Razem na drodze

Marta zawsze była samodzielnym i posłusznym dzieckiem. Rodzice pracują przez całe dni, a ona wracała ze szkoły, podgrzewała zupę, jadła i odrabiała lekcje. Czasem nawet sama gotowała makaron. I tak od pierwszej klasy.

Gdy była w trzeciej liceum, do ich szkoły przyszli studenci na praktyki przeddyplomowe. Lekcje historii prowadził wysoki, poważny Tomasz Marewicz, w okularach i szarym garniturze. Chłopaki nazwali go kujonem, śmiali się z niego i próbowali przeszkadzać na lekcjach. Ale pod koniec słuchali go z otwartymi ustami. Opowiadał historię jak żaden nauczyciel przed nim. Zadawał pytania, zmuszał do myślenia, prosił o opinie, sugerował, jak mogłyby potoczyć się wydarzenia inaczej.

Chłopakom płonęły oczy. Po raz pierwszy mogli się wypowiedzieć, zmieniać bieg historii, choć tylko teoretycznie. Tomasz Marewicz studził ich zapędy, gdy za bardzo bujali w obłokach. Czekali na jego lekcje i nie opuszczali ich.

Podczas tych zajęć Marta nie spuszczała z niego zakochanych oczu. Zaczęła czytać książki historyczne, żeby też móc brać udział w dyskusjach. Pewnego dnia ośmieliła się i przedstawiła swoje zdanie. Tomasz pochwalił ją, powiedział, że gdyby reforma poszła drogą, którą proponowała Marta, żyliby teraz w zupełnie innym społeczeństwie. Ale wyjaśnił, że w tamtych czasach było to prawie niemożliwe.

– Niestety, historii nie da się przepisać. Można przepisać podręcznik, akcentując właściwe wydarzenia – powiedział znacząco.

A potem jego praktyki się skończyły, i Marta natychmiast straciła zainteresowanie historią. Pewnego dnia szła ze szkoły do domu, gdy zobaczyła Tomasza, który spieszył się w jej stronę.

– Cześć, Marto – przywitał się.

Pamiętał jej imię! Serce podskoczyło jej z radości.

– Idzie pan do szkoły? Lekcje już się skończyły – powiedziała zmieszana.

– Nie, chciałem cię spotkać.

Marta szeroko otworzyła oczy i zaczerwieniła się ze wstydu.

– Idziesz do domu? Odprowadzę cię.

Szli obok siebie, a on wypytywał ją o szkołę, przyjaciół, plany na studia.

– Nie na historię? Wydawało mi się, że się tym zainteresowałaś. Swoją drogą, mam mnóstwo ciekawych książek, mogę ci pożyczyć.

Marta zamarła z wrażenia. Zapraszał ją do siebie? Nie Kasię Nowakowską, najładniejszą dziewczynę w klasie, ale ją, Martę Kowalską, Kowalczyka, jak czule nazywał ją tata. Bała się na niego spojrzeć.

– Dziękuję, ale idę na ekonomię… – wyszeptała. – Ale książki chętnie bym przeczytała.

– Dobrze. Następnym razem przyniosę ci kilka, wybierę według własnego uznania, jeśli nie masz nic przeciwko – odparł.

*Następnym razem? Czyżby mieli się jeszcze spotkać?* Serce Marty waliło jak szalone.

– A będzie ten następny raz? – usłyszała swój głos i poczuła, jak twarz płonie ze wstydu.

– Oczywiście. Jeśli chcesz – uśmiechnął się Tomasz Marewicz.

Od uśmiechu jego twarz stała się piękna i chłopięco młoda. Marta nagle zrozumiała, że nie jest od niej dużo starszy. Po raz pierwszy widziała jego uśmiech.

– I mów mi po prostu Tomasz. Nie jesteśmy w szkole, już nie jestem twoim nauczycielem. Już doszliśmy? To twój dom?

Marta skinęła głową, nie mogąc mówić z nadmiaru emocji. Pożegnał się i miał odejść.

– Tomaszu, a kiedy pan znowu przyjdzie? – ośmieliła się zapytać.

Wyjął telefon.

– Podaj mi swój numer, zadzwonię do ciebie.

Ale nie zadzwonił, tylko wysłał wiadomość po kilku dniach. Spotkali się jeszcze kilka razy, aż oboje mieli egzaminy: Marta w szkole, Tomasz na uczelni. Zobaczyli się dopiero po jej maturze. Przez cały ten czas Marta trzymała w tajemnicy spotkania z Tomaszem. W końcu nie wytrzymała i powiedziała koleżankom. Te były o nią szalenie zazdrosne. Żadna z nich nie miała dorosłego chłopaka.

Marta dostała się na studia i nadal spotykała się z Tomaszem. Wkrótce mama się dowiedziała i się zaniepokoiła, poprosiła córkę, żeby przedstawiła im swojego chłopaka. Poważny, dojrzały Tomasz im się spodobał. Bez nałogów, solidny, a do tego nauczyciel. Mama się uspokoiła, a Marta fruwała na skrzydłach miłości.

Na trzecim roku wyszła za Tomasza. Z dziećmi postanowili poczekać do końca jej studiów. Tomasz kochał porządek. Prostował słoiki na półkach, układał książki w równe stosy, równo wieszał ręcznik. Delikatnie prosił Martę, żeby nie rozrzucała swoich rzeczy po mieszkaniu. Marta traktowała to jak zabawę i szybko zaczęła robić tak samo, żeby mu dogodzić.

Pewnego dnia Tomasz wszedł do łazienki po Marcie. Wkrótce usłyszała jego stanowczy głos i pobiegła do niego.

– Marto, prosiłem cię, żebyś wycierała wodę z podłogi po kąpieli – powiedział, powstrzymując irytację.

Marta zobaczyła kilka kropel na kafelkach.

– Dobrze, następnym razem wytrę – odparła. – I tak za chwilę sam będziesz się mył.

– Nie następnym razem, tylko teraz. Wiesz, gdzie jest mop?

Był bez okularów, jego szare oczy patrzyły na nią zimno. Widział dobrze, okulary nosił nie dla korekcji wzroku, ale żeby wyglądać starzej.

– Mówisz poważnie? One zaraz wyschną – Marta nie wierzyła, że jest śmiertelnie poważny.

Ale Tomasz nie żartował. Jego wzrok stał się kłujący i lodowaty. Marcie chciało się przed nim schować, skurczyć, zniknąć. Wzięła mopa i przeszła nim po podłodze.

– I powieś ręcznik – wskazał długim, cienkim palcem na wilgotny ręcznik zwisający z wanny.

– Chciałam, ale mnie rozproszyłeś… – tłumaczyła się Marta.

Pod jego surowym spojrzeniem powiesiła ręcznik na suszarce, dokładnie go rozprowadzając. Wyszła z łazienki, płonąc ze wstydu. Mąż karcił ją jak uczennicę, kazał jak kotka.

Tomasz wymagał, żeby talerze w zlewie stały równo i wg rozmiaru, w szafach bielizna leżała w równych stosach…

Za każdym razem, wychodząc z kuchni, Marta lustrowała ją i prostowała naczynia, poprawiała ręcznik. A jeśli zapomniała, Tomasz natychmiast przypominał i kazał poprawiać. Nie pozwalał na czułości i pocałunki w dzień,W końcu Marta zrozumiała, że szczęście nie rodzi się z porządku, ale z wolności, i pewnego dnia zostawiła klucze na stole, zabrała dzieci i odeszła w stronę zachodzącego słońca, gdzie czekał na nią żartobliwy wiatr i niepewna, ale własna droga.