Mamo, jeśli nie zaakceptujesz mojego wyboru, odejdę na zawsze…

„Mamo, jeśli nie zaakceptujesz mojego wyboru, odejdę. Na zawsze…”

Wojciech wszedł do przedziału podmiejskiej elektryczki i rozejrzał się. Wolnych miejsc było pod dostatkiem. Wybrał to przy oknie. Co chwilę drzwi z hałasem odsuwały się, wpuszczając nowych pasażerów.

Naprzeciw niego usiadła starsza para. Kobieta zaszeleściła torebką, wyciągnęła dwie drożdżówki i zaczęli jeść. Zapach świeżego ciasta rozniósł się po przedziale. Wojciech dyskretnie odwrócił wzrok ku oknu.

— Młody człowieku, proszę, weź pan — kobieta podała mu jedną z bułek.

— Dziękuję, nie trzeba — uśmiechnął się.

— Ależ proszę, jeszcze prawie dwie godziny jazdy.

Wojciech wziął bułkę i ugryzł spory kawałek. Była pyszna! Z głośników dobiegł skrzekliwy głos mężczyzny przerywany szumem: „Odjazd pociągu za… minuty… Skład jedzie do stacji… bez postojów na… Powtarzam…”

— Młody człowieku, co on powiedział? Które stacje pomija? — zaniepokoiła się kobieta.

Wojciech wzruszył ramionami. Jechał do końca linii, nie słuchał.

— Mówiłam, żeby jechać zwykłym pociągiem, ze wszystkimi przystankami. Nigdy mnie nie słuchasz — zaczęła wymawiać mężowi. — Co teraz zrobimy? Trzeba wysiąść wcześniej i czekać na następny…

Uspokoiła się dopiero, gdy sąsiad z sąsiedniego rzędu zapewnił, że pociąg zatrzyma się na ich stacji. Kłótnia ucichła. Wojciech skończył bułkę i wpatrywał się w okno, w migające za szybą drzewa, w promienie słońca przebijające się przez młode liście, mijane stacje i miasteczka. W przedziale zrobiło się duszno, a pod grubym materiałem munduru wojskowego spływały po plecach strużki potu.

Marzył, jak wróci do domu, jak ucieszy się mama, jak stanie pod mocnym strumieniem prysznica… Tak bardzo chciał już zdjąć tę znienawidzoną po roku służby formę, włożyć dżinsy, koszulkę i adidasy, zapomnieć o pobudkach i apelach. Zdawało mu się, że prześpi całą dobę na swojej miękkiej kanapie, a rano znajdzie na kuchennym stole pod ściereczką stertę rumianych racuchów, które mama zostawi na śniadanie.

„Ciekawe, jak teraz wygląda Kinga. Rok minął, ale chyba się nie zmieniła…” Przed oczami stanęła mu drobna dziewczyna z kasztanowymi włosami i zielonymi oczami. Była rok młodsza, mieszkała w sąsiednim bloku i w tym roku właśnie kończyła liceum. Wcześniej nie zwracał na nią uwagi. Dziewczyna jak dziewczyna, nic szczególnego.

Wieczorem przed jego wyjazdem cała paczka siedziała na osiedlowym placu zabaw. Kamil beształ go za głupi wybryk — porzucenie studiów i pójście do wojska. Tomek stanął po jego stronie, mówiąc, że gdyby nie matka, sam pewnie by się zaciągnął. Dziewczyny żałowały, że grupa się rozpada, ale same zerkały w telefony i chichotały.

Kinga, którą wszyscy traktowali jak dziecko, nagle powiedziała poważnie, że będzie na niego czekać. Zrobiła się cisza, a ona spłonęła rumieńcem.

— Wojtek, chyba masz narzeczoną — zaśmiał się Tomek.

— Ech, wy… — obruszyła się Kinga i uciekła.

— Co się śmiejesz? Niech czeka. Wrócę i się ożenię — półżartem, półserio odparł Wojciech, szturchając Tomka tak mocno, że ten omal nie spadł z ławki.

Nikomu nie wyjawił prawdziwego powodu swojej decyzji, nawet Tomkowi czy Kamilowi. Zaczął studiować, jak chciał ojciec. Dotrwał do wiosny, aż nagle tata odszedł z domu. Okazało się, że ma inną kobietę, która nosiła jego dziecko. Świat Wojciecha runął, a z nim autorytet ojca. Rzucił uczelnię i poszedł do wojska. To był jego bunt.

Mama oczywiście płakała. Obiecał, że wróci za rok i zdecyduje, co dalej — może wróci na studia, ale zaocznie.

Rok służby minął. Wojciech wracał do domu. Myśli o zemście na ojcu dawno wygasły. Tęsknił za mamą, za swoim pokojem, podwórkiem i przyjaciółmi. Postąpił słusznie — życie dopiero się zaczyna.

Na kolejnej stacji wysiedli starsi państwo, a ich miejsce zajęła młoda para. Siedzieli cicho, trzymając się za ręce. I Wojciech znowu pomyślał o Kingi. Przez cały rok wracał pamięcią do jej słów i swojej odpowiedzi. Teraz nie wydawało mu się to żartem.

Pociąg zatrzymał się na peronie. Wojciech wysiadł i sprężystym krokiem ruszył w stronę przejścia podziemnego. Jako dziecko lubił słuchać, jak kroki odbijają się od ścian — wydawało mu się, że idzie tłum ludzi. Nawet się oglądał, by to sprawdzić. A ojciec się śmiał, że to tylko echo.

Wojciech wysWojciech wyprostował ramiona, zacisnął pięści i wszedł do domu, gotowy stanąć przed Kingą i powiedzieć jej, że niezależnie od wszystkiego, chce być przy niej i dziecku.