Deszcz na winie wszystkiego

**Wszystkiemu winien deszcz**

Po południu niebo zasnuło się chmurami, a wieczorem zaczął siąpić drobny deszcz. Wiosna potrafi być kapryśna, a miasta w taką pogodę wyglądają wyjątkowo ponuro.

Krzysztof krążył samochodem po mieście już od ponad godziny, zabijając czas przed odjazdem. Wieczorem ulice były zatłoczone, a na światłach tworzyły się korki. Czas wlókł się niemrawo, ale wracać do domu nie miał ochoty, a na dworzec było jeszcze za wcześnie.

Zatrzymał auto przy chodniku i wyłączył wycieraczki. Drobne krople deszczu pokryły przednią szybę, zniekształcając świat za nią.

Cały tydzień dochodził do siebie po odejściu Kingi. I wciąż nie mógł się z tym pogodzić. Gdyby został w domu, znów by się napił, tak jak przez ostatnie dni. Bez alkoholu nie mógł zasnąć.

Z Kingą byli razem prawie rok, a wcześniej dwa miesiące się spotykali. Na początku było świetnie, wręcz idealnie. Zaczął już planować, że latem pojadą nad morze i tam, przy szumie fal, oświadczy się Kingi, mimo że ostatnio często się kłócili. Kinga czepiała się go o byle co, była wiecznie na coś zła, miała pretensje.

Tuż przed jej odejściem pokłócili się o prezent na Dzień Kobiet. Bukiet holenderskich tulipanów i torebka, o którą od dawna marzyła, wydały się jej „kiepskimi podarunkami”.

– Przecież sama chciałaś tę torebkę – zirytował się Krzysztof. – I, nawiasem mówiąc, nie była tania.

– Wiedziałam, że mi ją kupisz. Myślałam, że dorzucisz coś od siebie, zrobisz niespodziankę. Prezent ma zaskakiwać!

– No przepraszam, mogłaś dać znać, że chcesz coś jeszcze – mruknął Krzysztof.

– Sam nie mogłeś się domyślić?

I Kinga znowu się rozkręciła. Mówiła, że nie umie zadowolić kobiety, że mało zarabia. „Marcin kupił Olince futro, a Zosia dostała od chłopaka pierścionek z diamentem!”.

– Twój Marcin kombinuje, zarabia na lewo, chodzi po krawędzi.

– No i co? Przynajmniej ona ma nowe futro i jeździ na zagraniczne wakacje. A ty taki uczciwy, że siedzimy w biedzie.

– Nie dramatyzuj, nie jesteśmy biedni. Chciałem dać ci pierścionek, tylko później. Po co ci futro na wiosnę? Zresztą on i tak sporo zaoszczędził, bo kupił je na wyprzedaży.

– Udajesz, czy naprawdę nie rozumiesz? – Głos Kingi brzmiał ostro jak szkło w zimnym wietrze.

Te wszystkie kłótnie miały swoją przyczynę. Krzysztof nawet domyślał się jaką, ale nie chciał w to wierzyć. Wcześniej też się sprzeczali, ale nocą się godzili. Tamtej nocy Kinga odwróciła się do niego plecami i klepnęła go po dłoni, gdy próbował ją przytulić.

Rano nie odezwała się do niego ani słowem. Próbował do niej dzwonić przez cały dzień, ale nie odbierała, aż w końcu wyłączyła telefon. Krzysztof ledwo doczekał wieczoru. W drodze do domu kupił bukiet kwiatów, ale gdy wszedł do mieszkania, zastał tylko kartkę.

Kinga napisała, że ma wszystkiego dość, że jest zmęczona i odchodzi do kogoś, kto „położy jej świat u stóp”. Z szaf zniknęły jej ubrania i walizka, z którą jeździli na wakacje.

Krzysztof biegał po mieszkaniu, rzucając wszystkim, co wpadło mu w ręce, zwłaszcza drobiazgami, które Kinga zostawiła – albo celowo nie zabrała do nowego, bogatszego życia. W końcu wziął torbę, wrzucił do niej resztę jej rzeczy. Poleciały tam też szczoteczka do zębów, słoiczek kremu i szlafrok wiszący na haczyku w łazience. Nie lenił się – wyniósł torbę do śmietnika za blokiem.

Najgorsze było to, że nie po prostu odeszła, tylko do innego, wystawiając go na pośmiewisko jako nieudacznika. Tak właśnie się czuł. Nie mógł spać, przeszkadzał mu zapach Kingi, którym przesiąkły poduszki. Wspomnienia dusiły go. Wstał, nalał sobie kieliszek wina. Lżej nie było, ale udało mu się przespać kilka godzin.

Tak mijał cały tydzień. Do pracy przychodził z sińcami pod oczami. Koledzy współczuli. Wszystko odbiło się na jego wydajności. Szef ulitował się nad Krzysztofem i wysłał go „leczyć złamane serce” na staż do Krakowa zamiast nowego pracownika.

– Zmień otoczenie, odetchnij i wracaj w formie – poklepał go po ramieniu.

Po pracy Krzysztof wpadł do domu, spakował rzeczy do torby sportowej, wrzucił do bagażnika i ruszył w miasto. Szyby auta pokryły się kroplami, za którymi zniknął świat – tylko rozmyte światła mijanych samochodów błyskały w ciemności.

Krzysztof opuścił szybę i zobaczył szyld kawiarni. W mig wyobraził sobie przytulne wnętrze, stoliki, przyciemnione światło, cichą muzykę i gwar rozmów – dokładnie to, czego potrzebował, żeby oderwać myśli. Wysiadł z auta i skierował się do środka. Ludzi nie było wielu, ale wszystkie stoliki zajęte. Przysiadł przy barze i zamówił kawę.

– W barze podajemy tylko alkohol. Proszę usiąść przy stoliku i zamówić u kelnera – uprzejmie poinformował barman.

– Jasne – odparł Krzysztof i zaczął rozglądać się po sali, szukając, do kogo by się przysiąść.

Niedaleko baru zauważył samotną dziewczynę. Przed nią stała filiżanka, którą właśnie mieszała łyżeczką. Ciemne włosy związane w kucyk, delikatny profil z małym noskiem, oczy… Oczu nie widział. Patrzyła w dół. Obcisłe jeansy i dopasowany sweter podkreślały jej zgrabną sylwetkę.

„Ciekawe, jaki ma kolor oczu?”. Zapragnął to natychmiast sprawdzić. Miał pewność, że go nie odtrąci. Podszedł do stolika.

– Mogę? – rzucił i usiadł naprzeciwko.

Dziewczyna podniosła na niego wzrok. Miała zielone oczy. „A Kinga miała brązowe” – przypomniało mu się nie w porę.

– Już usiadłeś – zauważyła.

Podszedł kelner z menu.

– Kawę bez cukru – Krzysztof spojrzał na jej filiżankę. – Dwie, proszę.

– Nie prosiłam cię – powiedziała z wyrzutem.

– Zimna kawa to obI wtedy Krzysztof zrozumiał, że czasem wystarczy jeden deszczowy wieczór, by los postawił na naszej drodze kogoś, kto zmieni wszystko na lepsze.