dzięki wielkie. Uratowałaś mi skórę — powiedział, gdy Justyna wyszła z klasy.

— Nie ma sprawy. Mieliśmy ten sam zestaw, nie było trudno.

Nigdy by nie pomyślał, że cicha prymuska Justyna pomoże mu z zadaniem, nawet bez proszenia. Nigdy nikomu nie pomagała, a tu… Obok przeszła Wiśniewska i zabiła go wzrokiem. I co z tego?

Po lekcjach czekał na Justynę pod szkołą.

— Justa, a skąd wiedziałaś, że nie zrobiłem zadania? — Szedł obok niej.

— Wierciłeś się i denerwowałeś, domyśliłam się.

— Bałem się, że będzie trója.

— Na prawo idziesz? — spytała Justyna.

— Skąd wiesz? Nie. Matka oczywiście marzy. Ale ja chcę być programistą. To zawód przyszłości.

— Nasze mamy razem pracują. Nie wiedziałeś?

— Nie, moja nie mówiła…

Szli, wymieniając nieważne zdania.

— Wiśniewska idzie za nami, aż plecy swędzą od jej wzroku. Zazdrości. Jest w tobie zakochana — nagle powiedziała Justyna.

— Wiem. Daje mi spokoju. A ty gdzie idziesz? — spytał Kacper.

Przyzwyczaił się, że Wiśniewska zawsze gdzieś jest, nie zwracał na nią uwagi.

— Na medycynę.

— Wow. Będziesz ratować ludzkie życie?

— Dzieci. Chcę być pediatrą — odparła spokojnie Justyna.

Zdziwił się. Nie przypuszczał, że surowa i cicha Justyna Nowak chce leczyć dzieci. A co o niej wiedział? O, jej dom. Zaraz wejdzie, a wtedy podbiegnie Wiśniewska.

— Słuchaj, wytłumacz mi to zadanie. Co jeśli trafi się na maturze? Tam mi nie pomożesz — wymyślił.

— Zaraz. — Justyna postawiła plecak na ławce pod blokiem, wyjęła notatnik i ołówek, zaczęła tłumaczyć.

Pochylili się nad kartką, niemal dotykając się głowami. Kacper czuł oddech Wiśniewskiej tuż przy uchu. Chciał się odsunąć, ale wtedy jego lewy policzek musnęła cienka kosmyk włosów Justyny, wymykający się spod wełnianej czapki. Skóra na policzku jakby się sparzyła, oddech się zatrzymał, a w brzuchu coś zNa koniec wzięli się za ręce i zrozumieli, że prawdziwa miłość przetrwała wszystko, a teraz mają przed sobą całe życie.