Wszystko przez deszcz

**Winien był wszystkiemu deszcz**

Po południu niebo zasnuły chmury, a pod wieczór zaczął mżyć drobny deszcz. Wiosenne ulice wyglądały przygnębiająco, szczególnie w taką pogodę.

Krzysztof krążył samochodem po mieście już ponad godzinę, zabijając czas przed odjazdem. Wieczorem ulice zapełniły się samochodami, stał w korkach i na światłach. Czas wlókł się niemiłosiernie, ale wracać do domu nie chciał, a na dworzec było jeszcze za wcześnie.

Zatrzymał auto przy chodniku i wyłączył wycieraczki. Drobne krople deszczu pokryły szybę, rozmywając świat za nią.

Cały tydzień dochodził do siebie po odejściu Anety. Wciąż nie mógł się otrząsnąć. Gdyby został w domu, znowu by się upił, jak robił to przez ostatnie dni. Bez wina nie mógł zasnąć.

Żyli z Anetą razem około roku, a przed tym dwa miesiące się spotykali. Na początku było dobrze, nawet bardzo. Zaczął już planować, że latem pojadą nad morze, a tam, na plaży, oświadczy się Anecie, choć w ostatnich tygodniach często się kłócili. Aneta przyczepiała się do niego o byle co, ciągle była na coś zła, wysuwała pretensje.

Tuż przed jej odejściem pokłócili się o prezent na Dzień Kobiet. Bukiet holenderskich tulipanów i torebka, o której od dawna marzyła, wydały się jej niewystarczające.

— Przecież sama chciałaś tę torebkę — oburzył się Krzysztof. — I, nawiasem mówiąc, wcale nie była tania.

— Wiedziałam, że ją kupisz. Myślałam, że dodasz coś od siebie, zrobisz niespodziankę. Prezent ma być nieoczekiwany, przyjemny.

— No to przepraszam, mogłaś podpowiedzieć, że chcesz coś jeszcze — powiedział przygnębiony.

— A sam nie mogłeś się domyślić?

I Aneta znów się rozpędziła. Mówiła, że nie potrafi zadowolić kobiety, że zarabia za mało. Jakub kupił Karolinie futro, a Magdzie jej chłopak dał pierścionek z diamentem.

— Twój Jakub kombinuje, zarabia nieuczciwie, chodzi po krawędzi.

— No i co? Przynajmniej ona ma nowe futro i jeździ na europejskie kurorty. A ty taki skrupulatny, więc siedzimy w biedzie.

— Nie przesadzaj, nie jesteśmy biedni. Chciałem dać ci pierścionek, ale później. Po co ci futro na wiosnę? Do tego on sporo zaoszczędził, kupując je na wyprzedaży.

— Udajesz, czy naprawdę nie rozumiesz? — Głos Anety brzmiał ostro jak szkło na wietrze.

Wszystkie te kłótnie miały przyczynę, Krzysztof nawet domyślał się jaką, ale nie chciał w to wierzyć. Wcześniej też się kłócili, ale nocą się godzili. Tamtej nocy jednak Aneta odwróciła się do niego plecami i klepnęła go po ręce, gdy próbował ją objąć.

Rano nie odzywała się do niego. Dzwonił do niej przez cały dzień, ale nie odbierała, w końcu wyłączyła telefon. Krzysztof ledwo doczekał się wieczoru. W drodze do domu kupił bukiet kwiatów, ale gdy wszedł do mieszkania, znalazł tylko kartkę.

Aneta napisała, że ma dość, że jest zmęczona i odchodzi do kogoś, kto jest gotów dać jej cały świat. Z szaf zniknęły jej rzeczy i walizka, z którą jeździli na wakacje.

Krzysztof biegał po mieszkaniu, rzucając wszystkim, co wpadło mu w ręce, zwłaszcza drobiazgami, które Aneta zostawiła albo świadomie nie zabrała do nowego, bogatszego życia. W końcu wziął reklamówkę, wsadził tam wszystkie jej rzeczy, włącznie ze szczoteczką do zębów, kremem i szlafrokiem wiszącym w łazience. Nie lenił się, wyniósł to wszystko do śmietnika za blokiem.

Najgorsze było to, że nie po prostu odeszła, tylko do kogoś innego, pozostawiając go jako nieudacznika. Tak właśnie się czuł. Nie mógł spać, dusił go zapach Anety, który wciąż był na poduszkach. Wspomnienia go dławiły. Wstał, sięgnął po butelkę i wypił kieliszek wina. Nie zrobiło mu się lżej, ale przynajmniej jakoś zasnął.

Tak mijał cały tydzień. Do pracy przychodził z sińcami pod oczami. Koledzy współczuli. Wszystko odbiło się na jego pracy. Szef ulitował się nad nim i zamiast nowego pracownika wysłał go do Gdańska na szkolenie.

— Zmień otoczenie, odpocznij i wróć w lepszej formie — poklepał go po ramieniu.

Po pracy Krzysztof wpadł do domu, spakował rzeczy do torby sportowej, wrzucił do bagażnika i pojechał jeździć po mieście. Szyby samochodu pokryły się kroplami, za którymi znikał świat, widać było tylko rozmyte światła mijanych aut.

Krzysztof opuścił szybę i zobaczył szyld kawiarni na budynku. Od razu wyobraził sobie przytulne wnętrze, stoliki, stłumione światło, cichą muzykę i gwar rozmów — właśnie to, czego potrzebował, aby oderwać myśli. Wyszedł z auta i skierował się do kawiarni. Nie było tłoczno, ale wolnych stolików brakowało. Przesiadł się do baru i poprosił o kawę.

— W barze serwujemy tylko alkohol. Proszę usiąść przy stoliku i zamówić u kelnera — uprzejmie poradził barman.

— Rozumiem — odparł Krzysztof i rozejrzał się po sali, szukając, do kogo mógłby się dosiąść.

Niedaleko baru zobaczył samotnie siedzącą dziewczynę. Przed nią stała filiżanka, mieszała w niej łyżeczką. Ciemne włosy związane w kucyk, subtelny profil z małym nosem, oczy… Tych nie widział. Spoglądała w filiżankę. Obcisłe spodnie i dopasowany sweter podkreślały jej zgrabną figurę.

*„Ciekawe, jakiego ma koloru oczy?”* Zapragnął to natychmiast sprawdzić. Jakoś był pewien, że go nie odtrąci. Podeszedł do jej stolika.

— Mogę? — zapytał i usiadł naprzeciwko.

Dziewczyna podniosła na niego wzrok. Miała zielone oczy. *„A Aneta miała brązowe”*, przypomniał sobie nie w porę.

— Już pan usiadł — powiedziała.

Podszedł kelner z menu.

— Kawę bez cukru. — Krzysztof spojrzał na jej filiżankę. — Dwie, proszę.

— Nie prosiłam pana — powiedziała z wyrzutem.

— Zimna kawa to obrzydlistwo. Nie przyszedł?

— Kto?Kiedy wreszcie otworzyła drzwi, uśmiechnęła się tak, jakby zawsze na niego czekała.