Jesteś zła. Odchodzę do taty.

Byłaś niegrzeczna. Pójdę do taty.

Każdego dnia mijali się, mijali się obojętnie, bez iskry, bez reakcji. Aż pewnego dnia ona spojrzała przypadkiem, a serce nagle zabiło mocniej, w brzuchu zatrzepotały motyle. I on poczuł to samo. I tyle. Już nie mogli bez siebie żyć, świat tracił sens, gdy byli osobno. Pozostało tylko poddać się losowi i iść razem.

Tak właśnie Jadzia zakochała się w Tomaszu. W zimową niedzielę wybrała się z koleżankami na lodowisko. Jeździła niezdarnie, powoli, zatrzymując się co chwilę. Koleżankom znudziło się pełzać jak żółwie, więc odjechały, zostawiając ją samą. Jadzia przeszkadzała pewnym siebie łyżwiarzom, którzy musieli ją wymijać.

Zmęczyła się, nogi drżały od wysiłku. Postanowiła podjechać do barierki i tam poczekać na przyjaciółki. Musiała przejść w poprzek toru jazdy. Gdy do barierki brakowało dwóch metrów, ktoś w nią wpadł.

Zderzenie pozbawiło ją równowagi. Runęła na lód, boleśnie uderzając biodrem i kolanem.

— Przepraszam. Boli? Dasz radę wstać? Pomogę ci — usłyszała nad sobą. W następnej chwili już stała na lodzie, uniesiona przez obce ręce.

Kolano natychmiast przypomniało o sobie, Jadzia jęknęła i gdyby nie szybka reakcja chłopaka, znów leżałaby na lodzie. Przyciągnął ją do siebie, ich twarze znalazły się tak blisko, że w jego oczach zobaczyła własne odbicie. Na moment świat zniknął.

— Wszystko w porządku? — spytał.

I wtedy wróciła do rzeczywistości. Dookoła znów rozbrzmiewał śmiech, szelest łyżew, rozmowy. A ona wciąż stała, kurczowo trzymając się rękawów jego kurtki.

— Nie upadniesz, jeśli cię puszczę? — zapytał.

— Nie wiem — szepnęła, nie odrywając od niego wzroku.

Rozluźnił uścisk, ale Jadzia zachowała równowagę.

— Brawo, teraz dojedziemy do barierki. Nie bój się, trzymam cię.

Z nim naprawdę jechała, a nie dreptała niepewnie.

— Może zejdziemy z lodu? Przy wyjściu są ławki.

Skinęła głową. Wspierana przez niego, dotarła do ławki i osunęła się na nią.

— Źle się potłukłaś? — usiadł obok. — Jesteś sama? Możę cię odprowadzić?

— Jestem z koleżankami.

— Lepiej do nich zadzwoń, powiedz, gdzie jesteś. Daj numer, przyniosę twoje buty.

— Nie trzeba, poczekam — próbowała się wymigać.

— Zamarzniesz.

Jadzia rzeczywiście poczuła, jak zimno przenika przez kurtkę. Wyjęła z kieszeni numer i telefon. Gdy chłopak poszedł po jej obuwie, zadzwoniła do koleżanek.

Szli do domu rozmawiając. Po śliskim lodzie tak przyjemnie było czuć twardy, bezpieczny asfalt. Ale Jadzia co chwila chwytała go za rękę. Albo kręciło jej się w głowie, albo ziemia uciekała spod nóg. Chłopak miał na imię Tomasz. Był cztery lata starszy, już pracował. Opowiedziała mu, że studiuje na czwartym roku, mieszka z mamą. Sympatia między nimi pojawiła się od razu. Gdy na pożegnanie zaproponował wyjście na lodowisko w następny weekend, Jadzia pokręciła głową.

— Lepiej do kina.

— Zgoda. Zadzwonię.

Ale Tomasz nie czekał do weekendu. Zadzwonił następnego dnia i zaprosił ją na kawę. Na mrozie długo nie pochodzisz. Jakaś siła zderzyła ich dosłownie, a potem już się nie rozstawali.

Jadzia zakochała się, nie wyobrażała sobie życia bez Tomasza. Jak mogła wcześniej bez niego żyć? Wydawało się, że znają się od zawsze. Nadeszła wiosna, rodzice Tomasza zaczęli wyjeżdżać co weekend na działkę, zostawiając im mieszkanie do dyspozycji.

Wiosnę zastąpiło lato, które minęło błyskawicznie. Potem przyszła jesień z deszczem i przymrozkami. Rodzice coraz rzadziej wyjeżdżali, a młodzi nie mieli gdzie się spotykać.

— Co dalej? — pytała Jadzia, tuląc się do Tomasza.

— Coś wymyślę — odpowiedział.

Pewnego dnia Tomasz przyszedł do Jadzi, a jej mama zapytała wprost, jak długo zamierza wodzić jej córkę za nos?

— Chciałem oświadczyć się w Nowy Rok. Nie mam nawet pierścionka. Ale dla twojego spokoju mogę prosić o jej rękę już teraz — powiedział Tomasz.

Jadzia poczerwieniała z wrażenia i radości.

— To zupełnie co innego. A pierścionek podarujesz w Nowy Rok. Bo żyjecie razem, a ja nie wiem, co myśleć — odparła zadowolona mama.

Ślub wzięli wiosną, gdy śnieg stopniał, słońce grzało coraz mocniej, a ptaki śpiewały na całe gardło. Tomasz od dawna marzył o własnym mieszkaniu i oszczędzał. Część pieniędzy dostali w prezencie ślubnym. Wystarczyło na wkład własny do kredytu. Szczęśliwi małżonkowie kupili mieszkanie, umawiając się, że z dziećmi poczekają.

Czas mijał. Jadzia skończyła studia i zaczęła pracę. Coraz częściej wspominała o dziecku.

— Jeszcze nie spłaciliśmy kredytu. Po co się spieszyć? Zdążymy. Wiesz, z jakimi problemami przyjdzie nam się zmierzyć? Tak, damy radę, ale po co dobrowolnie tworzyć trudności? Jak spłacimy kredyt, wtedy pomyślimy o dziecku. Mam rację, prawda? — powtarzał Tomasz.

Może i tak, ale nie od razu chciała rodzić. Dziewięć miesięcy ciąży, a do tego czasu kredyt spłacą…

— Dobrze, nie kłóćmy się — ucinał temat Tomasz.

Nie chciało jej się z nim spierać. Ale koleżanki już spacerowały z wózkami, a jedna niedawno urodziła drugie dziecko, choć to Jadzia pierwsza wyszła za mąż. Pewnego dnia znów zaczęła rozmowę o dziecku.

— Dobrze, urodź, skoro tak bardzo chcesz — uległ Tomasz. — Ale ostrzegam, nie proś potem, żebym pomagał, prał pieluchy. Ja zarabiam, a ty sobie radź z dzieckiem. Tylko nie narzekaj później, że jesteś zmęczona, niewyspana. Zgoda?

Jadzia chciała się obrazić, ale się powstrzymała.

— Boisz się, że pokocham dziecko bardziej niż ciebie? — domyśliła się.

— Nie roztrząsajmy tematu. Rób, co chcesz.

Jadzia przestała brać tabletki. Po dwóch miesiącach test ciążowy pokazałVeronika w końcu zrozumiała, że prawdziwą miłość ofiarowała jej tylko matka, i pewnego dnia, gdy Jadzia trzymała w ramionach swoje drugie dziecko, córka podeszła cicho, przytuliła się i szepnęła: „Przepraszam, mamo, teraz już wiem”.