Proszę o pomoc, potrzebuję Ludmiły!

„Zawołaj Ludmiłę, proszę…”

Od rania Jadwigę dręczyło przeczucie, że coś się stanie. Ale wszystko, co miało się wydarzyć, już dawno się wydarzyło. Miłość, rodzina, teraz została sama. Mąż, z którym spędziła trzydzieści sześć lat, odszedł dwa lata temu. Syn miał swoją rodzinę – dwoje dzieci, wszyscy zdrowi. To tylko zwiastun święta, domyśliła się w końcu. Jutro Dzień Kobiet.

Przypomniał się jej mąż. Nikt już nie przyniesie jej bzów czy tulipanów. Ale zaraz, co za głupoty! A Tomek, syn? Na pewno wpadnie, by ją powinszować.

Kiedyś mieli działkę. Taki mały domek na sześciu przydzielonych arach ziemi. Kupili po kryzysach lat dziewięćdziesiątych. Dopóki pracowała, jeździła tam tylko na urlop i na weekendy. Gdy przeszła na emeryturę, mieszkała tam niemal całe lato, wracając do miasta, by się wykąpać i zrobić zakupy.

Tamtego roku lato było suche i upalne. Codziennie podlewała grządki. Mąż przyjechał, jak zwykle, po pracy w piątek. Jadwiga od razu zauważyła jego bladość.

„Wszystko w porządku, duszno tylko”, machnął ręką na jej uwagę.

„Odpocznij, ja sama skończę. Posiedź w cieniu na ławeczce”, powiedziała.

Usiadł, oparł plecy o nagrzaną słońcem ścianę domu, patrząc, jak podlewa ogródek z węża. Kiedy skończyła i podeszła do niego, od razu zrozumiała, że coś jest nie tak. Jakby się zdrzemnął. Ale gdy go dotknęła, przechylił się na bok. Umarł we śnie na tej ławce.

Działkę sprzedała jesienią. Nie mogła tam już jeździć. Wciąż wydawało jej się, że widzi go siedzącego na ławeczce. Syn ją wsparł.

„Od dawna trzeba się było tego pozbyć. Po co się męczyć, skoro wszystko można kupić w sklepie przez cały rok”.

On sam z żoną i dziećmi jeździł nad morze. Pieniądze z działki oddała synowi. Ma dwójkę dzieci, jemu bardziej się przydadzą. A jej emerytury wystarczy. Chciała znów pracować, ale syn odradził.

„Będziesz zarabiać grosze, a nerwy stracisz na trzy razy tyle”, powiedział. Tak zawsze mawiał jej mąż.

„Żeby teraz uczyć w szkole, trzeba mieć nerwy ze stali. Jeśli brakuje ci lekcji, zajmij się wnukami. Masz mnie. Jeśli coś, pomogę”.

I tak żyła sama. Oczywiście, brakowało męskich rąk. Ale syn wzywał fachowców, gdy coś się zepsuło lub kran zaczął kapać.

W ostatnich latach z mężem żyli w zgodzie. A w młodości bywało różnie. Kłócili się tak, że o mało nie doszło do rozwodu. Mąż ostrożnie się bawił. Ale kobiety zawsze to wyczuwają. Pewnego dnia nie wytrzymała, powiedziała mu wszystko i wskazała drzwi. Jeszcze jakąś zarazę do domu przyniesie.

Mąż spakował walizkę, przysiadł na kanapie przed wyjściem. Wtedy wrócił Tomek ze szkoły. Miał wtedy trzynaście lat. Zobaczył ojca z walizą i wszystko zrozumiał. Duży już był, wszystko słyszał i widział. Awantury rodziców też go męczyły.

„Będziesz mnie nienawidzić?” – spytał go ojciec.

„Będę”, powiedział syn i wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.

„Nie mogę tak! Nie mogę!”, powiedział mąż, uderzając dłońmi w kolana. Wstał i odstawił walizę za kanapę, żeby nie raziła w oczy. „Nakarmisz mnie kolacją?” – spytał, nie patrząc na Jadwigę.

Była zmęczona kłótniami. Jaka różnica, czy wyjdzie dziś, czy jutro. Może nawet lepiej. Niech wyjdzie, gdy będą w szkowie. Jadwiga nakryła do stołu, zawołała Tomka na kolację. Jedli w milczeniu, nie otwierając ust.

Następnego dnia nie spieszyła się z pracy. Gdy wróciła, od razu zajrzała za kanapę. Waliza zniknęła. Zrobiło się jej niedobrze. Wróciła do przedpokoju, zaczęła się powoli rozbierać. Wtedy podniosła wzrok i zobaczyła walizkę na półce pod sufitem. Wpadła do pokoju, otworzyła szafę. Wisiały tam koszule i spodnie męża. Ulżyło jej.

Ale gdy wrócił z pracy, Jadwiga zjadliwie zauważyła, że szkoda rozkładał walizę, bo może jeszcze przyjdzie mu ją spakować.

Mąż milczał, ale już nie zostawał po godzinach, a jeśli zdarzyło się, dzwonił i uprzedzał. Od tamtej pory kłócili się mniej. A w ostatnich latach żyli jak para gołąbków. Żeby tak od razu.

Jadwiga starała się pamiętać tylko dobre chwile. Po co wspominać złe? Wszystkie urazy odeszły razem z mężem. Czasem ogarniała ją melancholia, ale szybko mijała.

Bycie samej miało też plusy. Sprzątała rzadziej. Komu miałby się u niej kurzyć? Gotowała sobie proste, lekkie potrawy. Za to czytała dużo książek, oglądała seriale. Mąż ich nie znosił. Siedział na kanapie, oglądał mecze i wiadomości. A ona na twardym taborecie w kuchni wpatrywała się w mały telewizor na lodówce, aż kark jej drętwiał. Kuchnia była malutka, nie było gdzie postawić telewizora.

A teraz leżała na kanapie jak królowa i oglądała, co chciała. Myślała o wzięciu kota. Ale pełno by było sierści. Nigdy nie przepadała za zwierzętami.

Jutro Dzień Kobiet. Może kupić tort? Ale kto go będzie jadł? Syn na pewno wpadnie ją powinszować. Upiekła więc coś sama. Jadwiga zaczęła szukać notesu z przepisami.

Może kupić kwiaty? Rozejrzała się po pokoju. Nie, od nich byłoby jeszcze smutniej. Kwiaty powinien przynieść mężczyzna. I po co? Żeby po dwóch dniach je wyrzucić?

Upiekła babeczki z czekoladą i pomarańczami. Wnuki je uwielbiały. Przekaże je przez syna. Zmęczona, usiadła przed telewizorem. Leciał jakiś film. Już go widziała. Oczy same się zamknęły, i Jadwiga zdrzemnęła się.

Obudziło ją pukanie do drzwi. Ze zdziwienia o mało nie podskoczyła. Serce zatrzepotało jak przestraszony ptak. Dawno nikt do niej nie przychodził, odzwyczaiła się od gości. Pukanie powtórzyło się, ponaglając ją.

Syn? Nie, on miał klucz. Zawsze najpierw pukał, a jeśli nie otworzyła, wchodził sam.

Przed lustrem wPrzed drzwiami stał ten sam mężczyzna, ale tym razem trzymał dwa bilety nad morze i uśmiechał się tak, jakby całe jej życie dopiero miało się zacząć.